วันเกิดของพี่เหนือ

“ขิง... ถ้ายังไม่ปล่อยมือออกไปตอนนี้ พี่ไม่รับประกันนะว่าคราวหน้าจะยังใจดีอยู่” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความกดดันชวนให้ขนลุกซู่ น้ำขิงกัดริมฝีปากแน่น มือที่กำชายเสื้อของคนตรงหน้าสั่นระริก เธอไม่ได้อยากจะทำตัวเป็นนางเอกละครหลังข่าวที่เข้าไปขวางทางใคร แต่ภาพที่เห็นในห้องสมุดเมื่อตอนกลางวันมันย้อนกลับเข้ามาในหัวเหมือนแผ่นฟิล์มที่ชำรุด ทั้งเอกสารลับ รายชื่อบริษัทที่กำลังจะถูกฮุบกิจการ และท่าทางสนิทสนมเกินเพื่อนของพี่ดาวกับกลุ่มคนที่ขึ้นชื่อว่า ‘มาเฟียในคราบนักธุรกิจ’ กลิ่นน้ำหอมเย็นๆ เจือกลิ่นบุหรี่จางๆ ของคนตรงหน้าไม่ใช่กลิ่นของ ‘พี่เหนือ’ คนที่เธอกำลังตั้งตารอจะมอบของขวัญวันเกิดให้ในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า แต่มันคือกลิ่นของ ‘ใครบางคน’ ที่กำลังพยายามจะลากเธอลงเหว “ฉัน... ฉันไม่รู้เรื่องอะไรทั้งนั้น ปล่อยนะ!” น้ำขิงสะบัดตัวสุดแรงจนหลุดจากการเกาะกุม เธอไม่รอช้าที่จะหมุนตัววิ่งหนีเข้าไปในซอกตึกคณะวิศวะฯ เสียงฝีเท้าหนักๆ วิ่งไล่ตามมาติดๆ หัวใจของเธอเต้นระรัวราวกับกลองรบ พลางนึกถึงกล่องของขวัญที่ซ่อนอยู่ในกระเป๋าเป้ใบเก่ง... นี่มันวันอะไรกันเนี่ย ทำไมเรื่องบ้าๆ ถึงต้องมาเกิดในวันเกิดของคนสำคัญของเธอด้วย เธอหักเลี้ยวเข้าซอยแคบหลังโรงอาหาร ความมืดสลัวทำให้ต้องชะลอฝีเท้า มือสั่นเทาควานหาโทรศัพท์ในกระเป๋า แต่ทว่า... จอโทรศัพท์กลับมืดสนิท ความเย็นวาบแล่นผ่านสันหลังเมื่อรับรู้ได้ว่ามีใครบางคนยืนดักหน้าอยู่ “วิ่งหนีคนหล่อไปไหนล่ะครับ น้องขิง?” เสียงที่คุ้นหูแต่ไม่ใช่คนที่ต้องการพบ น้ำขิงถอยกรูดไปชนกับถังขยะจนเกิดเสียงดังโครมคราม วินยืนพิงกำแพงอยู่ตรงนั้น ในมือหมุนไฟแช็กไปมาด้วยท่าทางกวนประสาท แววตาของเขาที่เคยดูสดใสกลับเรียบเฉยและเย็นชาจนน่าประหลาด “วิน... นายทำอะไรอยู่ นายเกี่ยวอะไรกับพวกนั้น!” น้ำขิงเค้นเสียงถาม ทั้งที่ในใจอยากจะร้องไห้ “เกี่ยวสิ เกี่ยวมากด้วย” วินก้าวเข้ามาใกล้ “ขิง... ผมเตือนคุณแล้วนะว่าอย่าไปยุ่งกับพี่เหนือมัน โลกของวิศวะที่แสนจะเนี้ยบกับโลกเบื้องหลังน่ะ มันอยู่คนละฝั่งกัน และตอนนี้ขิงก้าวขาเข้ามาข้างในเกินครึ่งตัวแล้ว” น้ำขิงเม้มปากแน่น เธอไม่มีเวลามากลัว เพราะภาพของพี่เหนือ—คนขี้เก๊กที่ชอบแอบซื้อนมกล้วยมาวางไว้บนโต๊ะเรียนทุกเช้า—กำลังซ้อนทับขึ้นมาในใจ ถ้าเธอไม่รีบไปหาเขา เรื่องในห้องสมุดอาจจะทำลายทุกอย่างที่เขาพยายามสร้างมา “ฉันไม่สน! หลบไป!” เธอตัดสินใจวิ่งฝ่าเขาไป วินไม่ได้ขวาง แต่เขากลับพูดทิ้งท้ายด้วยประโยคที่ทำให้เธอต้องหยุดชะงัก “ไปเถอะ ไปฉลองวันเกิดให้เขาสิ แต่อย่าลืมนะขิง... ของขวัญที่เธอเตรียมไว้ให้เขาน่ะ มันอาจจะเป็น 'ชนวนระเบิด' ที่ทำลายเขาเองก็ได้” น้ำขิงไม่หันกลับไปมอง เธอวิ่งจนมาถึงหน้าบ้านพักของพี่เหนือ หอบหายใจถี่รัว พยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติที่สุด เธอหยิบกล่องของขวัญทำมือ—ที่เธอตั้งใจถักไหมพรมเป็นรูปหมวกใบเล็กๆ สำหรับสวมแก้วกาแฟ—ขึ้นมาดู ของขวัญที่ดูโก๊ะๆ ซื่อๆ แต่มันคือทุกอย่างที่เธอตั้งใจทำ ไฟในบ้านมืดสนิท มีเพียงแสงสลัวจากห้องนั่งเล่น น้ำขิงสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะตัดสินใจเปิดประตูเข้าไปเบาๆ “พี่เหนือคะ... ขิงมา...” เสียงของเธอขาดหายไปทันทีที่เห็นภาพตรงหน้า พี่เหนือนั่งอยู่บนโซฟา สภาพเสื้อเชิ้ตสีขาวปลดกระดุมเม็ดบนออก เผยให้เห็นรอยแผลเป็นที่พาดผ่านช่วงไหล่ เขาไม่ได้อยู่คนเดียว บนโต๊ะตรงหน้ามีเอกสารกองโตและ ‘ปืน’ หนึ่งกระบอกวางอยู่ข้างๆ ถ้วยกาแฟ พี่เหนือเงยหน้าขึ้น สายตาคมกริบที่มักจะมองเธออย่างเอ็นดูตอนนี้กลับเปลี่ยนเป็นความตกใจและเย็นชาในเสี้ยววินาที “น้ำขิง? เธอเข้ามาที่นี่ได้ยังไง!” เขาตะโกนเสียงเข้ม ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงจนเอกสารบนโต๊ะกระจัดกระจาย “พี่เหนือ... นี่มัน... เรื่องอะไรกันคะ” น้ำขิงก้าวถอยหลัง ของขวัญในมือร่วงลงพื้น “ผมบอกให้คุณออกไป! เดี๋ยวนี้!” พี่เหนือพุ่งเข้ามาคว้าข้อมือเธอไว้ แววตาของเขาไม่ได้มีความโกรธ แต่มันคือความ ‘กลัว’ กลัวว่าเธอจะเห็นอะไรไปมากกว่านี้ แต่ในวินาทีที่เขากำลังจะผลักเธอออกไปนั้น ประตูบ้านก็ถูกพังเข้ามาด้วยแรงมหาศาล ชายชุดดำสองคนก้าวเข้ามาพร้อมอาวุธครบมือ และคนที่เดินตามหลังมาติดๆ คือพี่ดาว... คนที่ควรจะเป็นแค่รุ่นพี่ธรรมดา แต่ตอนนี้เธอกลับถือรีโมทบางอย่างไว้ในมือ “เซอร์ไพรส์วันเกิดนะคะเหนือ” พี่ดาวแสยะยิ้ม “ของขวัญชิ้นนี้... น้องขิงคนนี้แหละ ที่จะพิสูจน์ว่าคุณจะเลือกรักตัวเอง หรือเลือกความลับที่ยอมตายแทนไม่ได้” พี่เหนือตัวแข็งทื่อ เขาขยับตัวมาบังน้ำขิงไว้ข้างหลังโดยสัญชาตญาณ ทว่ากระบอกปืนนับสิบกระบอกกลับหันมาจ่อที่หัวของพวกเขาพร้อมกัน ในตอนนั้นเอง น้ำขิงที่เพิ่งก้มลงเก็บของขวัญบนพื้นก็ชะงัก เธอเหลือบไปเห็น ‘บางอย่าง’ ซุกซ่อนอยู่ใต้พรมใกล้เท้าพี่ดาว... มันคือเครื่องส่งสัญญาณที่เธอเคยเห็นในห้องสมุด! “พี่เหนือ...” น้ำขิงกระซิบเสียงสั่น “อย่าขยับ... ใต้เท้าพี่ดาว... นั่นมันระเบิด” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทั้งห้อง พี่ดาวหุบยิ้มลงทันที ส่วนพี่เหนือค่อยๆ หันกลับมามองน้ำขิงด้วยสายตาที่แตกสลายและเต็มไปด้วยความเจ็บปวด เพราะเขารู้ดีว่า... ถ้าเธอยังอยู่ที่นี่ อีกไม่กี่นาทีข้างหน้า พวกเขาจะต้องกลายเป็นเถ้าถ่านไปพร้อมกัน ขอบคุณที่เดินทางมาด้วยกันจนถึงบรรทัดนี้นะคะ หวังว่าตอนหน้าทุกคนจะช่วยลุ้นให้น้องขิงกับพี่เหนือรอดไปได้ด้วยกันค่ะ จากใจ... ชาพีชหวานน้อย