พระราชโองการลับกลางดึก

เปลวเทียนสีชาดในห้องหนังสือบูรพาทอดเงายาวไหวตามแรงลมที่เล็ดลอดผ่านบานหน้าต่างแกะสลักลายเมฆมงคล กลิ่นกำยานไม้กฤษณาอบอวลผสมผสานกับกลิ่นจางๆ ของหมึกจีนชั้นดีที่เพิ่งฝนเสร็จ บนโต๊ะไม้จันทน์แดงตัวใหญ่ แผนที่ยุทธศาสตร์แคว้นต้าฉีผืนใหญ่ถูกกางออกโดยมีหินหยกขาวสลักรูปพยัคฆ์ทับไว้ที่มุมกระดาษ ไป๋ลี่หลินยืนอยู่เบื้องหน้าแผนที่นั้น ปลายนเรียวยาวภายใต้แขนเสื้อผ้าไหมปักดิ้นเงินกำลังลากผ่านเส้นทางลำน้ำเจียงหนาน ดวงตาคู่คมกริบดั่งหงส์หรี่ลงเล็กน้อยอย่างใช้ความคิด ในยามนี้ความเงียบงันภายในเรือนพักส่วนตัวไม่ได้ให้ความรู้สึกสงบ หากแต่หนักอึ้งราวกับมีภูเขาน้ำแข็งกดทับอยู่บนอก "เส้นทางเสบียงสายหลักถูกตัดขาดตั้งแต่สามวันก่อน... หากเสบียงจากทิศเหนือไม่สามารถส่งลงไปสมทบได้ทันภายในสิ้นเดือน กองทัพของมณฑลใต้คงต้องเผชิญภาวะข้าวยากหมากแพงเป็นแน่" น้ำเสียงนุ่มนวลแต่เด็ดเดี่ยวเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบ ร่างสูงใหญ่ของท่านอ๋องมู่หรงจวิ้นก้าวเข้ามาหยุดยืนซ้อนอยู่เบื้องหลังในระยะกระชั้นชิด กลิ่นอายบุรุษผู้ผ่านสนามรบและกลิ่นอายเลือดจางๆ ที่ติดกายมาคอยย้ำเตือนถึงความเยือกเย็นดุร้ายของเขาเสมอ ฝ่ามือหนาหยาบกร้านจากการจับกระบี่เอื้อมมาวางทับลงบนหลังมือของนางอย่างถือวิสาสะ แต่สัมผัสนั้นกลับมิได้มีความรุกเร้า ทว่าเปี่ยมไปด้วยความอบอุ่นลึกล้ำที่มอบให้แก่สตรีเพียงคนเดียวในดวงใจ "เจ้ากังวลเรื่องคลังเสบียง หรือกังวลเรื่องคนที่จะต้องเป็นผู้ถืออาชีวะลงไปจัดการกันแน่, ฮูหยินของเปิ่นหวาง" น้ำเสียงทุ้มต่ำดั่งระฆังสำริดดังขึ้นใกล้ใบหู ลลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่บริเวณต้นคอระหง ทำให้ลี่หลินต้องชะงักฝีเท้าที่กำลังจะถอยหนี นางหันกลับไปสบตาคมกริบราเหยี่ยวพยัคฆ์คู่นั้น ใบหน้างามเชิดขึ้นเล็กน้อยอย่างไว้ศักดิ์ศรี รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างเยື้ยหยัน "หม่อมฉันจะกังวลผู้ใดได้เล่า ในเมื่อราชสำนักแห่งเมืองหลวงย่อมมีแผนการอันแยบคายเตรียมไว้ให้อยู่แล้ว... เพียงแต่แผนการนั้น มักจะแลกมาด้วยหยาดเลือดและคราบน้ำตาของผู้อื่นเสมอเพคะ" มู่หรงจวิ้นหรี่ตามองภรรยาเอกผู้ฉลาดล้ำเลิศเกินสตรีใดในแผ่นดิน มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นครึ่งหนึ่ง ความพึงพอใจฉายชัดในแววตาคู่นั้น เขารู้ดีว่าต่อให้คนทั้งราชสำนักจะร่วมมือกันวางกลอุบายหลอกลวงปุถุชนเพียงใด ก็ไม่มีวันปกปิดสายตาคู่นี้ของนางไปได้ ทว่า ก่อนที่บทสนทนาอันลึกซึ้งระหว่างสามีภรรยาจะดำเนินไปไกลกว่านั้น เสียงฝีเท้าเร่งรีบราวกับเหยียบอยู่บนเปลวไฟก็ดังขึ้นจากด้านนอกประตูเรือน "ท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ! ด่วนมากพ่ะย่ะค่ะ!" เสียงรายงานขององครักษ์เงาจ้าวอวิ๋นดังแทรกเข้ามาด้วยความร้อนรน ผิดวิสัยของมือสังหารผู้ฝึกฝนตนมาอย่างเยือกเย็น มู่หรงจวิ้นขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจ ดวงตาดุร้ายฉายแววสังหารวูบหนึ่งก่อนจะเอ่ยอนุญาตด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ "เข้ามาได้" ประตูบานคู่ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง ลมหนาวยามดึกกรรโชกเข้ามาจนเปลวเทียนไหววูบวาบ จ้าวอวิ๋นคุกเข่าลงเบื้องหน้าทันทีที่ก้าวเข้ามา มือทั้งสองข้างประคองกล่องไม้จันทน์หุ้มผ้าแพรสีเหลืองทองอร่าม ซึ่งเป็นสัญลักษณ์อันบ่งบอกถึงอำนาจสูงสุดแห่งพระราชบัลลังก์ "พระราชโองการด่วนจากเมืองหลวงพ่ะย่ะค่ะ... ม้าเร็วแปดร้อยลี้ควบตะบึงตลอดคืนโดยไม่หยุดพัก ส่งถึงมือท่านอ๋องในยามนี้พ่ะย่ะค่ะ" บรรยากาศในห้องหนังสือดิ่งวูบลงราวกับตกลงสู่ห้วงเหวน้ำแข็ง ไป๋ลี่หลินก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว สายตากวาดมองกล่องไม้จันทน์สีทองเหลืองอร่ามนั้นด้วยความรู้สึกสังหรณ์ใจอย่างรุนแรง สิ่งนี้ไม่ใช่สิ่งที่นางคาดคิดไว้ แต่มันมาเร็วกว่าที่คำนวณไว้ถึงครึ่งเดือน มู่หรงจวิ้นรับกล่องไม้นั้นมาด้วยท่าทีสงบนิ่ง ทว่าเส้นเลือดที่ปูดโปนบริเวณหลังมือกลับบ่งบอกถึงคลื่นอารมณ์ที่กำลังซัดส่ายอยู่ภายใน เขาดึงสลักไม้เปิดฝากล่องออก เผยให้เห็นแผ่นแพรสีเหลืองทองจารึกตัวอักษรด้วยหมึกสีชาดอันประณีตงดงาม แต่ทุกตัวอักษรกลับแฝงไว้ด้วยกลิ่นอายแห่งการสังหารหมู่ สายตาคมกริบทอดมองข้อความในพระราชโองการเพียงครู่เดียว กล้ามเนื้อบริเวณกรามก็ขบเข้าหากันจนเป็นสันนูน "ว่าอย่างไรบ้างพ่ะย่ะค่ะ ท่านอ๋อง" ไป๋ลี่หลินเอ่ยถาม น้ำเสียงแม้จะพยายามควบคุมให้ราบเรียบเพียงใด แต่ก็ยังมีความสั่นพร่าเจืออยู่เล็กน้อย มู่หรงจวิ้นเงยหน้าขึ้นจากแผ่นพระราชโองการ ดวงตาคู่นั้นไม่ได้มีความโกรธเกรี้ยวหลงเหลืออยู่แล้ว มีเพียงความเยือกเย็นดุจปีศาจจากขุมนรกที่พร้อมจะกลืนกินทุกสิ่ง "ฮ่องเต้มีบัญชา..." ท่านอ๋องแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงที่ไร้ซึ่งความขบขันโดยสิ้นเชิง "สั่งให้เปิ่นหวางนำทัพม้าเหล็กประจิมสามหมื่นนายลงใต้ทันทีภายในคืนนี้... เพื่อปราบกบฏตระกูลหลิวที่มณฑลหนานจิง โดยไม่มีข้อแม้ และ... ห้ามนำกองกำลังหลักส่วนตัวติดตัวไปแม้แต่คนเดียว" คำประกาศนั้นดังก้องกังวานในความเงียบงัน ไป๋ลี่หลินสูดลมหายใจเข้าลึก ภายในอกราวกับถูกของมีคมกรีดแทงอย่างรุนแรง การส่งแม่ทัพผู้กุมกำลังทหารฝั่งตะวันตกให้ออกเดินทางโดยปราศจากกองกำลังคุ้มกันส่วนตัว ในยามที่เมืองหลวงกำลังเกิดความขัดแย้งทางอำนาจเช่นนี้... นี่มิใช่การส่งไปปราบกบฏ แต่มันคือ "การเนรเทศ" ภายใต้คราบของพระราชโองการ และ "การตัดหัว" ที่รออยู่เบื้องปลายทางต่างหาก! มู่หรงจวิ้นหันกลับมามองนาง แววตาที่เคยแข็งกร้าวกลับอ่อนแสงลงวูบหนึ่งเมื่อเห็นใบหน้าซีดเผือดของภรรยา เขาเอื้อมมือไปกุมมืออันเย็นเฉียบของนางไว้แน่น ราวกับต้องการถ่าย ⁠ทอดความอบอุ่นทั้งหมดที่มีให้แก่สตรีผู้เป็นดั่งดวงใจ "เจ้าเห็นแล้วใช่หรือไม่... พวกมันร้อนรนเสียจนไม่อาจรอให้ถึงรุ่งอรุณด้วยซ้ำ" มู่หรงจวิ้นเอ่ยกระซิบข้างหู น้ำเสียงทุ้มต่ำเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวและอำมหิต "ฮ่องเต้ทรงเลือกทางเดินนี้เอง... ทางเดินที่บีบให้เปิ่นหวางต้องเลือกระหว่างคำสัตย์ซื่อจอมปลอม กับการพลิกแผ่นดินล้างบางราชสำนักเน่าเฟะแห่งนี้" ไป๋ลี่หลินเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ในวินาทีนั้น ความหวาดกลัวทั้งหมดมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงประกายแห่งความเด็ดเดี่ยวและเฉียบคมที่ฉายชัดออกมาจากดวงตาคู่สวย นางบีบมือเขาตอบกลับแน่นไม่แพ้กัน "ในเมื่อเบื้องบนไม่ประทานหนทางรอดให้... หม่อมฉันก็พร้อมจะเดินเคียงข้างท่านอ๋อง เพื่อสลักชื่อของเราลงบนหน้าประวัติศาสตร์บทใหม่ด้วยเลือดและหยาดน้ำตาของพวกมันเองเพคะ" มู่หรงจวิ้นกระตุกยิ้มมุมปาก ดวงตาดุร้ายฉายแววพยัคฆ์หนุ่มที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อ เขาตวัดแขนรวบเอวบางของนางเข้าหาตัวอย่างแนบแน่น พร้อมกับสะบัดมือปิดฝากล่องพระราชโองการลงเสียงดังสนั่น ทว่า... ในจังหวะนั้นเอง ก่อนที่เสียงคำรามสั่งการเคลื่อนทัพจะหลุดออกจากปากของท่านอ๋อง เสียงฝีเท้าของทหารยามหน้าเรือนก็ดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับเสียงตะโกนด้วยความตกใจสุดขีดที่ดังแทรกเข้ามาจากความมืดมิด "ท่านอ๋อง! ฮูหยิน! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ! กองกำลังองครักษ์เสื้อแพรจากเมืองหลวงนับพันนาย... เคลื่อนพลปิดล้อมจวนอ๋องไว้ทุกด้านแล้วพ่ะย่ะค่ะ!" ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งใจให้ตัวละครมาด้วยกันเสมอนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ พงศาวดารมีชีวิต