วินเริ่มรุกหนัก

"เลิกยุ่งกับน้ำขิงสักทีเถอะวิน นายก็รู้ว่าเขามีคนที่อยู่ในใจอยู่แล้ว" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือความหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัดดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของใครบางคนที่ก้าวเข้ามาแทรกกลางระหว่างเธอกับเพื่อนสมัยเด็ก ท่ามกลางบรรยากาศอึกทึกครึกโครมของโรงอาหารคณะวิศวกรรมศาสตร์ช่วงเที่ยง น้ำขิงสะดุ้งสุดตัว สมองที่กำลังประมวลผลเรื่องข้าวขาหมูพิเศษไข่พะโล้ถึงกับชัตดาวน์ไปชั่วขณะ เมื่อเงยหน้าขึ้นมองก็พบแผ่นหลังกว้างในเสื้อช็อปสีกรมท่าที่คุ้นเคยคุ้นตา พี่เหนือยืนบังเธอมิดชิดราวกับกำแพงกันกระสุน สายตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังวินที่ยืนส่งยิ้มกวนประสาทอยู่ตรงข้าม "อ้าว พี่เหนือ... ผมคุยกับเพื่อนสนิทผมอยู่ น้ำขิงเขายังไม่ได้ว่าอะไรเลยนี่ครับ หรือว่าพี่... ร้อนตัว?" วินเน้นย้ำคำว่าเพื่อนสนิทพร้อมกับเลิกคิ้วขึ้นอย่างท้าทาย บรรยากาศรอบโต๊ะอาหารพลันเงียบกริบลงถนัดตา นักศึกษาโต๊ะข้างเคียงเริ่มหันมาซุบซิบและส่งสายตาเป็นประกายระยิบระยับราวกับกำลังชมละครหลังข่าวภาคค่ำฟรีๆ น้ำขิงรู้สึกว่าใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบจะกระโดดออกมานอกอกเมื่อเหลือบไปเห็นสันกรามของพี่เหนือที่ขบเข้าหากันจนนูนเด่น ให้ตายเถอะ! นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย ทำไมวินถึงต้องมาประกาศตัวอะไรตอนนี้ด้วยนะ แถมพี่เหนือยัง... ยังทำท่าทางเหมือนหึงหวงเธอออกนอกหน้าซะขนาดนั้น! "เพื่อนสนิทเหรอ?" พี่เหนือแค่นหัวเราะในลำคอ น้ำเสียงเย็นเยียบจนน้ำขิงต้องแอบกลืนน้ำลายเอื้อมมือไปดึงชายเสื้อช็อปของเขาเบาๆ เป็นเชิงปราม "แต่ท่าทางที่นายแสดงออกมันเกินคำว่าเพื่อนไปไกลแล้วนะวิน... และบอกไว้ตรงนี้เลยว่า น้ำขิง เขา ไม่ สน ใจ คนแบบนาย" "โหดจังเลยนะครับพี่... แต่เรื่องแบบนี้มันต้องพิสูจน์กันยาวๆ จริงไหมครับน้ำขิง" วินเบนสายตาเจ้าเล่ห์มาทางเธอ น้ำขิงรีบหลบสายตาแทบไม่ทัน สมองตีกันยุ่งเหยิงไปหมด เธอกำลังจะอ้าปากปฏิเสธและแก้สถานการณ์ที่ชวนอึดอัดนี้ แต่ทว่า... วินกลับทำเรื่องที่ไม่มีใครคาดคิดขึ้นมาก่อน พรึบ! ช่อดอกกุหลาบสีแดงสดนับสอดดอกที่ซ่อนไว้ข้างหลังถูกดึงออกมายื่นตรงหน้าเธอท่ามกลางเสียงฮือฮาของคนทั้งโรงอาหาร น้ำขิงเบิกตากว้างด้วยความตกใจจนแทบหยุดหายใจ จีจี้ที่นั่งอยู่ไม่ไกลอ้าปากค้างจนแมลงวันแทบจะบินเข้าปาก ส่วนพี่เหนือ... รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาราวกับพร้อมจะพุ่งเข้าไปกระชากช่อดอกไม้นั้นโยนทิ้งถังขยะได้ทุกเมื่อ "น้ำขิง... กลับมาคบกับวินเถอะนะ วินรู้ว่าวินเคยงี่เง่าใส่แต่เด็ก แต่วันนี้วินมั่นใจแล้วว่าวินรักน้ำขิงจริงๆ เป็นแฟนกับวินนะ" คำสารภาพรักดังฟังชัดท่ามกลางความเงียบที่โรยตัวลงชั่วขณะ เสียงซุบซิบเงียบเสียงลงเหลือเพียงเสียงหัวใจของน้ำขิงที่เต้นโครมคราม เธอทำตัวไม่ถูก มือไม้เย็นเฉียบ สมองขาวโพลนไปหมดเพราะไม่คิดว่าเพื่อนสมัยเด็กคนนี้จะเล่นใหญ่และบ้าบิ่นถึงเพียงนี้ สายตานับร้อยคู่จับจ้องมาที่เธอเป็นตาเดียว รอคอยคำตอบที่กำลังจะหลุดจากริมฝีปากของเด็กสาวคณะบริหารฯ ผู้โชคดี (หรือโชคร้าย?) คนนี้ น้ำขิงหันไปมองหน้าวินที่ส่งสายตาอ้อนวอนอย่างจริงจัง ก่อนจะค่อยๆ เบนสายตามาสบกับดวงตาคู่คมของพี่เหนือที่จ้องมองเธอนิ่งสนิท ไม่มีคำพูดใดหลุดออกมาจากริมฝีปากของชายหนุ่มรุ่นพี่ แต่แววตาคู่นั้นกลับสั่นไหวรุนแรงจนน้ำขิงสัมผัสได้ถึงความรู้สึกบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเงียบขรึมนั้น ความอึดอัด ก่อตัวหนาแน่นขึ้นทุกวินาที บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกแช่แข็งจนหายใจไม่ออก "เอ่อ... คือว่า... วิน คือเรา..." น้ำขิงอ้าปากพะงาบๆ กำลังจะเอ่ยปฏิเสธเพื่อตัดไฟตั้งแต่ต้นลม แต่ทว่า... ก่อนที่คำพูดปฏิเสธจะหลุดออกจากปาก ร่างสูงของพี่เหนือก็ขยับตัวเข้าประชิดเธอยิ่งขึ้น มือหนาเอื้อมมาคว้าข้อมือเธอไว้เบาๆ แต่แน่นหนา ก่อนที่เขาจะดึงเธอให้หลบพ้นจากรัศมีของช่อดอกไม้กุหลาบแดงนั้นอย่างนิ่มนวลแต่เด็ดขาด ดวงตาคมกริบกวาดมองวินด้วยรอยยิ้มเยือกเย็นที่ทำเอาทุกคนบริเวณนั้นต้องเสียวสันหลังวาบ "ขอโทษทีนะวิน..." พี่เหนือเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าก้องกังวานไปทั่วบริเวณ "พอดีว่า... แฟนฉัน เขาไม่ชอบรับดอกไม้จากคนอื่นน่ะ" สิ้นเสียงทุ้มต่ำนั้น ทั้งโรงอาหารก็ระเบิดเสียงฮือฮายิ่งกว่าเดิมราวกับมีงานวัดลงกลางคณะวิศวะ น้ำขิงอ้าปากค้าง ตาโตเท่าไข่ห่าน ใบหน้าร้อนผ่าวจนลามไปถึงใบหู สมองหยุดทำงานไปชั่วขณะเมื่อได้ยินคำว่า 'แฟนฉัน' ชัดเต็มสองหู วินหน้าถอดสีทันที รอยยิ้มเจ้าเล่ห์เมื่อครู่หายวับไปกับตา "พี่พูดอะไรของพี่... น้ำขิงยังไม่ได้ตกลงสักหน่อย!" "งั้นเหรอ?" พี่เหนือหันกลับมามองคนตัวเล็กที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ข้างกาย สายตาที่มักจะดุและนิ่งสนิทเมื่อครู่ กลับฉายแววอ่อนโยนและเว้าวอนอย่างที่น้ำขิงไม่เคยเห็นมาก่อน มือหนาที่กุมข้อมือเธอเปลี่ยนมาเป็นกุมมือเธอไว้แน่น ประสานนิ้วเข้าหากันราวกับกลัวว่าเธอจะหายไปไหน แล้วริมฝีปากหยักก็โน้มลงมาใกล้ใบหูของเธอ กระซิบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาที่ทำเอาขนลุกซู่ไปทั้งร่าง "บอกเขาหน่อยสิ... ว่าเธอกำลังเป็นแฟนกับใครอยู่กันแน่, น้ำขิง" ชาพีชหวานน้อยขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านและส่งกำลังใจให้กันมาตลอดนะคะ