วันหยุดสุดหรรษาที่บ้านน้ำขิง

"นี่คุณ... จะยืนถือถังสีจ้องหน้าผมแบบนั้นอีกนานไหมครับ หรือว่าบ้านคุณมีธรรมเนียมต้อนรับแขกด้วยการใช้สายตาพิฆาตกัน?" เสียงทุ้มต่ำของพี่เหนือดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในสวนหลังบ้านน้ำขิง มือหนาที่เปื้อนคราบสีน้ำมันเล็กน้อยวางแปรงทาสีลงบนถาดรองอย่างใจเย็น สายตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตานั่นจ้องมองมาที่ฉันด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก ฉันไม่ได้ตอบโต้ แต่กลับวางถังสีลงบนพื้นเสียงดัง *ปึก* ก่อนจะเดินเข้าไปประชิดตัวเขา กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นสีทาบ้านที่อบอวลอยู่รอบตัวพี่เหนือทำเอาหัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะปกติถึงกับกระตุกวูบ "พี่เหนือคะ... เมื่อกี้พี่พูดว่าอะไรนะ?" ฉันเอ่ยถาม เสียงของฉันเรียบเฉยจนแม้แต่ตัวฉันเองยังรู้สึกแปลกใจ ชายหนุ่มชะงักไปครู่หนึ่ง คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเล็กน้อย เขาเลิกคิ้วมองฉันด้วยความประหลาดใจที่ปิดไม่มิด "ผมก็แค่พูดหยอกตามประสา... ทำไมต้องทำหน้าเหมือนคนไม่รู้จักกันด้วยล่ะน้ำขิง?" เขาก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณเมื่อเห็นฉันขยับตัวเข้ามาใกล้เกินระยะปลอดภัย แต่นั่นไม่ได้หยุดความอยากรู้อยากเห็นในใจฉันเลย แววตาของพี่เหนือที่ปกติจะดูเย่อหยิ่งและเย็นชา บัดนี้กลับมีร่องรอยของความกังวลอย่างเห็นได้ชัด "หยอกเหรอคะ?" ฉันแค่นยิ้มที่มุมปาก "สำหรับคนอย่างพี่เหนือ การทาสีรั้วบ้านให้คนอื่นโดยที่ไม่เต็มใจ... เขาเรียกว่าการหยอกเหรอคะ?" พี่เหนือวางอุปกรณ์ทุกอย่างลงสนิท เขายืดตัวตรงเต็มความสูง ทำให้ฉันที่ตัวเล็กกว่าต้องแหงนหน้ามองเขา "ที่ผมมาวันนี้ เพราะไม่อยากให้ยัยโก๊ะอย่างเธอโดนแม่บ่นเรื่องทำบ้านเลอะเทอะหรอกนะ อย่าสำคัญตัวผิดไปหน่อยเลย" "ปากแข็งจังเลยนะคะ" ฉันพึมพำ ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบเศษสีที่ติดอยู่บนคอเสื้อของเขาออกเบาๆ "ถึงแม้ในใจพี่จะคิดอะไรอยู่... หรือแม้แต่ถ้าพี่กำลังหลอกตัวเองอยู่ก็ตาม" เหตุการณ์ก่อนหน้านี้ในห้องสมุดยังคงชัดเจนอยู่ในความทรงจำ ข้อความลึกลับในหนังสือนั่น... มันเปลี่ยนบางอย่างในตัวฉันไปอย่างสิ้นเชิง ความสดใสไร้เดียงสาที่เคยมีมันหายไปไหนไม่รู้ รู้แค่ว่าตอนนี้ฉันสามารถมองทะลุความซึนของคนตรงหน้าได้จนปรุโปร่ง "เธอ... เป็นอะไรของเธอ?" พี่เหนือคว้าข้อมือฉันไว้แน่น "ตั้งแต่เดินเข้ามาในสวน เธอทำตัวเหมือนคนละคน สายตาแบบนั้น... เธอไม่ได้กำลังล้อเล่นอยู่ใช่ไหม" ฉันไม่ตอบ แต่ขยับเข้าไปใกล้กว่าเดิมจนหน้าอกของเราแทบจะชิดกัน ความเงียบงันของวันหยุดสุดหรรษาที่บ้านฉันดูเหมือนจะถูกแทนที่ด้วยบรรยากาศที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก จีจี้ที่แอบดูอยู่หลังพุ่มไม้หน้าบ้านถึงกับปิดปากเงียบสนิท ไม่กล้าแม้แต่จะส่งเสียงเชียร์เหมือนทุกครั้ง "พี่เหนือคะ" ฉันกระซิบ "ถ้าพี่อยากรู้ว่าฉันเป็นอะไร... พี่ก็น่าจะลองพิสูจน์ดูเองนะคะ ว่าภายใต้หน้ากากนี้ มันยังเป็น 'น้ำขิงคนเดิม' ของพี่อยู่หรือเปล่า" พี่เหนือชะงักไป แววตาของเขาไหววูบเหมือนคนกำลังสับสนกับสิ่งที่เห็น แต่ก่อนที่เขาจะทันได้เอ่ยปากโต้ตอบอะไรกลับมา เสียงหนึ่งก็ดังแทรกขึ้นมาจากรั้วบ้าน "พี่เหนือ! มาช่วยผมย้ายโต๊ะไม้หน่อยครับ จะได้เสร็จทันก่อนฝนตก" วิน... เพื่อนสมัยเด็กของฉันโผล่หน้ามาพร้อมรอยยิ้มร่าเริง เขามองเราสองคนสลับไปมาด้วยแววตาที่จับผิด พี่เหนือปล่อยมือจากข้อมือฉันทันที ท่าทีเขากลับมาวางมาดขรึมและเย็นชาตามเดิมราวกับเมื่อครู่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น บรรยากาศเริ่มระอุขึ้นอีกครั้งเมื่อทั้งสองหนุ่มยืนเผชิญหน้ากัน ความเงียบที่น่าอึดอัดถูกแทนที่ด้วยพลังงานบางอย่างที่มองไม่เห็น พี่เหนือกอดอก สายตาเขามองวินด้วยความหงุดหงิดที่ซ่อนไม่มิด ส่วนวินเองก็ยิ้มมุมปากอย่างท้าทาย ในตอนนั้นเองที่ฉันหันไปมองทางประตูรั้วบ้านที่เปิดค้างไว้ เงาร่างหนึ่งที่คุ้นตาของใครบางคนเพิ่งจะก้าวพ้นประตูเข้ามา บุคคลที่ฉันไม่คิดว่าจะเห็นในวันหยุดแบบนี้... ยิ่งไปกว่านั้น ในมือเขายังถือซองจดหมายสีดำที่ผนึกด้วยตราประทับสีแดงฉานแบบเดียวกับที่ฉันเพิ่งเห็นในความฝันเมื่อคืนนี้ คนคนนั้นยิ้มให้ฉัน ก่อนจะเอ่ยชื่อที่ทำให้ทั้งพี่เหนือและวินต้องชะงักกึก "สวัสดีครับ... น้ำขิง ผมมารับช่วงต่อจากข้อความที่เธอเพิ่งได้รับไปเมื่อวาน" ชาพีชหวานน้อยหวังว่าตอนที่ 19 นี้จะทำให้รี้ดเดอร์ใจเต้นไม่เป็นจังหวะและรอคอยตอนต่อไปอย่างใจจดใจจ่อนะคะ!