คำขอบคุณที่ทำให้หน้าแดง

"ออกไปซะ น้ำขิง... พี่บอกให้ออกไป!" เสียงของพี่เหนือแหบพร่าจนเกือบจะเป็นเสียงคำราม มันไม่ใช่การไล่ด้วยความรังเกียจ แต่เป็นความบีบคั้นที่สะท้อนผ่านดวงตาคู่คมที่แดงก่ำราวกับเขากำลังต่อสู้กับอะไรบางอย่างที่มองไม่เห็นภายในอก พี่ดาวที่ยืนอยู่ข้างๆ ชะงักงัน รอยยิ้มเยือกเย็นเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความตื่นตระหนกที่ฉายชัดบนใบหน้าสวยคมนั้น น้ำขิงยืนนิ่ง ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อเห็นแผ่นหลังกว้างของคนตัวโตสั่นสะท้านเล็กน้อย บรรยากาศในห้องแล็บที่เคยเต็มไปด้วยไออุ่นของอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ตอนนี้กลับหนักอึ้งราวกับอากาศถูกสูบออกไปจนหมด กลิ่นโอโซนจางๆ ที่ลอยคละคลุ้งทำให้รู้สึกแสบจมูก แต่นั่นยังไม่ทรมานเท่าความเจ็บปวดที่ฉายชัดในแววตาของพี่เหนือ "ไม่ค่ะ..." น้ำขิงก้าวขาที่สั่นเทาเดินเข้าไปหาอีกคนอย่างไม่กลัวตาย แม้เสียงในหัวจะร้องเตือนว่าสถานการณ์นี้มันผิดปกติเกินกว่าที่มนุษย์ธรรมดาจะรับมือได้ "ขิงไม่ไปไหนทั้งนั้น ถ้าพี่เหนือจะแตกสลาย ขิงก็จะอยู่ตรงนี้... อย่างน้อยก็เพื่อเป็นเศษเสี้ยวเล็กๆ ที่คอยประคองพี่ไว้" "เธอไม่เข้าใจหรอกว่าตัวเองกำลังทำอะไรลงไป..." พี่เหนือหันกลับมามอง มือหนาที่พยายามกำหมัดแน่นเพื่อควบคุมอาการสั่นนั้นจิกเข้ากับโต๊ะทำงานจนปลายนิ้วเปลี่ยนเป็นสีขาวซีด เขาพยายามจะผลักไส แต่นัยน์ตาที่แตกสลายกลับฟ้องว่าเขากำลังโหยหาอ้อมกอดนั้นมากเพียงใด น้ำขิงตัดสินใจทำในสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด เธอพุ่งตัวเข้าไปสวมกอดร่างสูงนั้นจากด้านหลัง ฝ่ามือเล็กๆ สัมผัสได้ถึงความร้อนผ่าวที่แผ่ออกมาจากร่างกายของเขา ราวกับว่าเขากำลังแบกรับพลังงานมหาศาลที่จวนเจียนจะระเบิดออก เธอหลับตาแน่น ปล่อยให้ความอบอุ่นจากตัวเธอซึมผ่านเสื้อช็อปตัวหนาของเขาเข้าไป "หนูไม่รู้หรอกว่าพี่กำลังเจออะไรอยู่ แต่ถ้าพี่จะกลายเป็นเถ้าถ่าน... เราก็แค่ไหม้ไปด้วยกันสิคะ" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่แรงบีบที่หัวไหล่จะผ่อนคลายลง พี่เหนือถอนหายใจยาว พลังงานที่กดดันรอบตัวค่อยๆ มลายหายไปราวกับถูกดูดซับด้วยสัมผัสของน้ำขิง ความเย็นเยียบที่เคยเกาะกินหัวใจของเขามันถูกแทนที่ด้วยความอบอุ่นที่อ่อนโยนจนน่าประหลาด เขาค่อยๆ หันกลับมา ช้าๆ... ทว่าในจังหวะที่สายตาประสานกัน แววตาที่เคยว่างเปล่าและเจ็บปวดก็เปลี่ยนไป พี่เหนือไม่ได้ผลักเธอออกอีกต่อไป มือหนายกขึ้นมาสัมผัสเส้นผมของเธอแผ่วเบา ก่อนจะไล้ปลายนิ้วลงมาที่ข้างแก้มใสอย่างทะนุถนอม มุมปากหยักได้รูปที่มักจะเหยียดตรงเสมอในยามปกติ ค่อยๆ ยกยิ้มขึ้นทีละนิด... เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้มาพร้อมกับความขี้เก๊ก แต่เป็นรอยยิ้มที่จริงใจ อ่อนโยน และเต็มไปด้วยความรู้สึกนับล้านที่เขาเก็บซ่อนไว้ "ขอบคุณนะ..." เสียงของเขานุ่มทุ้มและแหบพร่า มันเป็นคำขอบคุณที่สั่นสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ "ขอบคุณที่ยังอยู่ตรงนี้... ขอบคุณที่ยอมเสี่ยงตายเพื่อคนปากแข็งอย่างพี่" ใบหน้าของน้ำขิงร้อนผ่าวขึ้นมาในทันทีจนเธอต้องก้มหน้าหลบสายตาที่ร้อนแรงนั้น หัวใจเจ้ากรรมเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมาจากอก ความเด๋อด๋าที่เคยมีหายไปหมดสิ้น เหลือเพียงความประหม่าที่ทำอะไรไม่ถูก "พี่เหนือ... ยิ้มแล้วเหรอคะ?" น้ำขิงพึมพำเสียงเบา "แล้วพี่ก็พูดเพราะด้วย... ขิงว่าขิงน่าจะฝันไปแน่ๆ เลยค่ะ" พี่เหนือหัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงที่ดูผ่อนคลายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขาเชยคางมนขึ้นให้เธอสบตากับเขาอีกครั้ง "ถ้าเป็นฝัน... พี่ก็คงไม่อยากตื่นหรอก" ทว่าในจังหวะที่ความหวานละมุนกำลังก่อตัวขึ้น จู่ๆ เสียงสัญญาณเตือนภัยของระบบรักษาความปลอดภัยในห้องแล็บก็ดังลั่นสนั่นหวั่นไหว จอคอมพิวเตอร์ที่ดับสนิทไปเมื่อครู่กลับสว่างวาบขึ้นมาพร้อมกับตัวอักษรสีแดงฉานที่วิ่งพล่านราวกับรหัสลับที่ไม่คุ้นเคย พี่เหนือชะงัก สีหน้าเปลี่ยนจากความอ่อนโยนเป็นความเคร่งเครียดในฉับพลัน เขาผละออกจากน้ำขิงอย่างรวดเร็วแล้วพุ่งตัวไปที่หน้าจอด้วยความคล่องแคล่ว "เกิดอะไรขึ้นคะพี่เหนือ?" น้ำขิงถามด้วยความตระหนก พี่เหนือไม่ตอบ แต่ดวงตาของเขาเบิกกว้างเมื่ออ่านสิ่งที่ปรากฏบนหน้าจอ สิ่งที่เขาเฝ้าระวังมาตลอดไม่ได้มาจากภายนอก แต่มันกำลังถูกส่งออกมาจาก... "รหัสผ่านนี้... มันเป็นของวิน" เขากดแป้นพิมพ์รัวเร็วด้วยความโกรธจัด ขณะที่ประตูห้องแล็บที่ล็อกสนิทไว้ถูกกระแทกอย่างแรงจากภายนอก เสียงเคาะประตูที่รัวและหนักแน่นไม่ได้แสดงถึงความเป็นมิตร แต่มันคือการบุกรุก... และวินไม่ใช่คนที่มาคนเดียว "ขิง ฟังพี่นะ..." พี่เหนือคว้าข้อมือน้ำขิงไว้แน่น แววตาของเขาเปลี่ยนไปเป็นคนละคน เขาส่งกุญแจสำรองให้อีกฝ่าย "ออกไปทางประตูหนีไฟหลังห้อง แล้วอย่าหันกลับมา... ไม่ว่าจะได้ยินอะไรก็ตาม" น้ำขิงตัวชาไปทั้งร่าง "ไม่ค่ะ! เราต้องไปด้วยกัน!" "ถ้าเราไปพร้อมกัน วันนี้เราไม่มีใครรอด!" พี่เหนือตะคอกใส่ด้วยความร้อนใจ ก่อนที่ประตูจะถูกพังเข้ามาจนพับติดกำแพง วินก้าวเข้ามาในห้องพร้อมกับกลุ่มคนในชุดสูทสีดำสนิท ใบหน้าของวินที่เคยดูเป็นมิตรบัดนี้เต็มไปด้วยรอยยิ้มเย้ยหยันที่ทำให้บรรยากาศเย็นเยียบไปถึงกระดูกสันหลัง "ไง... พบกันอีกแล้วนะ เหนือ" วินเอ่ยทักทายพร้อมกับยกปืนเก็บเสียงขึ้นมาเล็งตรงมาที่พวกเขา "หวังว่าที่ผมมาขัดจังหวะช่วงเวลาหวานๆ จะไม่ทำให้คุณโกรธจนลืมส่ง 'ข้อมูลนั้น' ให้ผมหรอกนะ" ชาพีชหวานน้อยหวังว่าตอนนี้นักอ่านจะตื่นเต้นจนลุ้นไปกับน้ำขิงและพี่เหนือนะคะ!