ซวยแล้ว! ทำสมุดจดพี่วิศวะหาย

"นั่นไง! สมุดเล่มนั้นไงคะจีจี้!" ฉันร้องเสียงหลงพร้อมกับพุ่งตัวฝ่าฝูงชนในโรงอาหารคณะวิศวะฯ ไปอย่างไม่คิดชีวิต รองเท้าผ้าใบสีขาวคู่ใหม่ที่เพิ่งซื้อมาแทบจะเหยียบขอบกระโปรงพีทของตัวเองจนกลิ้งตกพื้น แต่ความโชคร้ายในวินาทีนี้น่ะหรือ จะเทียบได้กับความซวยที่กำลังจะเกิดขึ้นถ้าฉันหา 'ของสำคัญ' ชิ้นนั้นไม่เจอ "น้ำขิง! แกจะรีบไปไหนเนี่ย ดูทางด้วย!" ยัยจีจี้ตะโกนไล่หลังมาอย่างหัวเสีย แต่นาทีนี้ใครจะสนล่ะคะ ในเมื่อสมุดจดเล่มสีดำปกหนังที่ฉันเพิ่งจะคว้าติดมือมาตอนเดินชนคนในห้องสมุดเมื่อกี้นี้ มันมีป้ายชื่อแปะอยู่ว่า 'เหนือ' แถมใต้ชื่อยังลงทะเบียนวิชาที่ฉันเห็นแล้วต้องเข่าอ่อน... วิชาปีสามที่ยากระดับปราบเซียน! ฉันหยุดกึกอยู่หน้าโต๊ะไม้ตัวยาวใจกลางโรงอาหาร ลมหายใจหอบถี่พยายามมองหาเจ้าของสมุด แต่ทว่า... ตรงที่ฉันวางมันไว้บนม้านั่งเมื่อครู่ กลับว่างเปล่า! "หายไปไหนแล้ว..." ฉันพึมพำ น้ำตาคลอเบ้า มือไม้สั่นเทาไปหมด ถ้าพี่เขาเป็นคนเนี้ยบแบบที่ใครๆ ว่ากัน ฉันตายแน่ๆ ตายตั้งแต่วันแรกที่ก้าวเข้ามหาลัยเลยใช่ไหมเนี่ย "มองหาอะไรอยู่เหรอครับ" เสียงทุ้มต่ำที่ดูราบเรียบแต่แฝงด้วยความเย็นชาดังขึ้นจากด้านหลัง ฉันสะดุ้งสุดตัวจนเผลอหมุนตัวกลับไปชนกับแผงอกกว้างเข้าอย่างจัง กลิ่นน้ำหอมจางๆ แนวซิตรัสผสมความเท่ของไม้สนแตะเข้าจมูกจนใจสั่นผิดจังหวะ พอเงยหน้าขึ้นไปมอง ดวงตาคู่คมดุราวกับเหยี่ยวของชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในเสื้อช็อปวิศวะก็จ้องมาที่ฉันอย่างคาดโทษ พี่เหนือ... ตัวจริงเสียงจริง! เขาสูงกว่าที่ฉันคิดไว้เยอะเลย และแววตาคู่นั้นก็กำลังพิจารณาฉันเหมือนเป็นสิ่งมีชีวิตสายพันธุ์แปลกประหลาดที่หลงเข้ามาในอาณาเขตของเขา "อะ...เอ่อ คือ..." ฉันอึกอัก ลิ้นพันกันจนพูดไม่ออก สองมือขยุ้มชายเสื้อตัวเองแน่นจนยับยู่ "ถามว่ามองหาอะไร" เขาถามซ้ำ พลางยกมือขึ้นกอดอก จังหวะการเคลื่อนไหวนั้นนิ่งสงบแต่น่าเกรงขาม "หรือว่าตั้งใจจะเดินมาชนผมเป็นคนที่สองของวัน?" "เปล่านะคะ!" ฉันรีบโบกมือปฏิเสธพัลวันก่อนจะก้มหน้าสำนึกผิด "คือ... หนู... หนูขอโทษค่ะที่เดินชนพี่ในห้องสมุดเมื่อกี้ แล้วคือ... คือสมุดเล่มนั้น..." "สมุดที่ปกหนังสีดำ ข้างในมีตารางสรุปวิชาคำนวณที่เขียนด้วยลายมือหวัดๆ น่ะเหรอ" เขาเลิกคิ้วถาม พลางขยับก้าวเข้ามาใกล้จนฉันต้องถอยกรูดไปชนกับขอบโต๊ะ "ค่ะ! พี่เห็นใช่ไหมคะ? หนูไม่ได้ตั้งใจจะเอาไปนะ หนูแค่หยิบมาตอนที่รีบๆ แล้วเผลอทำหายไปตอนไหนก็ไม่รู้..." ฉันก้มหน้าชิดอก ไม่กล้าแม้แต่จะสบตา ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ฉันรู้สึกได้ถึงสายตาที่จ้องมองลงมาอย่างไม่ละไปไหน หัวใจของฉันเต้นรัวเหมือนกลองรบ นึกด่าตัวเองในใจเป็นรอบที่ร้อย ทำไมฉันถึงได้ซุ่มซ่ามแบบนี้! "ไม่ได้เอาไป... แต่ทำหาย" น้ำเสียงของเขาดูเหมือนจะเย้ยหยันนิดๆ "รู้ไหมว่าถ้าสมุดเล่มนั้นหายไป ผมต้องใช้เวลาสรุปใหม่กี่วัน?" "ฮึก... หนูขอโทษค่ะ หนูจะรับผิดชอบเอง จะให้หนูทำอะไรก็ได้ ทั้งกวาดพื้น ทำความสะอาดช็อป หรือล้างจานที่นี่หนูก็ยอม!" ฉันพูดออกไปด้วยความรู้สึกผิดจนเผลอหลุดปากเรื่องไร้สาระออกไป ทันใดนั้นเอง เสียงหัวเราะหึๆ ในลำคอดังขึ้นเบาๆ ก่อนที่เขาจะโน้มใบหน้าลงมาใกล้หูฉัน ลมหายใจอุ่นๆ ของเขาทำให้ขนลุกซู่ไปทั้งตัว "งั้นเหรอ... รับผิดชอบเหรอ" เขาเว้นจังหวะไว้ครู่หนึ่ง ก่อนจะยืดตัวตรงแล้วหยิบอะไรบางอย่างออกมาจากกระเป๋าเสื้อช็อป มันคือสมุดเล่มนั้น! ฉันตาโตเท่าไข่ห่าน เตรียมจะคว้ามาด้วยความดีใจ แต่เขากลับชักมือกลับแล้วยกขึ้นสูงเกินเอื้อม "ผมคงไม่ให้คนซุ่มซ่ามแบบคุณถือของสำคัญของผมอีกแล้วล่ะ แต่นับจากวันนี้ไป..." "คะ... คะ?" เขาก้มลงมาสบตาฉันตรงๆ แววตานิ่งสนิทคู่นั้นดูเหมือนจะมีประกายบางอย่างวาบผ่านไป "ในเมื่อทำของผมหาย คุณก็ต้องมาเป็นคนถือ 'ของ' อื่นๆ ให้ผมแทน... จนกว่าผมจะพอใจ" พูดจบเขาก็ยัดกระเป๋าเป้ใบหนักอึ้งใส่มือฉัน ก่อนจะเดินหันหลังไปทิ้งให้ฉันยืนเหวออยู่กลางโรงอาหารที่เริ่มมีสายตาหลายคู่จับจ้องมาที่ฉันกับพี่เหนืออย่างประหลาดใจ วินาทีนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังแทรกเข้ามาในโสตประสาท พร้อมกับมือหนาที่คว้าไหล่ฉันไว้แน่น "น้ำขิง! พี่เหนือคนนี้เหรอที่แกบอกว่าตามหา? เขาแกล้งอะไรแกหรือเปล่า?" เสียงของ 'วิน' ดังขึ้นข้างหูฉัน พร้อมกับแรงดึงที่ทำให้ฉันเซไปซบกับอกเขา พี่เหนือหยุดชะงักฝีเท้าทันที ก่อนจะหันกลับมามองพวกเราสองคนด้วยสายตาที่เย็นเยียบยิ่งกว่าเดิม เขาไม่ได้พูดอะไร แต่รอยยิ้มมุมปากที่ดูอันตรายนั่นทำให้ฉันรู้ทันทีว่า... เรื่องวุ่นวายของฉันมันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นจริงๆ หวังว่ารี้ดที่น่ารักของชาพีชจะสนุกและตื่นเต้นไปกับก้าวแรกของยัยน้ำขิงคนโก๊ะนะคะ!