ความกดดันจากรุ่นพี่

“ฉันถามว่า... ใครอนุญาตให้เธอมายืนเกะกะตรงนี้?” น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงด้วยแรงกดดันมหาศาลดังขึ้นจากทางด้านหลัง น้ำขิงสะดุ้งสุดตัวจนเผลอทำสมุดโน้ตในมือร่วงหล่นลงพื้น เสียงกระดาษกระทบพื้นดังสนั่นในความเงียบงันของห้องโถงคณะวิศวกรรมศาสตร์ หญิงสาวค่อยๆ หมุนตัวกลับไปมองร่างสูงโปร่งของหญิงสาวรุ่นพี่ปี 3 ที่ยืนกอดอกด้วยแววตาเหยียดหยาม—พี่ดาว ประธานเชียร์สาวสวยผู้ทรงอิทธิพล “คะ... คือ หนูแค่มารอพี่เหนือค่ะ” น้ำขิงตอบเสียงสั่น พยายามก้มลงเก็บสมุด แต่เท้าของรุ่นพี่สาวกลับก้าวเข้ามาขวางไว้เสียก่อน “พี่เหนือเหรอ?” ดาวหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเหมือนเสียงแก้วแตก “สนิทกันถึงขั้นเรียกพี่แบบนี้เลยเหรอจ๊ะ น้องปีหนึ่ง? รู้ไว้ด้วยนะว่าคนอย่างเหนือเขาไม่ค่อยชอบใจนักหรอกเวลาที่มี ‘ของเล่น’ มาคอยเกาะแกะแบบไร้จุดหมายน่ะ” น้ำขิงเม้มปากแน่นจนเป็นเส้นตรง เธอไม่ใช่คนหัวอ่อน แต่บรรยากาศที่แผ่ออกมาจากกลุ่มรุ่นพี่ที่ยืนล้อมอยู่รอบๆ ทำให้เธอรู้สึกเหมือนกำลังจมน้ำ สายตานับสิบคู่ที่จ้องมองมามีทั้งสมน้ำหน้าและเยาะเย้ย โดยเฉพาะพี่ดาวที่ขยับเข้ามาใกล้จนน้ำขิงได้กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่อบอวลจนน่าอึดอัด “น้ำขิงไม่ได้มาเกะกะนะคะ...” เธอรวบรวมความกล้าเงยหน้าขึ้นสู้สายตา “ขิงมาตามนัดค่ะ พี่เหนือเป็นคนบอกให้ขิงมารอที่นี่” “คำโกหกของเด็กปีหนึ่งเนี่ย... มันไร้ราคาสำหรับพี่นะ” ดาวเหยียดยิ้ม ก่อนจะใช้นิ้วเรียวสวยเชยคางน้ำขิงขึ้นเบาๆ แต่สัมผัสนั้นกลับเย็นเยียบ “ถ้าเธอยังไม่รู้สถานะของตัวเอง พี่จะเตือนให้เอาบุญ เหนือเขาเป็นถึงเดือนคณะและว่าที่วิศวกรอนาคตไกล ส่วนเธอ... ก็แค่เด็กบริหารที่เดินหลงมาผิดคณะ จะเอาอะไรไปคู่ควรกับเขา?” จังหวะที่หัวใจน้ำขิงกำลังเต้นรัวด้วยความอึดอัด ประตูห้องประชุมใหญ่ด้านหลังก็ถูกเปิดออกอย่างแรง! ร่างสูงใหญ่ของ 'เหนือ' ก้าวออกมาพร้อมกับใบหน้าเรียบเฉยตามสไตล์ของเขา แต่ทว่าในดวงตาคมกริบนั้นกลับไหวระริกเมื่อเห็นสถานการณ์ตรงหน้า เขาหยุดกึกอยู่ตรงนั้น กวาดสายตามองกลุ่มรุ่นพี่ที่ล้อมรอบร่างเล็กของน้ำขิงไว้ ก่อนจะเดินตรงเข้ามาโดยไม่เอ่ยคำทักทายใคร “ไปได้แล้ว” เหนือเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าสายตาเขากลับตวัดไปมองดาวอย่างไม่เป็นมิตรนัก “ฉันบอกให้เธอรอ ไม่ได้บอกให้เธอมาเป็นเป้านิ่งให้ใครต่อใครรุม” “พี่เหนือ...” น้ำขิงพึมพำด้วยความโล่งอกราวกับเพิ่งได้ลมหายใจคืนมา “อย่าเพิ่งดีใจไป” ดาวแทรกขึ้นมา น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นราบเรียบราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น “แค่อยากเตือนน้องเขานิดหน่อยค่ะเหนือ ว่าช่วงนี้งานกิจกรรมคณะยุ่งมาก การที่น้องเขามาด้อมๆ มองๆ อยู่แบบนี้ มันทำให้เสียสมาธิ... พวกเราเป็นห่วงภาพลักษณ์ของเหนือนะคะ” เหนือแค่นยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ดูเย็นชาจนคนมองต้องเสียวสันหลัง “ขอบคุณที่หวังดีครับพี่ดาว แต่เรื่องภาพลักษณ์ของผม... ผมจัดการเองได้ และที่สำคัญ ผู้หญิงของผม ผมดูแลเองได้ดีกว่าให้คนอื่นมาจัดการให้” น้ำขิงถึงกับเบิกตากว้าง 'ผู้หญิงของผม' คำสั้นๆ คำนั้นทำเอาหน้าของเธอเห่อร้อนจนแทบระเบิด แต่เธอยังไม่ทันจะได้มีโอกาสเขินอาย วินที่เดินตามหลังเหนือออกมาก็ขยับเข้ามาแทรกระหว่างกลางทันที เขาโอบไหล่น้ำขิงไว้อย่างถือวิสาสะ พร้อมกับส่งยิ้มกวนประสาทไปให้กลุ่มรุ่นพี่ “โทษทีครับ พอดีผมมารับน้ำขิงไปทานข้าวด้วยพอดี เห็นว่าช่วงนี้มีพวกชอบยุ่งเรื่องคนอื่นเยอะ เลยกลัวน้องผมจะลำบากใจน่ะครับ” วินเน้นย้ำคำว่า ‘น้องผม’ ด้วยน้ำเสียงยียวน บรรยากาศเริ่มคุกรุ่นขึ้นทันทีเมื่อสายตาของเหนือและวินปะทะกันอย่างรุนแรง ดาวมองภาพนั้นด้วยความหมั่นไส้ที่เพิ่มทวีคูณ เธอจิกสายตามองน้ำขิงอีกครั้งก่อนจะสะบัดหน้าเดินหนีไปพร้อมกับกลุ่มเพื่อน ทิ้งไว้เพียงความเงียบที่น่าอึดอัด “ปล่อยได้แล้ว” เหนือสั่งเสียงเย็นพลางจ้องเขม็งไปที่มือของวินที่ยังคงพาดอยู่บนไหล่ของน้ำขิง “ห่วงเหรอ?” วินเลิกคิ้วกวนๆ “ถ้าห่วงก็ดูแลให้ดีกว่านี้สิ อย่าปล่อยให้ใครมาทำน้องเขาแบบเมื่อกี้อีก... เพราะถ้าครั้งหน้าฉันเห็นอีก ฉันไม่ปล่อยไว้เฉยๆ แน่ ไม่ว่าคนคนนั้นจะเป็นใครก็ตาม” คำพูดของวินไม่ใช่แค่คำขู่ แต่มันคือการประกาศศักดาที่ทำเอาเหนือต้องขบกรามแน่น น้ำขิงยืนตัวลีบอยู่ตรงกลางความขัดแย้ง เธอไม่รู้เลยว่าการเข้ามาในชีวิตของคนทั้งสอง จะนำพาเธอไปสู่จุดที่ยากลำบากกว่าที่คิดไว้มากนัก เย็นวันนั้น ขณะที่น้ำขิงเดินกลับหอพักเพียงลำพังหลังจากแยกตัวจากวินและเหนือที่ดูเหมือนจะมีเรื่องต้องสะสางกันต่อ เธอก็รู้สึกได้ว่ามีคนเดินตามมาห่างๆ เธอรีบก้าวเท้าเร็วขึ้นจนเกือบจะเป็นการวิ่ง แต่ทว่าเมื่อเลี้ยวเข้าซอยเปลี่ยวข้างตึกคณะบริหารฯ แสงไฟถนนที่กะพริบถี่ๆ ก็ดับลงสนิท! มือหนึ่งที่เย็นเฉียบและหยาบกร้านเอื้อมมาปิดปากเธอไว้แน่นจากทางด้านหลัง พร้อมกับเสียงกระซิบที่คุ้นเคยทว่าแฝงไปด้วยความอาฆาตที่เธอไม่เคยสัมผัสมาก่อน “คิดว่าจะหนีพ้นเหรอจ๊ะ... ยัยตัวดี? วันนี้แค่เตือน แต่ถ้าคราวหน้ายังไม่เลิกยุ่งกับเหนือ... เรื่องมันจะไม่จบแค่นี้แน่!” น้ำขิงดิ้นรนอย่างสุดชีวิต แต่กลิ่นน้ำหอมที่คุ้นเคยกลับชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ จนเธอแทบหยุดหายใจ... พี่ดาวไม่ได้มาคนเดียว และดูเหมือนว่า 'ความลับ' บางอย่างที่เธอแอบไปเห็นเมื่อตอนกลางวันที่ห้องสมุด จะกลายเป็นชนวนเหตุที่ทำให้คนกลุ่มนี้ไม่ยอมปล่อยเธอไปง่ายๆ เสียแล้ว ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังคงติดตามการเดินทางของยัยตัวแสบน้ำขิงนะคะ รักนะคะ!