รอยร้าวในตระกูลใหญ่

หมึกจีนราคาแพงถูกละเลงลงบนกระดาษซวนจื่อเนื้อดีอย่างต่อเนื่อง ปลายพู่กันขนกระต่ายป่าตวัดรายชื่อและเส้นสายโยงใยตระกูลขุนนางในเมืองหลวงอย่างแม่นยำและเยือกเย็น ไป๋ลี่หลินมิได้เงยหน้าขึ้นมองผู้ใด นางสวมชุดฮั่น푸สีฟ้าครามปักลายเมฆมงคลด้วยดิ้นเงิน ท่าทางสง่างามดั่งเทพเซียนผู้ถือครองชะตากรรมของมนุษย์ ทว่าแววตากลับคมกริบดั่งใบมีดที่ซ่อนอยู่ในฝักแพร "ฮูหยิน... ข่าวจากโรงน้ำชาทิศใต้แจ้งมาว่า คราวนี้มิใช่เพียงแค่เหล่าพ่อค้าหรือนายอำเภอชั้นผู้น้อยอีกแล้วพ่ะย่ะค่ะ" อาหลิง สาวรับใช้คนสนิทก้าวเข้ามาด้วยฝีเท้าเงียบกริบ สีหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกจนมือไม้สั่นเทา "แต่เป็นราช士สำนักชั้นสูง... ราชครูหลี่ถึงกับกล่าวในวงสนทนาลับว่า แผนฟื้นฟูคลังเสบียงคราวก่อน หากมิใช่เพราะยอดกุนซือลึกลับหลังจวนอ๋องประจิมชี้แนะ แคว้นต้าเหลียงคงต้องประสบภัยพิบัติข้าวยากหมากแพงไปแล้ว" พู่กันในมือของไป๋ลี่หลินหยุดชะงักลงชั่วลมหายใจ นางวางมันลงบนแท่นหยกขาวอย่างเชื่องช้า ก่อนจะยกจอกชาอุ่นขึ้นจิบเพื่อกดความรู้สึกระอาใจลงไป ชื่อเสียง... สิ่งนี้คือดาบสองคมที่คมกริบยิ่งกว่าเหล็กกล้า นางเพียงต้องการจัดระเบียบการเงินในจวนและช่วยบรรเทาภาระชายผู้เป็นสามีอย่างเงียบๆ เหตุใดคลื่นลมในราชสำนักจึงซัดสาดมาถึงเรือนหลังเร็วกว่าที่คาดการณ์ไว้เช่นนี้ "ปล่อยให้พวกเขาพูดไปเถอะอาหลิง" น้ำเสียงของนางราบเรียบ เยือกเย็น ทว่ามีอำนาจล้นเหลือในตัว "คนพวกนั้นมิได้สนใจหรอว่าผู้ใดคือเจ้าของแผนการอย่างแท้จริง สิ่งที่พวกมันสนมีเพียงแค่... แผนการนั้นสามารถนำมาใช้เป็นเครื่องมือเหยียบย่ำศัตรูทางการเมืองของตนได้หรือไม่ต่างหาก" "แต่ว่า... ท่านอ๋องล่ะพ่ะย่ะค่ะ?" อาหลิงกังวลใจยิ่งนัก "ท่านอ๋องทรงขึ้นชื่อเรื่องความโหดเหี้ยมและระแวงแคลงใจในอำนาจ หากฮูหยินมีความโดดเด่นจนขุนนางในราชสำนักพากันสรรเสริญ เกรงว่า..." "เกรงว่าเขาจะคิดว่าข้ากำลังสะสมขุมกำลังเพื่อล้างบางเขาเช่นนั้นหรือ?" ลี่หลินแค่นหัวเราะเบาๆ ดวงตาหงส์หรี่ลงเล็กน้อย นึกถึงร่างสูงใหญ่ที่มักจะแผ่ไอสังหารน่ากลัวออกมาทุกครั้งที่เข้าใกล้ แต่ยามอยู่กับนางในยามวิกาล กลับกลายเป็นบุรุษผู้ดื้อดึงและเอาแต่ใจอย่างน่าประหลาด ในขณะที่บรรยากาศภายในห้องหนังสือเริ่มตึงเครียด ประตูไม้แกะสลักลวดลายวิจิตรก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้ซุ่มเสียง ร่างสูงโปร่งในชุดคลุมยาวสีดำปักลายมังกรห้าเล็บก้าวเข้ามา ท่าทีองอาจและเยือกเย็นดุจพญาอินทรีล่าเหยื่อ แววตาคมกริบกวาดมองแผ่นกระดาษยุทธศาสตร์บนโต๊ะ ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ใบหน้าของสตรีผู้เป็นภรรยา มู่หรงจวิ้นก้าวเข้ามาใกล้ ชายผ้าคลุมไหววูบตามจังหวะการเดิน กลิ่นอายสนธยาและกลิ่นคาวเลือดจางๆ จากสนามฝึกซ้อมยังคงติดตัวเขาอยู่ไม่จางหาย "เจ้ากำลังทำให้ขุนนางครึ่งค่อนราชสำนักนอนไม่หลับนะ... ฮูหยินของข้า" น้ำเสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของสัตว์ป่าดังขึ้น ใกล้ชิดจนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับข้างแก้มของนาง ไป๋ลี่หลินมิได้หลบสายตา นางเงยหน้าขึ้นประสานกับดวงเนตรคมปลาบนั้นอย่างไม่เกรงกลัว มุมปากหยักยิ้มบางเบา "หม่อมฉันเพียงแค่ช่วยท่านอ๋องคัดกรองบัญชีเก่า มิคาดว่าสติปัญญาอันน้อยนิดจะไปรบกวนความสำราญของฝ่าบาทและเหล่าเสนาบดีเข้า" "สติปัญญาอันน้อยนิดงั้นหรือ?" มู่หรงจวิ้นแค่นหัวเราะในลำคอ มือหนาเอื้อมไปแตะปอยผมที่เคลียแก้มเนียนอย่างถือวิสาสะ สัมผัสนั้นแฝงไว้ทั้งความดุร้ายและความทะนุถนอมในคราเดียวกัน "คนทั่วทั้งเมืองหลวงตอนนี้ต่างขนานนามเจ้าว่า 'เทพธิดาไร้เงา' ผู้กุมชะตาคลังหลวง... เจ้าทำให้ข้ากลายเป็นคนไร้ประโยชน์ไปเสียแล้ว ลี่หลิน" "หม่อมฉันไม่กล้าบังอาจแย่งชิงบารมีของท่านอ๋องหรอกเพ่ะย่ะค่ะ" นางตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเฉียบคมดึงเชือกตึงเครียดระหว่างกันให้ขาดผึ่ง "ดี..." มู่หรงจวิ้นโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบชิด แววตาคมกริบฉายประกายอันตรายที่สั่นระริกด้วยความหลงใหล "ในเมื่อชื่อเสียงของเจ้าขจรขจายไปไกลถึงท้องพระโรง วันนี้ข้าจึงนำ 'ของขวัญ' ชิ้นพิเศษที่ราชสำนักส่งตรงมาถึงมือเจ้า... เพื่อเป็นการต้อนรับกุนซือคนใหม่ของแผ่นดิน" พูดจบ มือใหญ่ก็สะบัดม้วนราชโองการลับประทับตราหยกสีชาดลงบนโต๊ะทำงานตรงหน้าไป๋หลิน ดวงตาหงส์กวาดมองอักษรบนกระดาษแผ่นนั้นเพียงแวบเดียว สีหน้าของนางก็เปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดขึ้นทันที หัวใจกระตุกวูบเมื่อเห็นชื่อผู้รับสนองพระ ราชโองการลับฉบับนี้... มิใช่คำสั่งแต่งตั้ง หรือคำชมเชยอย่างที่ควรจะเป็น แต่มันคือ **"ราชโองการประหารชีวิต"** ที่ระบุชื่อของ "ไป๋ลี่หลิน" ในฐานะหนามยอกอกที่ต้องกำจัดก่อนรุ่งสาง! ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมติดตามการเดินทางอันเข้มข้นนี้ด้วยกันนะครับ พงศาวดารมีชีวิต