ความโก๊ะที่ไม่มีใครเกิน

“ถ้าคิดจะเดินเข้ามาหาเรื่อง ก็ช่วยกรุณาดูทางหน่อย ไม่ใช่เดินมาแล้วจะพุ่งชนคนอื่นเขาแบบนี้” เสียงทุ้มต่ำติดจะเย็นชาของ 'พี่เหนือ' ดังขึ้นเหนือหัวฉัน น้ำเสียงนั้นไม่ได้เกรี้ยวกราด แต่กลับบาดลึกจนคนฟังอย่างฉันรู้สึกชาไปทั้งตัว ความอับอายแล่นริ้วขึ้นมาบนใบหน้าจนร้อนผ่าวท่ามกลางสายตาของนักศึกษาคณะวิศวะนับร้อยชีวิตที่กำลังหยุดมองเหตุการณ์ตรงหน้าเป็นจุดเดียว ใช่ค่ะ... สถานการณ์ตอนนี้คือ ฉัน—น้ำขิง เด็กปี 1 คณะบริหารฯ ผู้อ่อนต่อโลก กำลังอยู่ในสภาพที่ไม่น่ามองที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ นั่นคือการลงไปนอนทับอยู่บนตัวของพี่เหนือ รุ่นพี่วิศวะสุดเนี้ยบที่ฉันแอบปลื้มมาตั้งแต่วันรับน้อง “ขะ...ขอโทษค่ะพี่เหนือ ขิงไม่ได้ตั้งใจ ขาขิงมัน... มันมีวิญญาณเป็นของตัวเองน่ะค่ะ!” ฉันละล่ำละลัก พยายามยันตัวขึ้นแต่เพราะความลนลาน มือเจ้ากรรมดันไปคว้าเอาเสื้อช็อปของเขาจนมันดึงรั้งลงมาอีกรอบ จังหวะที่หน้าของเราห่างกันไม่ถึงคืบ กลิ่นหอมสะอาดแบบสบู่และกลิ่นบุหรี่จางๆ ที่เป็นเอกลักษณ์ของพี่เหนือก็พุ่งเข้าปะทะจมูกเต็มเปี่ยม สายตาคมกริบของคนใต้ร่างหรี่มองลงมา นัยน์ตาสีเข้มคู่นั้นไม่มีร่องรอยของความเอ็นดู มีเพียงความระอาใจที่ซ่อนความรู้สึกบางอย่างไว้ลึกๆ จนฉันอ่านไม่ออก “วิญญาณหรือความซุ่มซ่ามกันแน่ครับ... น้ำขิง” เขาเน้นชื่อฉันช้าๆ ก่อนจะใช้มือหนาจับที่ต้นแขนแล้วดันตัวฉันออกห่างอย่างนุ่มนวลแต่เด็ดขาด ท่ามกลางเสียงซุบซิบของพวกผู้หญิงรอบข้างที่ดังแว่วมาว่า ‘นั่นไง ยัยเด็กบริหารคนนั้นอีกแล้ว’ ฉันรีบลุกขึ้นปัดฝุ่นออกจากกระโปรงพลีทด้วยความรวดเร็ว จีจี้เพื่อนรักที่ยืนเป็นกองเชียร์อยู่ข้างสนามรีบวิ่งเข้ามาคว้าแขนฉันเหมือนจะลากออกไปจากตรงนั้น แต่สายตาของฉันกลับเหลือบไปเห็น 'วิน' ที่ยืนกอดอกพิงเสาอาคารอยู่ไม่ไกล ใบหน้าของวินที่เคยดูขี้เล่น กลับดูเคร่งขรึมและฉายแววไม่พอใจอย่างรุนแรง “เล่นละครเก่งเหมือนเดิมเลยนะน้ำขิง” วินเดินแทรกเข้ามาในวงล้อม เขายื่นมือมาคว้าไหล่ฉันแล้วดึงไปยืนข้างๆ สายตาของเขาปะทะกับพี่เหนืออย่างดุเดือด “หัดระวังตัวบ้าง อย่ามัวแต่ทำตัวเป็นภาระคนอื่นเขา” “วิน! พูดอะไรแบบนั้นน่ะ ขิงไม่ได้ตั้งใจนะ” ฉันเถียง แต่เสียงของฉันสั่นเครือจนน่าสมเพช พี่เหนือลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขาปัดฝุ่นที่เสื้อช็อปออกอย่างใจเย็น ก่อนจะหันไปสบตาวินด้วยสายตาที่เย็นเยียบกว่าน้ำแข็ง “นายคงลืมไปว่าที่นี่คือคณะวิศวะ ไม่ใช่สนามเด็กเล่นของนาย ถ้าอยากดูแลเขานัก ก็พาไปให้พ้นหน้าฉันซะ” คำพูดนั้นทำเอาฉันใจกระตุกวูบ พี่เหนือไม่แม้แต่จะมองหน้าฉันซ้ำด้วยซ้ำ เขาหันหลังเดินกลับไปหากลุ่มเพื่อนที่รออยู่ ทิ้งให้ฉันยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นเหมือนคนไร้ตัวตน “ขิง... ฟังนะ” วินกระซิบข้างหูฉัน เสียงของเขาเปลี่ยนเป็นโทนต่ำที่ดูอันตราย “สิ่งที่พี่เหนือซ่อนไว้... สิ่งที่เขาทำเป็นเย็นชาใส่เธอ... มันไม่ได้มีแค่เรื่องหึงหวงหรอกนะ แต่ถ้าเธอรู้ว่าความลับที่เขาปิดไว้คืออะไร เธอจะเสียใจที่เคยวิ่งไล่ตามเขา” หัวใจฉันเต้นรัวด้วยความสงสัย “หมายความว่ายังไงวิน? นายรู้อะไร?” วินไม่ตอบ เขาเพียงแค่ยิ้มมุมปาก ยิ้มที่ทำให้ฉันรู้สึกหนาวเยือกไปถึงกระดูกสันหลัง เขาเดินห่างออกไปทิ้งให้ฉันยืนเคว้งอยู่กลางโถงทางเดิน ก่อนที่สายตาฉันจะปะทะกับบางอย่างบนพื้น... ซองจดหมายสีขาวที่ตกอยู่ข้างๆ รองเท้าของพี่เหนือเมื่อครู่ ฉันก้มลงหยิบมันขึ้นมาอย่างลืมตัว มือที่สั่นเทาค่อยๆ คลี่กระดาษข้างในออก ในนั้นไม่ใช่จดหมายรัก หรือตารางเรียน แต่มันคือภาพถ่ายเก่าๆ ของฉันที่ถูกถ่ายไว้จากมุมไกล... ภาพที่ฉันกำลังหัวเราะ ภาพที่ฉันกำลังร้องไห้ และภาพที่ฉันอยู่กับวินในเหตุการณ์เมื่อหลายปีก่อน ในแผ่นสุดท้าย มีลายมือที่คุ้นตาเขียนไว้ด้วยหมึกสีดำสนิทว่า... *‘เหยื่อของความแค้นที่ไม่มีวันหลุดพ้น’* ฉันรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน ลมหายใจสะดุดติดขัดเมื่อเงยหน้าขึ้นแล้วพบว่า พี่เหนือที่เดินจากไปเมื่อครู่ กำลังยืนนิ่งอยู่สุดทางเดิน สายตาของเขามองตรงมาที่ฉัน... ไม่ใช่สายตาของพี่เหนือคนซึนที่ใจดีกับฉันเสมอมา แต่เป็นสายตาของคนแปลกหน้าที่พร้อมจะทำลายทุกอย่างให้พินาศ เขาขยับปากพูดโดยไม่มีเสียง... แต่ฉันอ่านออกว่าเขาพูดว่าอะไร *‘อย่า-เปิด-ดู’* แต่ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง วินก็กระชากแขนฉันแรงจนกระดาษในมือปลิวว่อน ท่ามกลางความตื่นตระหนก ฉันเห็นพี่เหนือชักสีหน้าและก้าวเดินตรงมาหาเราด้วยแววตาที่น่ากลัวที่สุดเท่าที่ฉันเคยเห็นมา ชาพีชหวานน้อยหวังว่าหัวใจดวงน้อยๆ ของรี้ดจะยังเต้นเป็นปกตินะคะ เพราะความจริงที่กำลังจะเปิดเผยในตอนหน้า... มันจะเปลี่ยนชีวิตของน้ำขิงไปตลอดกาลค่ะ!