มุมลับที่ไม่มีใครรู้

"ถอยไปนะ! อย่ามาขวางทางสิเจ้าตัวแสบ!" เสียงอุทานเบาๆ ของน้ำขิงดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัดหลังตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ ยัยตัวดีกำลังทำท่าจะก้าวเท้าถอยหลังเพื่อหลบหนีจากสิ่งที่เธอกำลังพบเห็น แต่ทว่าส้นรองเท้าคัทชูเจ้ากรรมดันไปเกี่ยวกับเศษกิ่งไม้แห้งจนส่งเสียง 'แกรก' ดังลั่นประสาทสัมผัสของคนที่นั่งยองๆ อยู่ในมุมอับของตึกทันที "ใคร?" น้ำเสียงทุ้มต่ำเย็นเยียบที่คุ้นหูทำให้หัวใจของน้ำขิงกระตุกวูบ เธอรีบพุ่งตัวไปหลบหลังถังขยะใบใหญ่ที่ตั้งอยู่ข้างเสา ลมหายใจติดขัดจนแทบจะหยุดเต้น มือบางยกขึ้นปิดปากตัวเองแน่นพลางภาวนาให้เจ้าเหมียวสีส้มที่กำลังนัวเนียอยู่กับฝ่ามือของใครบางคนไม่ร้องครางออกมาเสียก่อน สายตาคู่สวยแอบชำเลืองมองผ่านช่องว่างของถังขยะ ภาพที่เห็นทำให้น้ำขิงถึงกับตาค้าง... พี่เหนือ พี่ชายปี 3 สุดเนี้ยบที่เป็นดั่งเจ้าชายน้ำแข็งของคณะวิศวะฯ ผู้ที่ใครต่อใครต่างบอกว่าเย็นชาจนติดลบ บัดนี้เขากำลังนั่งยองๆ อยู่บนพื้นปูนที่เต็มไปด้วยฝุ่น เสื้อช็อปสีเข้มตัวเก่งถูกถลกแขนขึ้นจนถึงข้อศอกเผยให้เห็นเส้นเลือดที่แขนชัดเจนยามที่เขาเกาพุงให้เจ้าแมวส้มตัวอ้วนกลม "ขี้อ้อนนักนะมึง... หิวจนลืมตัวเลยหรือไง" น้ำเสียงนั้น... มันไม่ได้แข็งกระด้างอย่างที่เคยใช้พูดกับใคร แต่มันกลับมีความอ่อนโยน เจือความเอ็นดูอย่างที่น้ำขิงไม่เคยคาดคิดว่าคนอย่างพี่เหนือจะมีได้ ใบหน้าคมเข้มที่มักจะเรียบเฉยบัดนี้กลับมีรอยยิ้มบางๆ แต้มอยู่ที่มุมปาก แสงแดดยามบ่ายที่ลอดผ่านช่องว่างระหว่างตึกกระทบลงบนเสี้ยวหน้าของเขา ทำให้คนมองอย่างน้ำขิงถึงกับเผลอใจสั่นระรัว เธอเผลอขยับตัวแรงไปนิดจนถังขยะสั่นไหวเล็กน้อย เจ้าเหมียวที่กำลังเคลิ้มหูตั้งชันทันที มันกระโดดผลุงออกจากมือพี่เหนือแล้วหันมามองทางที่น้ำขิงซ่อนตัวอยู่ก่อนจะส่งเสียง 'เหมียว' ดังลั่น "เฮ้ย!" พี่เหนือลุกขึ้นยืนเต็มความสูงในเสี้ยววินาที ดวงตาคมกริบกวาดมองมาทางที่เธออยู่ด้วยความระแวดระวัง น้ำขิงกัดริมฝีปากแน่น สมองประมวลผลอย่างรวดเร็วว่าหากวิ่งหนีตอนนี้คงดูน่าสงสัยกว่าเดิม เธอจึงตัดสินใจค่อยๆ ยืดตัวขึ้นจากที่ซ่อนด้วยใบหน้าซื่อๆ ที่ถนัดนัก "อ้าว... พี่เหนือ? บังเอิญจังเลยนะคะ" น้ำขิงยิ้มแห้งๆ ส่งไปให้ พี่เหนือชะงักไปครู่หนึ่ง แววตาที่เคยอ่อนโยนเมื่อครู่ถูกดึงกลับเข้าสู่โหมดเย็นชาโดยฉับพลัน เขายืนกอดอกมองเธอด้วยสายตาจับผิด ท่าทางของเขาดูเกร็งไปชั่วขณะเหมือนคนถูกจับได้ว่าทำเรื่องลับลมคมใน "มาทำอะไรที่นี่?" เขาถาม เสียงเรียบสนิทจนเดาอารมณ์ไม่ถูก "ขิง... ขิงมาหาแมวน่ะค่ะ พอดีเห็นมันวิ่งมาทางนี้เลยเดินตามมา" เธอโกหกคำโตพลางหัวเราะกลบเกลื่อน "พี่เหนือเองก็... มาให้อาหารแมวเหรอคะ? นึกว่าพี่ชอบงานซ่อมเครื่องยนต์มากกว่างานอดิเรกแบบนี้ซะอีก" "คนเราก็มีมุมที่คนอื่นไม่จำเป็นต้องรู้" เขาตอบสั้นๆ ก่อนจะเดินเข้ามาใกล้เธอหนึ่งก้าว กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นอายแดดอ่อนๆ จากตัวเขาทำให้น้ำขิงใจเต้นผิดจังหวะ "แล้วเรื่องของคนอื่นน่ะ... หัดเลิกยุ่งบ้าง จะได้ไม่ต้องเจ็บตัว" "พี่เหนือหมายความว่ายังไงคะ?" "ก็หมายความว่า... ก้าวต่อไปข้างหน้า ระวังทางให้ดี" เขาพูดทิ้งท้ายก่อนจะเดินเบี่ยงตัวผ่านเธอไป แต่ทว่าในจังหวะที่หัวไหล่ของเขากระทบกับไหล่ของเธอเบาๆ เขาก็หยุดชะงักแล้วโน้มตัวลงมากระซิบข้างหู "วินมันไม่ได้ใสซื่ออย่างที่เธอคิดหรอกนะ... ถอยห่างจากมันซะ ก่อนที่เธอจะเป็นคนเดียวที่เสียใจ" น้ำขิงยืนนิ่งสนิทราวกับถูกสาป ความรู้สึกอึดอัดก่อตัวขึ้นในใจทันทีที่ชื่อของ 'วิน' ถูกเอ่ยออกมาจากปากของคนตรงหน้า แต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้เอ่ยปากถามอะไรต่อ เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงของพี่เหนือก็ดังขึ้นขัดจังหวะ เขามองหน้าจอเพียงชั่วครู่ ดวงตาคู่นั้นก็วาวโรจน์ขึ้นมาด้วยโทสะบางอย่าง เขาหันมามองน้ำขิงด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป มันไม่ใช่ความเย็นชา แต่มันคือความเป็นห่วงที่ถูกฉาบไว้ด้วยความกดดัน "กลับไปที่ตึกคณะเธอซะ อย่าไปไหนตามลำพัง..." เขาเว้นจังหวะ ก่อนจะหันหลังกลับไปเผชิญหน้ากับเงาดำที่ก้าวออกมาจากมุมมืดของซอกตึกอีกฝั่ง "แกมาที่นี่ทำไม วิน?" น้ำขิงเบิกตากว้างเมื่อเห็นวินยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น ใบหน้าของเขาประดับด้วยรอยยิ้มที่ดูไม่น่าไว้วางใจ ราวกับจงใจมาทำลายช่วงเวลาที่เธอเพิ่งจะได้รู้จักตัวตนอีกด้านของพี่เหนือ "มาดูว่ามีใครกำลังแอบสืบความลับของฉันอยู่หรือเปล่าน่ะสิ" วินตอบพลางก้าวเข้ามาหาน้ำขิงด้วยสายตาที่ทำให้เธอรู้สึกถึงความไม่ปลอดภัยอย่างประหลาด "น้ำขิง... กลับไปกับฉัน เดี๋ยวนี้" ชาพีชหวานน้อยหวังว่ารี้ดจะยังไม่หัวใจวายไปเสียก่อน แล้วมาลุ้นกันนะคะว่าความลับที่วินซ่อนไว้จะทำให้น้ำขิงช็อกแค่ไหนในตอนหน้าค่ะ!