ความห่วงใยที่ปิดไม่มิด

“แกไม่มีสิทธิ์ยุ่งกับเรื่องของฉัน วิน!” เสียงของฉันตะคอกกลับไปอย่างหมดความอดทน มือที่สั่นเทาพยายามกอดสมุดบันทึกปกหนังเก่าคร่ำคร่าไว้แนบอก ราวกับมันเป็นเกราะป้องกันสุดท้ายที่เหลืออยู่ หัวใจฉันเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมาจากอก ความร้อนผ่าวที่โหนกแก้มเริ่มลามเลียไปทั่วร่าง ไม่ใช่เพราะความโกรธเพียงอย่างเดียว แต่เป็นเพราะพิษไข้ที่จู่โจมอย่างหนักหน่วงจนโลกหมุนคว้าง “ฉันทำไปเพราะเป็นห่วง น้ำขิง! สิ่งที่แกเขียนในนั้น... มันจะทำลายชีวิตแกเองนะ!” วินก้าวเข้ามาประชิด แววตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ฉันไม่เคยต้องการจะรับรู้ “ถอยไป...” ฉันพึมพำ ก่อนที่ทุกอย่างรอบตัวจะดับวูบลง พร้อมกับความรู้สึกเหมือนร่างบางจมดิ่งลงสู่ห้วงน้ำลึกที่เย็นเยียบ ... กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อจางๆ ปะทะเข้าที่จมูกเป็นสิ่งแรกที่สัมผัสได้เมื่อลืมตาขึ้น เพดานสีขาวสะอาดตาทำให้ฉันรู้ทันทีว่าอยู่ที่ไหน ห้องพยาบาลของคณะ... ความเงียบสงัดรอบตัวชวนให้ใจหวิว แต่แล้วสายตาก็เหลือบไปเห็นสิ่งที่ทำให้หัวใจกระตุกวูบ พี่เหนือ... เขานั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ข้างเตียง หัวพิงกับขอบเตียงที่ฉันนอนอยู่ ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอเป็นจังหวะที่บ่งบอกว่าเขากำลังเข้าสู่ห้วงนิทรา ใบหน้าที่มักจะนิ่งเฉยและเนี้ยบกริบเสมอในยามปกติ ตอนนี้กลับดูผ่อนคลายลง ขนตายาวหนาเป็นแพทาบลงบนโหนกแก้ม มือหนาข้างหนึ่งของเขาวางทาบอยู่ที่ขอบผ้าห่มที่ปิดคลุมตัวฉันไว้... เหมือนเขากำลังคอยปกป้องฉันจากอะไรบางอย่างแม้ในยามหลับ ฉันขยับตัวเล็กน้อยด้วยความเจ็บปวดที่ขมับ แต่ทว่าเพียงแค่ขยับเบาๆ ฝ่ามือหนาก็เลื่อนขึ้นมาสัมผัสหน้าผากฉันโดยสัญชาตญาณ แผ่วเบา และอ่อนโยนอย่างเหลือเชื่อ “ตื่นแล้วเหรอ...” เสียงแหบพร่าของเขาทำให้ฉันใจสั่น พี่เหนือลืมตาขึ้นช้าๆ แววตาดุๆ ที่เคยใช้มองคนอื่นหายไป เหลือเพียงความห่วงใยที่ปิดไม่มิดในดวงตาคู่นั้น เขายันตัวขึ้นนั่ง พลางขยับถ้วยข้าวต้มที่เย็นชืดไปด้านข้าง “เป็นไงบ้าง หายปวดหัวหรือยัง?” “พี่เหนือ... พี่มาอยู่นี่ได้ยังไงคะ?” ฉันถามเสียงเบาหวิว “ไม่ต้องรู้หรอกว่ามายังไง รู้แค่ว่าถ้าฉันไม่มา... ยัยซุ่มซ่ามอย่างเธอคงได้สลบคาพื้นหอประชุมไปแล้ว” เขาแค่นเสียงหึในลำคอตามสไตล์คนปากแข็ง แต่ทว่าเขากลับเอื้อมมือมาจัดหมอนให้ฉันอย่างเบามือที่สุด “หิวไหม? ฉันซื้อข้าวต้มมาให้... แต่มันคงเย็นหมดแล้ว เดี๋ยวฉันไปเวฟให้ใหม่” “ไม่ต้องหรอกค่ะ พี่เหนือเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว” ฉันรีบคว้าข้อมือเขาไว้ ใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบจะทะลุออกมาข้างนอก พี่เหนือชะงัก สายตาที่เขามองมือของฉันที่กุมข้อมือเขาไว้มีประกายบางอย่างไหววูบ เขาไม่สะบัดออก แต่กลับพลิกมือมากุมมือฉันไว้หลวมๆ ความอบอุ่นจากฝ่ามือเขาแผ่ซ่านเข้ามาจนฉันต้องก้มหน้าหลบสายตา “ขิง...” เสียงเขาเรียกชื่อฉันแผ่วเบาจนดูเหมือนเสียงกระซิบ “เรื่องสมุดเล่มนั้น... ถ้ามันสำคัญกับเธอขนาดนั้น ก็เก็บไว้ให้ดี อย่าให้ใครเห็นอีก โดยเฉพาะไอ้วิน” ฉันช้อนตาขึ้นมองเขาอย่างตกใจ “พี่รู้...” “ฉันไม่ได้อยากยุ่งเรื่องส่วนตัวเธอหรอกนะ” เขาถอนหายใจยาว แววตาฉายชัดถึงความกระวนกระวายที่เก็บไว้ไม่อยู่ “แต่ถ้ามันทำให้เธอต้องเจ็บตัว หรือต้องร้องไห้เหมือนตอนที่ฉันไปเจอ... ฉันก็ไม่มีวันยอมให้ใครเข้าใกล้เธออีกแน่” บรรยากาศในห้องเงียบลงจนได้ยินเสียงหัวใจของกันและกัน คำพูดนั้นไม่ได้มีคำว่า ‘รัก’ แต่กลับหนักแน่นยิ่งกว่าคำหวานใดๆ ที่ฉันเคยได้ยินมาทั้งชีวิต “ขอบคุณนะคะพี่เหนือ” ฉันยิ้มออกมาบางๆ ท่ามกลางความอ่อนแอของร่างกาย “ขอบคุณด้วยวิธีอื่นไม่ได้เหรอ” เขาเลิกคิ้วกวนๆ ความซึนเริ่มกลับมา “เช่น... กินข้าวต้มที่เย็นชืดนี่ให้หมดซะ เดี๋ยวนี้!” ฉันหัวเราะเบาๆ แม้จะยังมึนหัว แต่ความอบอุ่นในใจกลับเพิ่มขึ้นจนล้นปรี่ แต่แล้ว... จังหวะที่ฉันกำลังจะเอื้อมมือไปรับถ้วยข้าวต้ม ประตูห้องพยาบาลก็ถูกกระชากเปิดออกอย่างแรง! ร่างสูงของวินก้าวพรวดเข้ามา ใบหน้าของเขามีร่องรอยของการโดนต่อยจนมุมปากแตกช้ำ “ฉันรู้อยู่แล้วว่าแกต้องอยู่ที่นี่ ไอ้เหนือ!” วินไม่ได้พูดเปล่า เขากระชากคอเสื้อพี่เหนือขึ้นมา ท่ามกลางความตกใจของฉัน พี่เหนือไม่ได้ตอบโต้ในทันที แต่สายตาที่เขามองวินนั้นเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลก “ถอยไปวิน!” ฉันพยายามลุกขึ้นแต่กลับเซจนเกือบจะล้มลงไป วินหันมามองฉัน แววตาของเขาเปลี่ยนไป มันไม่ใช่ความแค้น แต่มันคือความกลัว... เขาหยิบสมุดบันทึกเล่มนั้นออกมาจากกระเป๋าเสื้อนอก “เธอคิดว่าเธอรู้จักเขาดีพอเหรอขิง? สมุดเล่มนี้มันไม่ใช่ของเธอตั้งแต่แรก... มันเป็นของ ‘คนคนนั้น’ ที่พี่ชายเธอทิ้งเอาไว้!” คำพูดของวินเหมือนฟ้าผ่าลงมากลางห้อง พี่เหนือชะงักค้างไปทันที มือที่กำคอเสื้อวินค่อยๆ คลายออก แววตาของเขาเปลี่ยนจากความโกรธเป็นความว่างเปล่าที่น่าสะพรึงกลัว “แก... ไปเอามาจากไหน” เสียงพี่เหนือต่ำและแหบพร่าจนฉันจำแทบไม่ได้ “ถามตัวเองสิเหนือ... ว่าทำไมคนที่ควรจะตายไปแล้ว ถึงยังทิ้งร่องรอยไว้ในสมุดเล่มนี้!” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางไปกับความป่วนและปมปริศนาในหัวใจของน้ำขิงนะคะ รักนะคะ ชาพีชหวานน้อยค่ะ