งานกลุ่มที่ต้องเจอกันทุกวัน

"นายมาทำไม" น้ำเสียงของพี่เหนือเย็นเยียบเหมือนน้ำแข็งขั้วโลก ดวงตาคมกริบคู่นั้นไม่ได้มองไปยังวิน แต่จ้องเขม็งมาที่ฉัน ราวกับต้องการจะกดดันให้ฉันเป็นฝ่ายเอ่ยปากไล่ผู้ชายที่ยืนยิ้มกริ่มอยู่ข้างหลังออกไปให้พ้นจากอาณาเขตของเขา "อ้าว ก็มาหาเพื่อนสมัยเด็กไงครับ" วินตอบกลับด้วยน้ำเสียงรื่นหู ทว่าแฝงไปด้วยความกวนประสาท "พอดีผมเพิ่งรู้ว่าน้ำขิงต้องมาติวหนังสือที่นี่ทุกวัน... เลยกะว่าจะมาเป็นบอดี้การ์ดให้ด้วย เผื่อมีใครแถวนี้ทำหน้ายักษ์ใส่คนสวย" ฉันยืนตัวลีบอยู่ตรงกลางระหว่างแรงกดดันมหาศาล มือที่ถือสมุดเลคเชอร์แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด พี่เหนือไม่ได้โต้ตอบด้วยคำพูด เขาแค่ยกยิ้มมุมปาก—ยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา ก่อนจะหันกลับไปคว้าปากกาลบคำผิดบนโต๊ะ แล้วโยนมันลงบนสมุดของฉันเสียงดัง 'ปึก!' "ติวต่อ" คำสั่งสั้นๆ ห้วนๆ ทำให้ฉันสะดุ้งสุดตัว พี่เหนือเมินวินราวกับเขาเป็นเพียงอากาศธาตุ ก่อนจะก้มหน้าก้มตาอธิบายสูตรเศรษฐศาสตร์ที่ฉันทำหน้ามุ่ยใส่มาตลอดชั่วโมงให้ฟังอีกครั้งด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย แต่ทว่า... เขากลับจงใจขยับเก้าอี้เข้ามาใกล้ฉันจนไหล่เราชิดกัน ลมหายใจอุ่นๆ ของเขาปะทะเข้ากับข้างแก้มฉันอย่างจัง วินหัวเราะหึๆ ในลำคอ ก่อนจะลากเก้าอี้อีกตัวมานั่งฝั่งตรงข้ามฉัน แล้วเท้าคางจ้องมองมา "อธิบายตรงนี้ใหม่หน่อยสิครับน้ำขิง วินว่าพี่เขาอธิบายข้ามขั้นตอนไปนะ" บรรยากาศในห้องติวที่ตึกวิศวะเริ่มคุกรุ่นขึ้นมาทันที กลิ่นน้ำมันเครื่องจางๆ ผสมกับกลิ่นน้ำหอมผู้ชายสะอาดๆ ของพี่เหนือ ทำให้ฉันรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง พี่เหนือหยุดมือที่เขียนโจทย์ เขาเงยหน้าขึ้นมองวินช้าๆ ดวงตาสีเข้มคู่นั้นวาวโรจน์ขึ้นมาวูบหนึ่ง "ถ้าเก่งนัก ก็สอนเองเลยไหม" พี่เหนือเอ่ยพลางเลิกคิ้ว "แต่ลืมไปนะ... ที่นี่ตึกวิศวะ กฎของเราคือถ้าใครไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับการเรียนวิชานี้ ก็กรุณาออกไป หรือไม่ก็... อยู่เงียบๆ จนกว่าจะจบคาบ อย่าสะเออะขัดจังหวะคนอื่น" วินนิ่งไปเล็กน้อยก่อนจะยิ้มรับหน้าตาเฉย "โอเคครับ ผมจะเงียบ... แต่จะจ้องนะ" ตลอดสามชั่วโมงหลังจากนั้นคือมหากาพย์แห่งความอึดอัด พี่เหนือเปลี่ยนโหมดเป็นติวเตอร์สุดเนี้ยบที่ดุและละเอียดจนฉันแทบละลายกองไปกับพื้นโต๊ะ ทุกครั้งที่ฉันทำโจทย์ผิด เขาจะถอนหายใจยาวๆ แล้วโน้มตัวลงมาใกล้เพื่อจับมือฉันให้เขียนตัวเลขใหม่ กลิ่นกายหอมสะอาดของเขาทำเอาสมาธิฉันกระเจิง ยิ่งพอเงยหน้าไปเจอสายตาของวินที่จ้องเขม็งมาเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อ ยิ่งทำให้ฉันอยากจะมุดดินหนีไปให้พ้นๆ "น้ำขิง" พี่เหนือเรียกชื่อฉันเบาๆ ขณะที่วินเดินออกไปรับสายโทรศัพท์ข้างนอก "อย่าไปสนคนอื่น โฟกัสแค่ตรงหน้า... ถ้าวันหน้ายังทำตัวให้คนอื่นมาวุ่นวายแบบนี้อีก พี่จะไม่ติวให้แล้วนะ" "ขิงไม่ได้ตั้งใจนี่คะ พี่เหนือก็รู้..." ฉันพึมพำตอบ "รู้... แต่ไม่ชอบ" เขาขัดขึ้นมาเสียงเรียบ ก่อนจะเอื้อมมือมาปัดเส้นผมที่ตกลงมาปรกหน้าฉันอย่างแผ่วเบา สัมผัสนั้นทำให้ใจฉันเต้นรัวจนแทบกระดอนออกมานอกอก "ที่พี่ให้มาติวทุกวัน ไม่ใช่เพราะอยากเห็นใครหน้าไหนเดินตามมาเฝ้าเข้าใจไหม?" "ค่ะ?" ฉันเงยหน้ามองเขาอย่างงุนงง พี่เหนือจ้องลึกเข้ามาในตาฉัน เหมือนเขากำลังชั่งใจอะไรบางอย่าง ก่อนจะถอนหายใจแล้วหันไปเก็บของลงกระเป๋าอย่างรวดเร็วท่าทางเหมือนกำลังหงุดหงิดตัวเอง "รีบเก็บของสิ จะค่ำแล้ว เดี๋ยวพี่ไปส่ง" ระหว่างเดินลงจากตึกวิศวะ ลมเย็นๆ ยามค่ำคืนพัดผ่านเข้ามาจนฉันต้องกระชับเสื้อคลุม พี่เหนือเดินนำหน้าฉันไปหนึ่งก้าวเสมอตามสไตล์คนปากแข็ง จนกระทั่งเราเดินมาถึงลานจอดรถ วินกลับมายืนพิงรถสปอร์ตคันหรูของเขาที่จอดดักรออยู่ตรงทางออกพอดี "ค่ำแล้ว ไปทานข้าวกันไหมน้ำขิง วินรู้จักร้านเปิดใหม่แถวนี้" วินเดินตรงเข้ามาหาฉันทันทีโดยไม่สนสายตาของพี่เหนือ ทว่าจังหวะที่วินกำลังจะเอื้อมมือมาแตะไหล่ฉัน พี่เหนือก็ก้าวฉับเข้ามาแทรกกลางระหว่างเราสองคน มือหนาคว้าข้อมือฉันไว้แน่นแล้วดึงให้ไปยืนอยู่ข้างหลังเขา แรงบีบนั้นไม่ได้รุนแรงแต่หนักแน่นและแสดงความเป็นเจ้าของอย่างที่สุด "เขาไม่มีเวลาไปกับนายหรอก" พี่เหนือเอ่ยเสียงนิ่ง แต่แววตากลับดุดันกว่าทุกครั้ง "และคราวหน้า... ถ้าอยากมาหา ก็จำไว้ว่า 'ที่นี่' ไม่ใช่ที่ที่นายจะมาแทรกกลางระหว่างเราได้" วินชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะหัวเราะร่า แล้วขยับเข้ามาใกล้หูพี่เหนือจนฉันได้ยินประโยคที่ทำเอาหัวใจฉันหยุดเต้น "งั้นเหรอครับ? แต่ดูเหมือนว่า 'ความลับ' เรื่องที่น้ำขิงแอบชอบพี่มาตลอดปีหนึ่งน่ะ... คนที่รู้ดีที่สุด ไม่ใช่นายนะ แต่เป็นฉัน" พี่เหนือชะงักกึก ร่างสูงใหญ่ที่เคยดูมั่นคงกลับนิ่งค้างไปชั่วขณะ เขาค่อยๆ หันกลับมามองฉันด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป... มันไม่ใช่สายตาที่โกรธ แต่มันคือสายตาที่เต็มไปด้วยคำถามนับพันคำที่ฉันยังไม่ได้เตรียมใจจะตอบในตอนนี้! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและเป็นกำลังใจให้ชาพีชหวานน้อยเสมอนะคะ