เซอร์ไพรส์ที่ไม่ได้ตั้งใจ

“มือพี่... มันดูน่าสนใจกว่าหน้าผมหรือไงครับ น้ำขิง?” เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความหงุดหงิดระคนประชดประชันของวินดังขึ้นทำลายความเงียบในมุมอับของห้องสมุด บรรยากาศรอบข้างที่เคยอบอุ่นกลับกลายเป็นเย็นเยียบขึ้นมาทันตาเห็น สายตาของวินไม่ได้มองมาที่ฉันเลย แต่มันกลับจับจ้องไปที่ฝ่ามือหนาของพี่เหนือที่จงใจวางทาบลงบนโต๊ะเรียนเพียงไม่กี่เซนติเมตรจากมือฉัน พี่เหนือไม่ได้สะดุ้ง ไม่แม้แต่จะชักมือกลับ เขากลับเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างเย็นชา ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะนิ่งเฉยดุจรูปสลักแสดงออกถึงความรำคาญอย่างปิดไม่มิด เขาค่อยๆ หมุนเก้าอี้หันไปเผชิญหน้ากับผู้มาใหม่ที่ยืนทำหน้านิ่งเหมือนจะหาเรื่อง “ห้องสมุดเป็นที่อ่านหนังสือ ถ้าจะมาหาเรื่อง... กรุณาออกไปหาที่อื่น” พี่เหนือตอบเสียงเรียบ แต่กดดันจนฉันเผลอกลั้นหายใจ “ผมแค่เอาขนมมาฝากขิง” วินแค่นยิ้ม วางถุงร้านเบเกอรี่ชื่อดังลงบนโต๊ะเสียงดัง ‘ปึก’ ก่อนจะเลื่อนมันมาทางฉัน “ร้านโปรดที่ขิงเคยชอบตอน ม.ปลาย ไงครับ ไม่เห็นขิงกินมานานแล้ว เลยนึกว่าลืมรสชาติไปแล้วเสียอีก” ฉันมองถุงขนมนั้นสลับกับใบหน้าของพี่เหนือ ความรู้สึกผิดแล่นริ้วขึ้นมาในใจเพราะก่อนหน้านี้ฉันเพิ่งจะแวะซื้อโดนัทเจ้าประจำที่พี่เหนือชอบแอบกินเวลาเครียดมาด้วย ฉันตั้งใจจะเอามาให้เขาหลังจากติวหนังสือเสร็จ แต่สถานการณ์ตอนนี้มันช่างกระอักกระอ่วนเหลือเกิน ฉันตัดสินใจคว้าถุงโดนัทของตัวเองขึ้นมา แล้วค่อยๆ เลื่อนไปวางข้างหน้าพี่เหนือ “เอ่อ... คือ... อันนี้ขิงซื้อมาฝากค่ะ ไม่รู้พี่เหนือจะชอบไหม แต่อยู่ร้านใกล้ๆ คณะวิศวะ เห็นเขาว่าอร่อยดี” พี่เหนือเหลือบมองถุงโดนัทแวบหนึ่ง ก่อนจะหันกลับไปจ้องวินด้วยสายตาที่บอกว่า ‘เห็นไหม ใครกันแน่ที่สำคัญกว่า’ “ของหวานเหรอ?” พี่เหนือพึมพำ ก่อนจะปัดถุงโดนัทของฉันออกไปข้างๆ อย่างไม่ใยดี จนถุงขนมเกือบจะตกขอบโต๊ะ “ฉันไม่กินของพวกนี้ มันไร้สาระ เสียเวลาเคี้ยว” ความรู้สึกเหมือนถูกน้ำเย็นสาดเข้าหน้าแรงๆ ทำให้ฉันชาไปทั้งตัว ความหวังดีที่อุตส่าห์ยืนต่อคิวซื้อมาเกือบครึ่งชั่วโมงพังทลายลงในพริบตา ฉันก้มหน้าลงต่ำ หลบสายตาที่ดูเย้ยหยันของวินที่กำลังมองมาทางฉันด้วยความสมเพช “ฟังชัดแล้วนะวิน...” พี่เหนือพูดต่อ น้ำเสียงเขาเย็นชาจนน่าใจหาย “เลิกเอาของไร้ค่าพวกนี้มาวางเกะกะโต๊ะคนอื่นได้แล้ว ถ้าจะจีบก็ไปหาวิธีอื่นที่ไม่ทำให้คนอื่นเขารำคาญ” พี่เหนือลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ความกดดันจากร่างสูงใหญ่ทำให้วินถึงกับต้องถอยหลังไปหนึ่งก้าว พี่เหนือคว้าสมุดจดของฉันขึ้นมาแล้วเดินนำออกไปโดยไม่หันกลับมามองแม้แต่นิดเดียว ทิ้งให้ฉันยืนเคว้งอยู่ท่ามกลางสายตาคนในห้องสมุดที่เริ่มหันมามองด้วยความอยากรู้อยากเห็น ฉันรีบคว้าถุงโดนัทที่ถูกปฏิเสธแล้วรีบวิ่งตามพี่เหนือออกไปจนถึงลานจอดรถ “พี่เหนือ! พี่เหนือหยุดก่อนค่ะ!” เขาหยุดเดินแล้วหันกลับมา “มีอะไรอีก? จะตามมาส่งขนมให้ถึงที่รถเลยหรือไง?” “ทำไมต้องพูดแรงขนาดนั้นด้วยคะ!” ฉันตะโกนสวนออกไป น้ำตาเริ่มรื้นขึ้นมาที่ขอบตาด้วยความน้อยใจ “ถ้าน้ำขิงซื้อมาแล้วพี่ไม่ชอบ ก็แค่บอกดีๆ ก็ได้ ไม่เห็นต้องทำลายน้ำใจกันแบบนี้เลย” พี่เหนือขมวดคิ้วแน่น เขาเดินเข้ามาใกล้จนฉันต้องถอยไปชนกับรถของเขา แววตาของเขาดูวูบไหวเพียงชั่วครู่ก่อนจะกลับมาแข็งกร้าวเหมือนเดิม “น้ำใจ? เธอซื้อของให้ผู้ชายอีกคนต่อหน้าฉัน แล้วยังจะมาเรียกร้องน้ำใจจากฉันอีกงั้นเหรอ ขิง... เธอเห็นฉันเป็นตัวอะไรกันแน่” “มันไม่ใช่นะคะ!” “ช่างเถอะ” เขาถอนหายใจยาว ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอที่สว่างวาบขึ้น แววตาของเขาสั่นไหวทันทีที่เห็นชื่อคนที่โทรเข้า เขาเม้มปากแน่นก่อนจะมองมาที่ฉันด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก “ฉันต้องไปแล้ว มีเรื่องสำคัญที่ต้องไปจัดการ” เขาพูดทิ้งท้าย ก่อนจะเปิดประตูรถแล้วก้าวขึ้นไปอย่างรวดเร็ว ฉันยืนนิ่งค้างอยู่ที่เดิม มองรถคันหรูของเขาแล่นออกไปลับสายตา แต่ทว่าในวินาทีที่รถเคลื่อนตัวออกไปนั้นเอง กระจกฝั่งผู้โดยสารกลับเลื่อนลงมาเล็กน้อย และฉันก็ได้เห็นสิ่งที่ทำให้หัวใจฉันแทบหยุดเต้น ผู้หญิงที่นั่งอยู่บนเบาะข้างคนขับไม่ใช่ใครที่ไหน... แต่เป็น ‘พี่ริน’ อดีตดาวคณะที่เคยเป็นข่าวใหญ่โตกับพี่เหนือเมื่อปีก่อน! เธอกำลังหันไปยิ้มให้พี่เหนืออย่างสนิทสนม แถมในมือของเธอยังถือกล่องขนมร้านเดียวกับที่ฉันซื้อมาไม่มีผิดเพี้ยน ชาพีชหวานน้อยหวังว่าตอนนี้น่าจะทำให้รี้ดเดอร์ใจเต้นแรงและติดตามตอนต่อไปนะคะ!