ค่าไถ่สมุดคือ... เบ๊หนึ่งเทอม

"ถ้าฉันบอกว่าสมุดเล่มนี้สำคัญกับชีวิตมหาวิทยาลัยของฉันมากกว่าเกรดเฉลี่ย พี่จะคืนให้ฉันดีๆ หรือต้องให้ฉันคุกเข่าอ้อนวอนตรงนี้เลยคะ?" น้ำขิงยืนกำหมัดแน่น พยายามควบคุมระดับเสียงไม่ให้สั่นเทา ดวงตากลมโตจ้องมองสมุดจดเลกเชอร์สีเหลืองมัสตาร์ดในมือของร่างสูงโปร่งตรงหน้า คนตัวสูงกว่า... 'พี่เหนือ' แห่งวิศวะเครื่องกล—ผู้ชายที่ดูเหมือนหลุดออกมาจากนิตยสารแฟชั่น แต่กลับมีนิสัยย้อนแย้งกับหน้าตาอย่างสิ้นเชิง เขาเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง สายตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นจดจ้องมองใบหน้าแดงก่ำของฉันอย่างนิ่งเฉย "คุกเข่าเหรอ?" พี่เหนือทวนคำ เสียงทุ้มต่ำของเขาชวนให้ใจสั่น—ไม่ใช่เพราะความโรแมนติกหรอกนะคะ แต่เพราะความหมั่นไส้ล้วนๆ "นั่นก็ดูน่าสนใจดี แต่น่าเสียดายที่พื้นมหาลัยมันสกปรก ฉันไม่ชอบมองอะไรต่ำกว่าระดับสายตา" เขาสะบัดสมุดเล่มนั้นในมือเบาๆ ส่งเสียงดังพับๆ ราวกับกำลังล้อเลียนหัวใจที่เต้นรัวของฉัน "พี่เหนือ! พี่มันนิสัยไม่ดี" ฉันเผลอโพล่งออกไป ก่อนจะรีบเม้มปากแน่นเมื่อเห็นเขาก้าวเข้ามาใกล้หนึ่งก้าว กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นไอแดดของเขาทำให้ฉันต้องถอยกรูดไปชนกับโต๊ะไม้ในโรงอาหารคณะวิศวะ "นิสัยไม่ดีเหรอ?" เขาขยับแว่นสายตา สายตามองสำรวจใบหน้าฉันราวกับกำลังอ่านโจทย์ฟิสิกส์ที่ยากที่สุดในโลก "งั้นลองเปลี่ยนจากคุกเข่า มาเป็นเงื่อนไขที่ฉันเสนอดีไหม... เป็นเบ๊ให้ฉันหนึ่งเทอม แลกกับการได้สมุดคืน" ฉันชะงัก ลมหายใจสะดุดไปชั่วขณะ "เบ๊? พี่จะบ้าเหรอ! ฉันเป็นเด็กบริหารนะ ไม่ใช่คนใช้ส่วนตัวของพี่!" "งั้นก็เชิญไปหาจดหมายเหตุคณะเอาเองแล้วกันนะ ว่าหายไปตอนไหน" เขาหันหลังเตรียมเดินหนี ท่าทางเย็นชาที่เหมือนกำแพงน้ำแข็งนั่นทำเอาฉันร้อนรนจนทำอะไรไม่ถูก สมุดเล่มนั้นไม่ใช่แค่เลกเชอร์ แต่มันคือสมุดบันทึกความลับที่ฉันเขียน 'แผนพิชิตใจพี่เหนือ' เอาไว้! ถ้าเขารู้เข้า... ชีวิตในมหาลัยของฉันจบสิ้นแน่ๆ "เดี๋ยวค่ะ!" ฉันคว้าชายเสื้อช็อปสีเข้มของเขาไว้แน่น จนเจ้าตัวหยุดกะทันหันและหันกลับมามองด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก "ว่าไง ตัดสินใจได้แล้วเหรอ?" "หนึ่งเทอม... พี่ห้ามสั่งอะไรที่มันพิสดารเกินกว่ามนุษย์มนาจะทำได้เด็ดขาด และห้ามบอกใครเรื่องที่ฉันต้องทำแบบนี้ด้วย" ฉันพูดด้วยเสียงที่เบาหวิวเหมือนคนกำลังก้าวเข้าสู่แดนประหาร พี่เหนือขยับยิ้มมุมปาก—รอยยิ้มที่เหมือนปีศาจจำแลงกายมาในคราบวิศวะกรสุดเนี้ยบ "ดี ตกลงตามนี้ ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป ไปรอฉันที่หน้าโรงจอดรถหลังตึกวิศวะตอนแปดโมงเช้า ห้ามสายแม้แต่วินาทีเดียว" เขาโยนสมุดเล่มนั้นมาให้ฉัน ฉันรับไว้ได้ทันท่วงที แต่ยังไม่ทันจะได้เอ่ยปากด่าอะไรเขาก็เดินหายลับไปในกลุ่มเพื่อนฝูงที่ยืนรออยู่ ทิ้งให้ฉันยืนเคว้งอยู่ท่ามกลางเสียงจอแจของโรงอาหาร "แก... ยัยขิง! หน้าแกแดงไปถึงหูแล้วนะ เป็นอะไรเนี่ย?" จีจี้ที่เพิ่งวิ่งหน้าตั้งมาถึงเอ่ยทัก พลางใช้มือพัดหน้าตัวเองอย่างตื่นเต้น "เปล่า... แค่ร้อน" ฉันรีบกอดสมุดแน่น แกล้งทำเป็นดูหน้ากระดาษจดงาน แต่ในใจกลับว้าวุ่นเหลือเกิน การเป็นเบ๊ให้พี่เหนือมันต้องไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่ๆ เขารู้หรือเปล่านะว่าสมุดเล่มนี้ข้างในมีอะไร? ทว่า ความคิดนั้นก็ต้องถูกปัดตกไป เมื่อมีเงาของใครบางคนทาบทับลงมาบนโต๊ะที่เรานั่งอยู่ เป็นร่างสูงโปร่งที่คุ้นเคย กลิ่นน้ำหอมกลิ่นเดียวกับที่ฉันเพิ่งจะสัมผัสได้เมื่อครู่ แต่กลับมีความรู้สึกบางอย่างที่ต่างออกไป "น้ำขิง... ไม่เจอกันนานเลยนะ" เสียงทุ้มที่คุ้นหูทำให้ฉันเงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว ดวงตาฉันเบิกกว้างเมื่อเห็น 'วิน' เพื่อนสมัยเด็กที่เพิ่งย้ายคณะกลับมา—คนที่เป็นจุดเริ่มต้นของปมปัญหามากมายในอดีต เขายืนยิ้มอบอุ่นมาให้เหมือนวันวาน แต่ในสายตาของฉันกลับเห็นประกายบางอย่างที่ดูคุกคามมากกว่านั้น "วิน... แกมาทำอะไรที่นี่?" "ฉันมาทวงคืนสิ่งที่เคยเป็นของฉันไง" วินตอบพร้อมกับจ้องมองไปที่สมุดในมือฉัน ก่อนจะปรายตามองไปยังทิศทางที่พี่เหนือเพิ่งเดินจากไป "ดูเหมือนฉันจะกลับมาได้ทันเวลาพอดี ก่อนที่ใครบางคนจะทำให้เธอเดือดร้อนนะ" บรรยากาศรอบตัวเริ่มอึดอัดขึ้นมาทันที เมื่อสัมผัสได้ถึงสายตาของใครอีกคนที่ยืนมองเหตุการณ์นี้จากมุมมืด... สายตาที่ทั้งโกรธจัดและเหมือนจะพุ่งเข้ามาทำลายทุกอย่างในเสี้ยววินาที หวังว่ารี้ดที่น่ารักของชาพีชจะสนุกและตื่นเต้นไปกับการเริ่มต้นชีวิตเบ๊ของยัยน้ำขิงในตอนต่อไปนะคะ!