สัญญาที่ยังค้างคา

“นายจะเอายังไงต่อ วิน? ถ้าจะมาเพื่อรื้อฟื้นเรื่องเก่าๆ ก็ขอบอกไว้ตรงนี้เลยว่า... เสียเวลาเปล่า” น้ำเสียงของพี่เหนือเย็นเยียบจนฉันสัมผัสได้ถึงไอความหนาวที่แผ่ออกมาจากร่างสูงโปร่งที่ยืนบังหน้าฉันอยู่ พี่เหนือไม่ได้หันมามองฉัน แต่แผ่นหลังกว้างของเขาสั่นไหวเล็กน้อยด้วยแรงอารมณ์ที่พยายามกดทับเอาไว้ มือหนากำแน่นจนเส้นเลือดปูดนูนที่หลังมือ วินหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูแห้งแล้งและน่าขนลุก เขาขยับแว่นสายตาพลางจ้องมองฉันข้ามไหล่พี่เหนือไป สายตาคู่นั้นไม่ได้มีแววขี้เล่นเหมือนเมื่อก่อน แต่มันกลับเต็มไปด้วยความตัดพ้อที่ซ่อนลึก “เสียเวลาเหรอ? งั้นไอ้สัญญาที่เธอกับฉันเคยให้ไว้ตอนเด็กๆ ล่ะน้ำขิง... เธอจะบอกว่ามันก็แค่ขยะที่ต้องทิ้งงั้นเหรอ?” หัวใจฉันกระตุกวูบ ความทรงจำสีจางๆ ในวัยเด็กผุดพรายขึ้นมา เหมือนดอกไม้ที่เคยเหี่ยวเฉาแต่กลับถูกรดน้ำด้วยยาพิษ สัญญานั้น... สัญญาที่ว่าเราจะ ‘ทำภารกิจสุดท้าย’ ให้สำเร็จด้วยกันก่อนที่โลกจะเหวี่ยงเราให้ไกลห่างจากกัน “มันจบไปแล้ววิน” ฉันเค้นเสียงตอบ มือที่เย็นเฉียบของฉันถูกมือหนาของพี่เหนือคว้าไปกุมไว้แน่น ความอบอุ่นจากฝ่ามือเขาทำให้ฉันพอจะมีแรงยืนต่อ “และตอนนี้... ฉันมีภารกิจที่ต้องทำร่วมกับคนอื่นแล้ว” พี่เหนือกระตุกยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้มีความสุขเลยสักนิด “ได้ยินชัดแล้วนะ? ถ้าไม่มีอะไรจะพูดแล้ว ก็เชิญไสหัวไปได้แล้ว” วินนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันหลังเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามองอีก ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่กดทับบรรยากาศระหว่างเรา ฉันเงยหน้ามองพี่เหนือ เขาดูเหมือนคนที่กำลังอดทนกับอะไรบางอย่างที่หนักอึ้งเกินกว่าจะแบกไหว “พี่เหนือคะ... เรื่องที่วินพูด...” “ไม่ต้องพูดหรอกน้ำขิง” เขาหันมาสบตาฉัน แววตาคมกริบที่เคยดุร้ายยามนี้กลับดูเปราะบางอย่างน่าประหลาด “ถ้านั่นคือภารกิจที่เธอยังติดค้าง... งั้นเราก็มาจบมันให้เร็วที่สุดเถอะ” ฉันขมวดคิ้ว “ภารกิจอะไรคะ?” “ภารกิจที่จะทำให้คนอย่างฉัน... เลิกเป็นแค่ตัวสำรองในชีวิตของเธอสักที” เราตัดสินใจเดินกลับไปยังห้องสมุดเก่าท้ายคณะ สถานที่ที่เคยเป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องวุ่นวายทั้งหมด พี่เหนือไม่ได้พูดอะไรเลยตลอดทาง เขาเดินนำหน้าฉันไปหนึ่งก้าวเสมอ ความเงียบนี้ช่างน่าอึดอัดเสียจนฉันอยากจะหาเรื่องโก๊ะๆ มาทำเพื่อทำลายบรรยากาศ แต่ดูเหมือนสถานการณ์จะไม่เป็นใจ “ทำไมถึงทำแบบนี้คะ?” ฉันถามขึ้นเมื่อเราหยุดอยู่หน้าประตูห้องสมุดที่ล็อคสนิท “เพราะถ้าไม่จบวันนี้ อีกหน่อยฉันอาจจะทนไม่ได้” เขาหันมาคว้ากุญแจในมือฉันไปไขประตู “น้ำขิง... เธอรู้ใช่ไหมว่าวินไม่ได้แค่กลับมาทวงสัญญาเฉยๆ” “หมายความว่ายังไงคะ?” เขาสูดหายใจเข้าลึกก่อนจะดันประตูไม้เก่าๆ ออก “ไอ้ภารกิจนั่นน่ะ... มันคือแผนการที่เขาวางไว้เพื่อกันฉันออกจากชีวิตเธอตั้งแต่วันแรกที่เขากลับมา แต่ก็นะ... ฉันมันก็คนประเภทที่ชอบทำลายแผนการของคนอื่นอยู่แล้ว” ในห้องสมุดที่เต็มไปด้วยกลิ่นกระดาษเก่าและฝุ่นจางๆ เราเดินเข้าไปท่ามกลางแสงสลัวที่ลอดผ่านหน้าต่างสีชา พี่เหนือเดินไปที่ตู้เก็บของเก่าๆ ก่อนจะหยิบกล่องไม้เล็กๆ ออกมาวางบนโต๊ะไม้ตัวยาว “นี่ไง ภารกิจสุดท้ายของเธอ” เขาวางกล่องตรงหน้าฉัน “ข้างในนั้นคือคำตอบว่าทำไมวินถึงยังไม่ยอมปล่อยเธอไป และทำไม... ฉันถึงเกลียดไอ้สัญญานั่นนักหนา” มือของฉันสั่นเทาขณะที่ค่อยๆ เปิดฝากล่องออก ด้านในมีสมุดบันทึกเล่มเล็กเล่มหนึ่ง และแหวนเงินเก่าๆ ที่คุ้นตา... มันคือแหวนที่ฉันเคยทำหายไปเมื่อสิบปีก่อนตอนที่ยังเป็นเด็ก แต่สิ่งที่ทำให้ฉันช็อกยิ่งกว่าคือข้อความที่เขียนด้วยลายมือของใครบางคนแปะไว้บนหน้าแรกของสมุด *‘ถ้าน้ำขิงเปิดมันดูแล้ว นั่นแปลว่าเธอกำลังจะเลือก... ระหว่างอดีตที่งดงาม หรือความจริงที่โหดร้าย’* พี่เหนือยื่นมือมาแตะไหล่ฉันเบาๆ สัมผัสของเขาร้อนผ่าวจนฉันรู้สึกวูบวาบไปทั้งใจ “เธอเลือกได้นะน้ำขิง ว่าจะเก็บไว้หรือจะเผาทิ้งไปพร้อมกับสัญญาบ้าๆ นั่น... แต่ก่อนจะเลือก ฉันอยากให้เธออ่านหน้าสุดท้ายของสมุดเล่มนั้นก่อน” ฉันพลิกเปิดสมุดไปหน้าสุดท้ายด้วยใจที่เต้นรัวเหมือนกลองรบ และเมื่อสายตาปะทะกับตัวอักษรที่เขียนด้วยปากกาหมึกซึมสีน้ำเงินเข้ม ร่างกายของฉันก็แข็งทื่อราวกับถูกสาป *‘วินไม่ได้หายไปไหน แต่วินที่ยืนอยู่ข้างๆ เธอตอนนี้... ไม่ใช่วินคนที่เธอรู้จักมาตลอดชีวิต’* ฉันเงยหน้าขึ้นมองพี่เหนือด้วยความหวาดหวั่น แต่คำตอบที่ได้รับกลับไม่ใช่คำอธิบายที่ฉันต้องการ ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูห้องสมุดก็ดังขึ้น... ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! ก่อนที่ประตูจะถูกผลักเปิดออกด้วยฝีมือของใครบางคนที่ฉันไม่คิดว่าจะเห็นในที่แห่งนี้ วินยืนอยู่ที่หน้าประตู... ในมือถือโทรศัพท์ที่กำลังเปิดสายค้างไว้ เขาไม่ได้มองฉัน แต่เขากำลังมองไปที่พี่เหนือด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือ “พี่เหนือครับ... ผมว่าเราควรบอกความจริงเรื่อง ‘ศพ’ ของวินตัวจริงให้เธอรู้ได้แล้วนะ” ความเงียบมรณะเข้าปกคลุมห้องสมุดทันทีที่ประโยคนั้นจบลง หัวใจของฉันร่วงลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม พร้อมกับความจริงที่ว่า... คนที่ยืนอยู่ข้างกายฉันตอนนี้ อาจจะไม่ใช่พี่เหนือคนที่ฉันหลงรักมาตลอดตั้งแต่ต้น ชาพีชหวานน้อยขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนที่ 23 และเตรียมตัวรับแรงกระแทกในตอนถัดไปนะคะ!