พี่เหนือจอมโหดกับโจทย์ฟิสิกส์

"จะยืนบื้ออยู่อีกนานไหม ถ้าสมองไม่ทำงานก็ช่วยขยับตัวมานั่งที่โต๊ะสักที" น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะหงุดหงิดของพี่เหนือดังขึ้นทันทีที่ฉันยังยืนตัวแข็งทื่ออยู่กลางห้องสมุดคณะวิศวะฯ กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นกระดาษและกลิ่นดินสอไม้ที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของคนตรงหน้าทำเอาใจฉันเต้นผิดจังหวะจนแทบจะทะลุออกมานอกอก นี่เขากำลังทำอะไร... สอนฟิสิกส์ให้ฉันจริงๆ งั้นเหรอ? ฉันรีบสาวเท้าเข้าไปหาเขาที่นั่งรออยู่ตรงมุมอับของชั้นหนังสือ สายตาคมดุคู่นั้นกวาดมองแผ่นโจทย์ฟิสิกส์ตรงหน้าด้วยความเอือมระอา ก่อนจะเหลือบขึ้นมามองฉันที่ยังทำหน้าเหรอหราเหมือนลูกหมาหลงทาง "คะ... คือว่า โจทย์ข้อนี้มันเป็นสูตรการเคลื่อนที่แบบโปรเจกไทล์ หนู... หนูงงนิดหน่อยค่ะ" ฉันหยิบดินสอขึ้นมาหมุนเล่นแก้ประหม่า พยายามไม่จ้องใบหน้าหล่อเหลาที่ดูไร้อารมณ์นั่นตรงๆ พี่เหนือถอนหายใจยาวเหยียด เขาดึงสมุดจากมือฉันไปวางไว้ตรงกลางระหว่างเรา ก่อนจะโน้มตัวลงมาใกล้จนฉันได้กลิ่นสบู่อ่อนๆ จากเสื้อช็อปของเขา ปลายนิ้วเรียวยาวจิ้มลงไปที่ตัวแปรในโจทย์เบาๆ "ถ้าแค่นี้ทำไม่ได้ ก็อย่าหวังว่าจะสอบผ่านวิชานี้เลยน้ำขิง" เขาพูดพลางขีดเขียนสูตรยิกๆ ลงบนกระดาษ "ดูนะ... แทนค่าตัวแปรลงในสมการแรงต้านอากาศ ถ้าเธอเอาแต่ลนลานแบบนี้ ผลลัพธ์มันก็ผิดตั้งแต่บรรทัดแรกแล้ว" "ก็หนูไม่เข้าใจนี่คะ ทำไมต้องมีแรงต้านอากาศเข้ามาเกี่ยวด้วยล่ะ มันจะต้านอะไรนักหนา!" ฉันเถียงเสียงอ้อมแอ้ม แต่สายตากลับจดจ้องไปที่มือหนาของเขาที่กำลังเขียนกราฟเส้นโค้งพาราโบลาอย่างคล่องแคล่ว พี่เหนือชะงักไปครู่หนึ่ง เขาเงยหน้าขึ้นมองฉัน สายตาคู่นั้นลึกซึ้งและมีความหมายบางอย่างที่ฉันอ่านไม่ออก ก่อนจะเปลี่ยนเป็นหรี่ตาลงเล็กน้อยเหมือนกำลังใช้ความอดทนขั้นสูง "มันก็เหมือนคนนั่นแหละ บางทีก็มี 'แรงต้าน' เข้ามาขวางไม่ให้ไปถึงจุดหมาย... ทั้งที่จริงๆ แล้วถ้าลองลดแรงต้านนั่นลงสักนิด ผลลัพธ์มันอาจจะง่ายกว่าที่คิดก็ได้" คำพูดกำกวมของเขาทำเอาฉันหน้าร้อนผ่าว ไม่รู้ว่าเขากำลังสอนฟิสิกส์หรือกำลังว่าฉันเรื่อง 'วิน' กันแน่ บรรยากาศเงียบกริบลงชั่วขณะ ได้ยินเพียงเสียงพลิกหน้ากระดาษและเสียงลมหายใจสม่ำเสมอของคนข้างๆ "พี่เหนือ... โกรธหนูเรื่องวินหรือเปล่าคะ?" ฉันตัดสินใจถามออกไป ทันทีที่คำถามหลุดจากปาก ฉันก็อยากจะตบปากตัวเองนัก พี่เหนือชะงักไปทันที มือที่ถือปากกานิ่งค้าง เขานิ่งเงียบไปนานจนฉันเริ่มใจเสีย เขาวางปากกาลงบนโต๊ะเสียงดัง 'กริ๊ก' ก่อนจะหมุนเก้าอี้หันมาเผชิญหน้ากับฉันเต็มๆ ดวงตาคมกริบคู่นั้นฉายแวววูบไหวราวกับมีคลื่นพายุหมุนวนอยู่ภายใน "ถ้าบอกว่าโกรธ... เธอจะทำยังไง" เขาถามเสียงเรียบ แต่แฝงไปด้วยแรงกดดันที่ทำให้ฉันแทบหยุดหายใจ "จะวิ่งไปหาไอ้วินนั่นเพื่อให้มันปลอบใจเหมือนตอนเด็กๆ อีกรอบหรือไง?" "ไม่ใช่แบบนั้นนะคะ! วินเขาก็แค่..." "แค่เพื่อน?" พี่เหนือสวนกลับทันที มุมปากเขาเหยียดขึ้นเล็กน้อย "คนเป็นเพื่อนกันเขาไม่มองกันด้วยสายตาแบบนั้นหรอกน้ำขิง... หรือว่าเธอเองก็ซื่อบื้อเกินกว่าจะมองออกว่าไอ้วินมันไม่ได้อยากเป็นแค่ 'เพื่อน' ของเธอ" หัวใจฉันเต้นระรัวราวกับกลองชุด ความอึดอัดพุ่งทะยานจนฉันทำอะไรไม่ถูก พี่เหนือขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้นอีก จนฉันรู้สึกถึงไออุ่นที่แผ่ออกมาจากร่างกายของเขา เขาก้มลงมาจนปลายจมูกแทบจะแตะกัน สายตาสีเข้มคู่นั้นจ้องลึกเข้ามาในดวงตาฉัน ราวกับจะค้นหาความจริงที่ฉันพยายามปิดบังเอาไว้ ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือของพี่เหนือก็ดังขึ้นทำลายความเงียบที่กำลังจะเปลี่ยนเป็นฉากชวนหวิว เขาสบถเบาๆ อย่างขัดใจ แต่เมื่อเห็นชื่อคนที่โทรเข้า คิ้วเข้มก็ขมวดมุ่นทันที เขาหันมามองฉันด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปเป็นเย็นชาฉับพลัน "ดูเหมือนการสอนพิเศษของเราต้องจบแค่นี้" เขาผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง "เพราะคนที่เธอกำลังพูดถึง... กำลังเดินเข้ามาหาเราที่นี่แล้ว" ฉันหันขวับไปตามสายตาของเขา แล้วร่างที่คุ้นเคยในชุดนักศึกษาปีหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้นพร้อมรอยยิ้มที่ทำให้ฉันเย็นวาบไปถึงสันหลัง วินยืนอยู่ตรงทางเข้าห้องสมุด มือหนึ่งถือถุงขนมมาด้วย แต่สายตาของเขากลับจ้องเขม็งมาที่มือของพี่เหนือที่ยังคงวางอยู่ใกล้ๆ มือฉันบนโต๊ะเรียน! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามความวุ่นวายของยัยน้ำขิงและพี่เหนือนะคะ!