ภารกิจชงกาแฟรสชาติประหลาด

“น้ำขิง! แกใส่เกลือลงไปหรือเปล่าเนี่ย ทำไมสีมันทะแม่งๆ แบบนี้ล่ะ!” เสียงจีจี้ดังลั่นห้องครัวชั่วคราวของชมรมที่พวกเราแอบใช้บริการ น้ำขิงสะดุ้งสุดตัวจนเกือบทำแก้วเซรามิกราคาแพงในมือร่วงหล่น สายตาที่มองเมล็ดกาแฟคั่วบดตรงหน้าเริ่มเลิ่กลั่ก เหงื่อเม็ดเล็กผุดพรายขึ้นตามไรผม ก็นะ... นี่มันภารกิจกู้หน้าครั้งสำคัญเลยนะ จะให้พลาดท่าตั้งแต่ขั้นตอนการชงไม่ได้เด็ดขาด “มะ...ไม่นะ! ฉันใส่แค่น้ำตาลกับนมไปนิดหน่อยเอง” น้ำขิงเถียงอุบอิบ พยายามสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อคุมอาการสั่นของมือ “พี่เหนือเขากำลังอ่านโปรเจกต์งานอยู่ดึกๆ ดื่นๆ แบบนั้น ถ้าได้กาแฟฝีมือฉันไปเติมพลัง เขาต้องประทับใจจนเลิกดุฉันไปสักพักแน่ๆ” จีจี้ถอนหายใจยาว พลางหยิบช้อนคันเล็กขึ้นมาชิมเบาๆ ก่อนจะเบิกตากว้างแล้วรีบคว้าแก้วน้ำเปล่ามาดื่มแทบไม่ทัน “นี่มันกาแฟสูตรนรกหรือไงขิง! ขมปี๋เหมือนความรักที่ไม่มีวันสมหวังเลยนะ แล้วน้ำตาลล่ะ? ฉันเห็นแกหยิบกระปุกน้ำตาลอยู่นี่นา” น้ำขิงก้มลงมองกระปุกที่วางอยู่ข้างๆ ก่อนจะหน้าซีดเผือด “ตายแล้ว... นั่นมันกระปุกเกลือ! ฉันหยิบสลับกับน้ำตาลตอนที่มัวแต่ตื่นเต้นเพราะเห็นพี่เหนือเดินผ่านมาพอดี!” สถานการณ์บีบคั้นเกินกว่าจะแก้ไขได้ทัน น้ำขิงมองนาฬิกาบนผนัง นี่มันเลยเวลาพักเบรกของรุ่นพี่ปี 3 แล้ว ถ้าไม่รีบเอาไปส่งตอนนี้ แผนการ “เบ๊สาวผู้น่ารัก” ของเธอก็คงพังไม่เป็นท่า เธอตัดสินใจคว้าแก้วกาแฟสีนิลที่ส่งกลิ่นไหม้แปลกๆ วิ่งถลาออกจากห้องชมรมตรงไปยังตึกวิศวะทันที โดยไม่สนเสียงก่นด่าไล่หลังของเพื่อนสนิท บรรยากาศภายในตึกวิศวะตอนดึกสงัดแตกต่างจากตึกคณะบริหารฯ ราวกับคนละโลก ความเงียบที่แฝงไปด้วยแรงกดดันจากกองเอกสารและชิ้นส่วนอะไหล่ที่วางระเกะระกะอยู่บนโต๊ะตัวยาวกลางห้องโถง น้ำขิงก้าวเท้าสั้นๆ อย่างระมัดระวัง จนกระทั่งเห็นร่างสูงโปร่งของ ‘พี่เหนือ’ นั่งอยู่หลังโน้ตบุ๊กเครื่องใหญ่ แสงสีฟ้าจากหน้าจอกระทบใบหน้าคมสันที่ดูเหนื่อยล้า แต่ก็ยังคงความเนี้ยบไว้ได้แม้จะอยู่ในสภาพไม่ได้นอนมาทั้งคืน “พี่เหนือคะ... น้ำขิงเอา... เอากาแฟมาให้ค่ะ” เสียงหวานใสที่เอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบทำให้คนถูกเรียกชะงักไปครู่หนึ่ง เหนือปรายตามองหญิงสาวตรงหน้า สายตาคมกริบนั้นดูเหมือนจะอ่อนลงเล็กน้อยเมื่อเห็นสภาพผมเผ้าที่ยุ่งเหยิงและคราบกาแฟที่ติดอยู่บนแขนเสื้อของเธอ “ดึกขนาดนี้แล้ว ยังไม่กลับหออีกเหรอ?” เสียงทุ้มต่ำติดจะดุแต่แฝงความเป็นห่วงเอ่ยขึ้น เขาไม่ได้ขยับตัว แต่จ้องมองแก้วกาแฟในมือเธอด้วยแววตาสงสัย “อยากมาดูว่าพี่เหนือทำงานเหนื่อยไหมค่ะ เลยชงมาให้... ฝีมือขิงเองเลยนะ” เธอวางแก้วลงบนโต๊ะด้วยความประหม่า หัวใจเต้นรัวเหมือนกลองชุด เหนือหยิบแก้วกาแฟขึ้นมาหมุนวนเล็กน้อย ก่อนจะยกขึ้นจรดริมฝีปาก น้ำขิงแทบหยุดหายใจ จังหวะที่เขากลืนกาแฟลงไป เธอเห็นคิ้วเข้มของเขาขมวดเข้าหากันเพียงเสี้ยววินาที ดวงตาคมกริบนั้นเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยราวกับเจอสิ่งมหัศจรรย์บางอย่างที่โลกนี้ไม่เคยมีมาก่อน เขาวางแก้วลงช้าๆ พลางมองหน้าเธอด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก “นี่รสชาติอะไร?” “กะ...กาแฟสูตรพิเศษไงคะ เข้มข้น... มั้งคะ?” น้ำขิงตอบเสียงอ่อย พยายามหลบสายตาที่กดดันนั่น เหนือแค่นหัวเราะในลำคอ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างสูงใหญ่กดดันจนน้ำขิงต้องถอยกรูดไปชนกับโต๊ะวางเครื่องมือ “สูตรพิเศษเหรอ? นอกจากจะขมจนลิ้นชาแล้ว ยังมีความเค็มปะแล่มเหมือนน้ำทะเลติดอยู่ที่ปลายลิ้นอีกนะ น้ำขิง... เธอคิดจะลอบสังหารฉันด้วยคาเฟอีนหรือไง” “ไม่ใช่แบบนั้นนะคะ! คือขิง... ขิงแค่ลืม...” “ลืมดูฉลาก?” เขาแทรกขึ้นก่อนที่เธอจะพูดจบ แล้วก้าวเข้ามาประชิดตัวจนน้ำขิงได้กลิ่นโคโลญจน์จางๆ ที่มีความขรึมและอบอุ่นในคราวเดียวกัน มือหนาเอื้อมมาหยิบแก้วกาแฟนั้นไปเททิ้งลงถังขยะข้างโต๊ะอย่างไม่ใยดี ท่ามกลางความตื่นตระหนกของน้ำขิง “พี่เหนือ! นั่นขิงอุตส่าห์...” “อุตส่าห์ทำร้ายร่างกายรุ่นพี่ตัวเองงั้นเหรอ?” เขาโน้มหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะสัมผัสกัน น้ำขิงรู้สึกถึงไอร้อนที่แผ่ออกมาจากตัวเขา “ครั้งหน้า ถ้าอยากให้ฉันประทับใจ ไม่ต้องชงอะไรมาให้กินหรอก แค่อย่าทำตัวซุ่มซ่ามจนต้องให้คนอื่นตามเช็ดตามล้างก็พอแล้ว” คำพูดจิกกัดนั้นทำเอาน้ำขิงหน้าชา แต่ก่อนที่เธอจะทันได้ตอบโต้อะไร ประตูห้องโถงก็ถูกผลักออกอย่างแรงจนเกิดเสียงดังสนั่น “เหนือ! งานโปรเจกต์มึงไปถึงไหนแล้ววะ?” เสียงของ ‘วิน’ ดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงที่เดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มกวนๆ เขาชะงักไปเมื่อเห็นน้ำขิงยืนอยู่ใกล้กับเหนือมากเกินความจำเป็น สายตาของวินเปลี่ยนเป็นวาวโรจน์ในทันที “อ้าว น้ำขิง? มาทำอะไรดึกๆ ที่ถิ่นคนเถื่อนแบบนี้ล่ะครับ หรือว่าโดนใครแถวนี้แกล้งอะไรเข้า?” วินเดินเข้ามาคว้าข้อมือน้ำขิงเบาๆ ท่ามกลางสายตาที่เย็นเยียบของเหนือ บรรยากาศภายในห้องเปลี่ยนจากความเงียบสงบกลายเป็นสนามรบทางอารมณ์ที่มองไม่เห็น เหนือจ้องมองมือของวินที่แตะต้องตัวน้ำขิงด้วยสายตาที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่าง “ปล่อยเขา วิน” เหนือเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าทรงพลังจนน่าขนลุก “เขาเป็น ‘เบ๊’ ของฉัน งานของเขายังไม่เสร็จ อย่ามาทำตัวไร้มารยาทในพื้นที่ของฉัน” วินหัวเราะร่า แต่แววตาไม่ได้ยิ้มตาม “เบ๊? แต่ผมเห็นมากกว่านั้นนะเหนือ... ดูท่าทางน้ำขิงเขาก็ไม่ได้เต็มใจจะอยู่กับคนปากแข็งอย่างมึงเท่าไหร่หรอก จริงไหมขิง?” น้ำขิงยืนตัวแข็งทื่อ นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นกันแน่? ความหึงหวงที่ปะทุขึ้นในดวงตาของทั้งคู่ทำให้เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นจุดศูนย์กลางของระเบิดเวลาที่กำลังจะจุดชนวนในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า หวังว่ารี้ดที่น่ารักของชาพีชจะสนุกและตื่นเต้นไปกับสถานการณ์ที่กำลังจะเดือดระอุขึ้นในตอนต่อไปนะคะ!