สารภาพรักหรือแค่เรื่องเข้าใจผิด

“อย่า... อย่าทิ้งฉันไป พี่เหนือ... อย่าไปนะ” เสียงละเมอแผ่วเบาที่ดังแทรกความเงียบงันในห้องพยาบาลทำเอาคนร่างสูงที่นั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียงถึงกับชะงัก ลมหายใจของเหนือสะดุดกึก มือหนาที่กำลังจะหยิบสมุดบันทึกเล่มปริศนาที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงพลันแข็งค้าง เขามองร่างบางของน้ำขิงที่นอนขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา คิ้วเรียวขมวดมุ่นราวกับกำลังเผชิญหน้ากับฝันร้ายที่น่ากลัวที่สุด เหนือขยับตัวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด กลิ่นแป้งเด็กอ่อนๆ ที่ลอยมาจากตัวหญิงสาวทำเอาหัวใจที่เคยนิ่งสงบของวิศวะหนุ่มปีสามสั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้ นี่เป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วที่ชื่อของเขาถูกพูดออกมาในห้วงนิทราของคนตรงหน้า? “น้ำขิง...” เขาเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงแหบพร่า สรรพนามที่ปกติเขาแทบไม่เคยใช้เรียกเธอตรงๆ พ้นออกมาจากริมฝีปากหยักได้รูป น้ำขิงขยับตัวเล็กน้อย ริมฝีปากบางพึมพำอะไรบางอย่างที่ฟังไม่ถนัดหู ก่อนจะคว้าหมับเข้าที่ชายเสื้อช็อปของเขาแน่นราวกับกลัวว่าหากปล่อยมือไป เขาจะหายวับไปกับตา เหนือมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกที่ตีรวนอยู่ในอก ทั้งความสับสนจากเรื่องสมุดบันทึกที่เขายังหาคำตอบไม่ได้ และความรู้สึกบางอย่างที่เขาสั่งให้ตัวเอง ‘อย่าหวั่นไหว’ มาโดยตลอด เขาค่อยๆ แกะมือเล็กออกจากชายเสื้ออย่างแผ่วเบา ทว่าเธอกลับกระชับมันแน่นขึ้นกว่าเดิม “อย่าไป... วินก็ด้วย... อย่าทิ้งขิง...” คำว่า ‘วิน’ ที่หลุดออกมาจากปากเธอทำเอาใบหน้าคมเข้มของเหนือเปลี่ยนเป็นเรียบตึงในทันที ความอบอุ่นในใจเมื่อครู่มลายหายไปราวกับถูกสาดด้วยน้ำเย็นจัด เขาดึงมือตัวเองออกแรงๆ จนน้ำขิงสะดุ้งเล็กน้อยแต่ยังคงไม่ลืมตาตื่น “ก็แค่นี้สินะ” เหนือแค่นหัวเราะกับตัวเองเบาๆ น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความขมปร่า “ที่แท้ก็แค่คนใจโลเล ไม่ว่าจะเป็นใคร ก็ห่วงไปหมดสินะ... ยัยแม่มดจอมซุ่มซ่าม” เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดเสื้อช็อปให้เข้าที่ สายตาคมกริบกวาดมองสมุดบันทึกที่วางอยู่ข้างเตียงอีกครั้ง ความสงสัยในบทก่อนหน้ายังคงค้างคาใจ ‘ร่องรอยที่ยังทิ้งไว้’ มันหมายความว่าอย่างไรกันแน่? ในขณะที่เขากำลังจะเอื้อมมือไปหยิบสมุดเล่มนั้นเพื่อพิสูจน์ความจริง จู่ๆ เสียงเปิดประตูดังขึ้นพร้อมกับร่างของจีจี้ที่วิ่งหน้าตั้งเข้ามา “คุณพระ! พี่เหนือ! น้ำขิงเป็นไงบ้างคะ? ฉันได้ยินว่าน้องตกบันได!” จีจี้หอบหายใจถี่ สายตาเหลือบไปเห็นใบหน้าที่บูดบึ้งของเหนือก็ชะงักกึก “เอ่อ... แล้วทำไมทำหน้าเหมือนไปโกรธใครมาล่ะคะ?” เหนือเบือนหน้าหนีพลางยัดมือทั้งสองข้างลงในกระเป๋ากางเกง “ยัยนี่แค่เพลีย สลบไป เดี๋ยวก็ตื่น” “แล้ว... พี่เหนือเฝ้าขิงมาตลอดเลยเหรอคะ?” จีจี้ขยับยิ้มเจ้าเล่ห์ แววตาของเพื่อนสนิทน้ำขิงเต็มไปด้วยความหมายที่ทำให้เหนือรู้สึกอึดอัด “บังเอิญผ่านมาเห็นตอนยัยนี่กลิ้งลงมาต่างหาก” เหนือตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยตามสไตล์คนปากแข็ง แม้ในใจจะรู้ดีว่าเขาใจหายแค่ไหนตอนที่เห็นร่างของเธอร่วงหล่นลงมา “ค่า... บังเอิญตลอดเลยนะคะ พี่วิศวะใจดี” จีจี้ลากเสียงยาวก่อนจะเดินไปดูเพื่อนสนิท “ตายจริง... หน้าแดงจัง ตัวร้อนหรือเปล่านะ” เหนือชำเลืองมองน้ำขิงอีกครั้ง ใจจริงอยากจะเข้าไปเช็ดตัวให้ แต่เมื่อเห็นจีจี้เข้ามาดูแล เขาจึงตัดสินใจหมุนตัวเดินออกไปจากห้องพยาบาลทันทีโดยไม่หันกลับมามอง ความสับสนในหัวเขามันมากเกินกว่าจะจัดการได้ในตอนนี้ แต่ก่อนที่มือเขาจะแตะถึงลูกบิดประตู เสียงของน้ำขิงก็ดังขึ้นอีกครั้ง “พี่เหนือ... ขิง... ขิงชอบพี่...” เหนือชะงักกึก มือที่จับลูกบิดสั่นน้อยๆ หัวใจเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก สติสัมปชัญญะของเขาตีกับความรู้สึกที่พยายามเก็บซ่อนไว้ นี่คือคำสารภาพรักจริงๆ หรือเป็นแค่ผลข้างเคียงจากการละเมอ? เขาหันกลับมามองแผ่นหลังของร่างบางที่ยังนอนนิ่งอยู่บนเตียง ทว่า ในจังหวะที่หัวใจกำลังจะเตือนให้เขาเดินกลับไปหาเธอ ความจริงบางอย่างก็ปรากฏขึ้น จีจี้ที่นั่งอยู่ข้างเตียงทำหน้าตกใจสุดขีด เธอคว้าโทรศัพท์มือถือของน้ำขิงที่วางอยู่ข้างๆ ขึ้นมาดู แล้วอุทานเสียงดัง “เฮ้ย! อะไรเนี่ย! ทำไมมีข้อความส่งมาแบบนี้?” เหนือขมวดคิ้วแน่น เขาก้าวเดินกลับไปหาจีจี้อย่างรวดเร็ว “เกิดอะไรขึ้น?” จีจี้เงยหน้าขึ้น มองเขาด้วยแววตาที่สั่นไหวและหวาดกลัว “พี่เหนือคะ... ข้อความนี้... มันส่งมาจากเบอร์ที่ไม่มีชื่อผู้ติดต่อ และคนที่ส่งมันมา... คือคนที่น่าจะเสียชีวิตไปแล้วตั้งแต่ห้าปีก่อน!” เหนือคว้าโทรศัพท์ไปจากมือจีจี้ หน้าจอที่แสดงผลอยู่ทำให้เขารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน ข้อความนั้นเขียนเพียงสั้นๆ ว่า... *‘อย่าเชื่อใจคนที่แกล้งทำเป็นนอนหลับ เพราะสิ่งที่เธอพยายามซ่อนไว้... มันกำลังจะทำลายพวกเธอทุกคน’* และทันทีที่อ่านจบ น้ำขิงก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้น แววตาของเธอไม่ใช่แววตาที่ซื่อใสอย่างที่เคยเป็น แต่มันกลับว่างเปล่า... และเย็นชาอย่างที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของยัยแม่มดกับพี่วิศวะขี้เก๊กมาจนถึงตอนนี้นะคะ ชาพีชหวานน้อยดีใจมากที่รี้ดทุกคนเป็นกำลังใจให้กันเสมอค่ะ