แววตาที่เปลี่ยนไป

สนับเพลาสีดำสนิทประดับหยกมรกตเนื้อดีสะท้อนประกายวาววับใต้แสงคบเพลิงที่ลุกโชนยามราตรี กลิ่นอายสนิมเหล็กและกลิ่นอายคาวเลือดจากสนามรบคลุ้งกระจายอบอวลไปทั่วห้องโถงใหญ่แห่งจวนอ๋อง มู่หรงจวิ้นยืนตระหง่านดั่งพญาอินทรีผู้ซุ่มรอเวลาขย้ำเหยื่อ นัยน์ตาคมกริบดั่งพญายมกวาดมองมหาดเล็กผู้หมอบกราบตัวสั่นเทาอยู่เบื้องล่าง พระราชโองการสีเหลืองทองอร่ามที่เพิ่งถูกประกาศกร้าวสดๆ ร้อนๆ ยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท *“จับกุมตัวฮูหยินไป๋ลี่หลิน เข้าคุกหลวงในข้อหากบฏทรยศแผ่นดิน”* ช่างเป็นหมากตาสกัดที่เหี้ยมเกรียมและรวดเร็วยิ่งนัก ราชสำนักเบื้องบนคงร้อนรุ่มดั่งไฟสุมจนต้องยอมใช้แผนสกปรกเช่นนี้เพื่อตัดกำลังแขนขาของเขาในคืนที่กองทัพต้องเคลื่อนพลพอดิบพอดี "บังอาจนัก!" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจคำรามลอดไรฟัน กลิ่นอายสังหารแผ่ซ่านกดทับจนอากาศรอบกายแทบหยุดนิ่ง มู่หรงจวิ้นแค่นยิ้มหยันให้กับความสกปรกของขุนนางกังฉินเบื้องสูง ทว่าในวินาทีที่เขากวาดสายตาไปยังร่างระหงของสตรีผู้ยืนอยู่เบื้องหน้า—ฝีเท้าที่เคยเตรียมจะก้าวออกไปสั่งการทัพกลับชะงักงันลงชั่วขณะ ไป๋ลี่หลินไม่มีแม้แต่หยดน้ำตา นางไม่มีอาการหวาดกลัวตัวสั่นงันทุรนทุรายดั่งสตรีในห้องหอทั่วไปที่ได้ยินคำว่า 'คุกหลวง' และ 'ข้อหากบฏ' ตรงกันข้าม... ใบหน้ารูปไข่นั้นกลับสงบนิ่งราวกับผิวน้ำในบึงลึกยามไร้ลมพัด เรือนร่างระหงในชุดอาภรณ์ปักลายหงส์สีชาดตั้งตรงอย่างสง่างาม ริมฝีปากบางเฉียบแย้มยิ้มบางเบา เป็นรอยยิ้มที่ลึกล้ำ เย็นเยียบ และเฉียบคมจนคนมองต้องรู้สึกเสียวสันหลังวาบ "ท่านอ๋อง" น้ำเสียงหวานใสแต่ทว่าราบเรียบดั่งสายน้ำเอ่ยขึ้น ทลายความเงียบงันอันน่าอึดอัด "ดูท่าแล้ว... เบื้องบนคงไม่อาจทนเห็นท่านนำทัพไป๋และกองทัพประจิมได้รับชัยชนะกลับมาอย่างสมบูรณ์แบบกระมัง ถึงได้รีบร้อนเดินหมากตาต่ำเช่นนี้" มู่หรงจวิ้นหรี่ตาลงเล็กน้อย สัญชาตญาณนักรบผู้ผ่านความเป็นความตายมานับครั้งไม่ถ้วนบอกเขาว่า สตรีที่อยู่ตรงหน้าในยามนี้มิใช่ 'ไป๋ลี่หลิน' ผู้อ่อนแอ ขี้ขลาด และเอาแต่ก้มหน้าหลบสายตาเขาเหมือนวันวานอีกต่อไปแล้ว นางคือหมากตัวสำคัญที่พลิกกระดานได้อย่างน่ากลัว นางยืนอยู่ปากเหวแห่งความตาย ทว่าแววตานั้นกลับเต็มไปด้วยความมั่นอกมั่นใจ ราวกับกุมชะตากรรมของคนทั้งแผ่นดินเอาไว้ในกำมือ "เจ้าไม่กลัวหรือ" มู่หรงจวิ้นก้าวเข้าไปใกล้ ร่างสูงใหญ่กดดันด้วยแรงกดดันมหาศาลของแม่ทัพผู้กุมชีวิตคนนับแสน เขาโน้มใบหน้าลงมาจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตคู่นั้น เพื่อค้นหาความหวาดหวั่นที่ควรจะมี "โทษฐานกบฏ... มีเพียงสถานเดียวคือประหารเจ็ดชั่วโคตร ลี่หลิน เจ้าคิดว่าข้าจะปกป้องเจ้าจากเงื้อมมือของฝ่าบาทได้อย่างนั้นหรือ ในเมื่อคืนนี้ข้าเองก็ต้องนำทัพออกนอกเมืองทันที" ไป๋ลี่หลินมิได้ถอยหลังหนีแม้แต่ครึ่งก้าว นางเงยหน้าสบตากับบุรุษผู้ขึ้นชื่อว่าสามีอย่างไร้ความเกรงกลัว กลิ่นกายหอมกรุ่นเจือกลิ่นสมุนไพรจีนจางๆ ลอยแตะนาสก ริมฝีปากที่แต้มชาดสีแดงระเรื่อขยับเอื้อنเอ่ยด้วยถ้อยคำที่ทำให้แม่ทัพผู้เยือกเย็นถึงกับนิ่งงัน "หม่อมฉันมิได้รอให้ท่านอ๋องมาปกป้องเพคะ" ลี่หลินกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลทว่าหนักแน่นทุกพยางค์ "และหม่อมฉันก็รู้ดีว่า... ท่านอ๋องเองก็มิใช่บุรุษที่จะยอมก้มหัวให้ราชโองการปลอมๆ ฉบับนี้เช่นกัน" คำว่า *'ราชโองการปลอม'* กระแทกเข้ากลางใจของมู่หรงจวิ้นอย่างจัง นัยน์ตาคมกريบเปล่งประกายวาวโรจน์ด้วยความประหลาดใจระคนทึ่ง เขายังไม่ได้เอ่ยปากเล่ารายละเอียดเบื้องลึกเกี่ยวกับตราประทับปลอมบนราชโองการให้ผู้ใดฟัง เหตุใดนางจึงมองทะลุปรุโปร่งถึงเพียงนี้? "เจ้าเอาสิ่งใดมามั่นใจว่ามันคือของปลอม?" มู่หรงจวิ้นถามเสียงพร่า ความสนใจที่เขามีต่อสตรีผู้นี้พุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุด นางเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ... จากฮูหยินผู้ไร้ค่าในสายตา บัดนี้กลับกลายเป็นยอดกุนซือผู้มองเกมขาดในคราบสตรีงาม "ลายพระhast (ลายพระHate/ลายพระหัตถ์) ของฝ่าบาทในช่วงนี้สั่นไหวเพราะพิษสุราเรื้อรัง รอยประทับลัญจกรเอียงไปทางขวาเล็กน้อยสามมิลลิเมตร อีกทั้งกระดาษสาหิมะที่ใช้ทำราชโองการฉบับนี้ เป็นกระดาษพิเศษที่มีเพียงตระกูลอัครมหาเสนาบดีหลิวเป็นผู้ครอบครอง" ไป๋ลี่หลินแย้มยิ้มมุมปากอย่างเย้ายวน นางก้าวเข้าไปใกล้เขาอีกนิด จนปลายจมูกแทบจะชนกัน สัมผัสได้ถึงไออุ่นจากแผงอกกว้างที่ห่อหุ้มด้วยชุดเกราะ "ท่านอ๋องเพคะ... คนที่ต้องการให้หม่อมฉันตายในคุกหลวง ไม่ใช่ฮ่องเต้บนบัลลังก์ แต่เป็นสุนัขรับใช้ที่กำลังร้อนรนต่างหากล่ะเพคะ" ความฉลาดล้ำลึกและความเด็ดเดี่ยวที่ฉายชัดผ่านแววตาคู่นั้น ทำให้หัวใจของมู่หรงจวิ้นที่ด้านชามานานนับปีเกิดอาการกระตุกวูบอย่างรุนแรง ความรู้สึกแปลกใหม่บางอย่างไหลซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย มันไม่ใช่ความเวทนาสงสาร แต่มันคือความหลงใหลและความเคารพยำเกรงในมันสมองของสตรีผู้นี้อย่างแท้จริง สตรีผู้ที่อาจจะยืนเคียงบ่าเคียงไหล่กับเขา ท่ามกลางพายุฝนแห่งอำนาจได้อย่างสมบูรณ์แบบที่สุด มู่หรงจวิ้นยกมือขึ้นสัมผัสแก้มเนียนนุ่มของนางอย่างแผ่วเบa สัมผัสที่ไร้ซึ่งความรุนแรง มีแต่ความลุ่มลึกและมั่นคงดั่งหินผา "ฮูหยินของข้า... เจ้าช่างทำให้ข้าประหลาดใจครั้งแล้วครั้งเล่า" "ถ้าเช่นนั้น ท่านอ๋องจะทรงอนุญาตให้หม่อมฉันเดินทางไป 'เยี่ยมเยียน' คุกหลวงตามพระราชโองการดีหรือไม่เพคะ?" ไป๋ลี่หลินเอ่ยถามด้วยแววตาท้าทาย นัยน์ตาคู่สวยประกายแสงระยิบระยับราวกับวางแผนการร้ายบางอย่างไว้ในใจแล้ว มู่หรงจวิ้นหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นก้องกังวานด้วยความพึงพอใจอย่างหาที่เปรียบมิได้ เขาโน้มใบหน้าลงกระซิบข้างใบหูของนางด้วยน้ำเสียงพร่ากระซิบที่เต็มไปด้วยความดุร้ายและคำสัญญาอันหนักแน่น "อยากไปนักใช่ไหมคุกหลวง... งั้นคืนนี้ ข้าจะพาเจ้าไป 'รื้อ' คุกหลวงให้ราบเป็นหน้ากลองด้วยตัวของข้าเอง!" ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังคุกรุ่นไปด้วยเคมีอันร้อนแรงและแผนการชิงไหวชิงพริบอันดุเดือด เสียงฝีเท้าเร่งรีบและเสียงหอบหายใจขององครักษ์เงาก็พุ่งทะยานเข้ามาขัดจังหวะเสียก่อน ร่างในชุดดำสนิทคุกเข่าลงเบื้องหน้าท่านอ๋องด้วยความตื่นตระหนกจนตัวสั่น "ทูลท่านอ๋อง! เกิดเรื่องใหญ่ซ้ำสองแล้วพ่ะย่ะค่ะ!" องครักษ์เงารายงานด้วยน้ำเสียงขาดห้วง "กองกำลังทหารนับหมื่นนายจากค่ายกลหลวง จู่ๆ ก็เคลื่อนพลปิดล้อมจวนอ๋องเอาไว้ทุกด้านแล้วพ่ะย่ะค่ะ! และผู้นำทัพในครั้งนี้... คือ 'องค์ชายสาม' ผู้ถือตราอาญาสิทธิ์ องค์เหนือหัวทรงมีรับสั่งให้ปลดท่านอ๋องออกจากตำแหน่งแม่ทัพประจิม ณ บัดนี้!" มู่หรงจวิ้นชะงัก รัศมีสังหารระเบิดออกมาจากร่างทันทีจนองครักษ์ถึงกับกระเด็นถอยหลัง ไป๋ลี่หลินหรี่ตาลงมองออกไปนอกหน้าต่าง ความมืดมิดยามราตรีถูกฉีกกระชากด้วยแสงคบเพลิงนับหมื่นดวงที่สว่างไสวราวกับทะเลเพลิง ก่อนที่ใครจะได้ทันตั้งตัว ประตูจวนอ๋องไม้สักทองบานใหญ่ก็ถูกพังทลายลงด้วยพละกำลังมหาศาล เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับร้อยก้าวเข้ามาพร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะหยันที่ดังสะท้านสะเทือนราตรี และในวินาทีนั้นเอง... เงาร่างของบุรุษผู้สวมอาภรณ์ปักลายมังกรห้าเล็บผู้เย่อหยิ่ง ก็ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่กลางโถงรับแขก พร้อมกับกระบี่ในมือที่เปื้อนหยาดโลหิตสดๆ! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางอันเข้มข้นนี้ร่วมกันนะครับ