น้ำขิงที่เริ่มเสียใจ

"ถ้าจะมาเพื่อสร้างความรำคาญ ก็กลับไปเถอะค่ะ น้ำขิงไม่มีอะไรจะพูดกับพี่เหนือแล้ว" น้ำเสียงของฉันสั่นเครือจนแทบจับใจความไม่ได้ แต่มันก็ดังพอที่จะทำให้คนตัวสูงที่ยืนพิงเสาอาคารวิศวะอยู่ตรงหน้าชะงักไปชั่วครู่ พี่เหนือไม่ได้หันมามองฉัน ใบหน้าคมเข้มที่มักจะนิ่งสนิทดุจน้ำแข็งขั้วโลกยังคงเรียบเฉย แววตาของเขาซ่อนอยู่ใต้เงาของหมวกแก๊ปสีดำสนิท ซึ่งมันทำให้ฉันยิ่งรู้สึกเหมือนกำลังเดินเข้าสู่กำแพงที่ไม่มีวันทลายลงได้ "ฉันไม่ได้มาเพื่อรำคาญ" เขาตอบกลับด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบอย่างน่าใจหาย "แค่จะเอาของมาคืน" ของที่เขาพูดถึงคือพวงกุญแจตุ๊กตาแม่มดตัวจิ๋วที่ฉันตั้งใจถักให้เขาเป็นของขวัญวันเกิดย้อนหลัง มันวางนิ่งอยู่บนม้านั่งหินอ่อนข้างตัวเขา ท่ามกลางบรรยากาศอึมครึมของเย็นวันศุกร์ที่นักศึกษาคนอื่นๆ ต่างพากันกลับบ้านไปหมดแล้ว เหลือเพียงเราสองคนที่ยืนเผชิญหน้ากันด้วยระยะห่างที่เหมือนจะไกลออกไปเป็นกิโลเมตร ฉันกัดริมฝีปากแน่น พยายามกลั้นน้ำตาที่เอ่อขึ้นมาคลอเบ้า มือที่กำชายเสื้อนักศึกษาอยู่สั่นเทาด้วยความเจ็บปวด คำพูดของเขาในตอนที่แล้ว... *‘คนที่จะเสียใจที่สุด คือคนชื่อน้ำขิง’* ราวกับคำสาปแช่งที่กำลังกัดกินหัวใจฉันช้าๆ "พี่เหนือรังเกียจมากขนาดนั้นเลยเหรอคะ?" ฉันถามออกไป เสียงของฉันแหบพร่า "แค่พวงกุญแจตัวเดียว ถ้าพี่ไม่ชอบ พี่ก็แค่ทิ้งมันไปก็ได้ ไม่เห็นต้องเอามาคืนให้เห็นหน้ากันแบบนี้เลย" พี่เหนือหันกลับมามองฉัน สายตาคู่นั้น... สายตาที่เคยดูอบอุ่นยามที่ฉันซุ่มซ่าม หรือสายตาที่เคยแอบมองเวลาฉันเผลอ บัดนี้มันกลับว่างเปล่าจนฉันหาจุดเชื่อมต่อไม่เจอ ราวกับว่าเขาได้ปิดสวิตช์ความรู้สึกทุกอย่างที่มีต่อฉันไปแล้ว "ทิ้งไป... งั้นเหรอ" เขาแค่นหัวเราะในลำคอ ซึ่งเป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูเย็นชาที่สุดเท่าที่ฉันเคยได้ยิน "น้ำขิง... บางอย่างถ้ามันเริ่มเสียไปแล้ว ต่อให้พยายามซ่อมยังไง มันก็ไม่มีทางเหมือนเดิมหรอก" ประโยคนั้นเหมือนเข็มเล่มเล็กๆ ที่ทิ่มแทงลงกลางใจ ฉันยืนนิ่ง อึ้งจนพูดไม่ออก ในหัวมีแต่คำถามว่า *‘มันเสียไปตั้งแต่เมื่อไหร่? เพราะวินเหรอ? หรือเพราะความงี่เง่าของฉันเอง?’* จังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง ฉันหันไปมองทั้งน้ำตา พบว่าวินกำลังเดินตรงเข้ามาหาเราด้วยใบหน้าที่ดูไม่สบอารมณ์เท่าไหร่นัก เขาหยุดยืนข้างฉันแล้วจ้องหน้าพี่เหนืออย่างไม่เกรงกลัว "ทำแบบนี้มันไม่แมนเลยนะพี่เหนือ" วินพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง "ถ้าไม่ชอบน้องเขาก็แค่บอกไปตรงๆ ไม่เห็นต้องทำตัวเหมือนคนไร้ความรู้สึกแบบนี้เลย" พี่เหนือไม่ได้โต้ตอบอะไร เขากลับหยิบพวงกุญแจนั้นขึ้นมาอีกครั้ง ก่อนจะวางมันลงบนม้านั่งอย่างเบามือ แล้วหันหลังเดินจากไปโดยไม่แม้แต่จะชายตามองพวกเราอีก เหมือนกับว่าตัวตนของฉัน ณ ตรงนี้ มันไม่มีค่าพอที่จะให้เขาเสียเวลาด้วยซ้ำ "น้ำขิง... ไปกันเถอะ" วินแตะไหล่ฉันเบาๆ เพื่อปลอบใจ แต่ในวินาทีนี้นอกจากความเสียใจ ฉันกลับรู้สึกถึงความพ่ายแพ้อย่างราบคาบ พี่เหนือไม่เพียงแค่ปฏิเสธฉัน แต่เขากำลัง ‘ลบ’ ฉันออกไปจากชีวิตของเขาจริงๆ ฉันเดินตามวินออกมาอย่างไร้สติ จิตใจล่องลอยไปไกลจนถึงสวนหลังคณะที่มืดสนิท ลมเย็นๆ ยามค่ำคืนพัดผ่านผิวแก้มจนรู้สึกหนาวสะท้าน ฉันนั่งลงบนม้านั่งไม้เก่าๆ ปล่อยให้น้ำตาที่กลั้นไว้ไหลออกมาเงียบๆ ฉันพยายามทบทวนว่าฉันพลาดไปตรงไหน หรือจริงๆ แล้วสิ่งที่พี่เหนือบอก... คือการที่เขาไม่เคยรู้สึกอะไรกับฉันเลยตั้งแต่แรก "เลิกร้องไห้ได้แล้ว" วินนั่งลงข้างๆ เขาพยายามจะคว้ามือฉันไปกุม แต่ฉันดึงมือกลับ "วิน... ถ้าคนคนหนึ่งตัดสินใจไปแล้ว เราจะทำอะไรได้บ้าง?" ฉันถามพลางสะอื้น "ถ้านั่นคือสิ่งที่เขาต้องการ เราก็ต้องถอยออกมา" วินตอบเสียงเรียบ แต่สายตาที่เขามองฉันมันเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ฉันไม่เคยสังเกตเห็น "แต่สำหรับฉัน... ถ้าเป็นน้ำขิง ต่อให้ต้องให้ฉันทำอะไร ฉันก็ยอมทำทุกอย่างเพื่อให้เธอมีความสุข" คำพูดของวินทำให้ฉันนิ่งไป ฉันหันไปสบตากับเขา ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงของฉันก็สั่นรัวขึ้นมา มันเป็นเบอร์แปลกที่ไม่คุ้นตา ฉันลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะกดรับ "ฮัลโหล..." ปลายสายเงียบไปนาน มีเพียงเสียงลมหายใจหนักๆ ที่ฟังดูไม่ปกติ ก่อนที่เสียงทุ้มต่ำของใครบางคนจะดังขึ้น แต่มันไม่ใช่พี่เหนือ... กลับเป็นเสียงของผู้ชายอีกคนที่ฉันเกือบจะลืมไปแล้ว "จำฉันได้ไหมน้ำขิง? ฉันมีเรื่องสำคัญที่ต้องบอกเธอเกี่ยวกับอุบัติเหตุของพี่เหนือ... เรื่องที่เขาปิดบังไว้ไม่ให้เธอรู้มาตลอด" วินที่นั่งอยู่ข้างๆ ชะงักไปทันทีเมื่อได้ยินชื่อนั้น มือของฉันสั่นจนเกือบทำโทรศัพท์ร่วงลงพื้น ความรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังจะพลิกคว่ำ นี่มันเรื่องอะไรกัน? พี่เหนือปิดบังอะไรฉัน? และทำไม... เรื่องของเขาถึงกลับมาพันธนาการฉันไว้แน่นหนาขนาดนี้อีกครั้ง? ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังคงติดตามและเป็นกำลังใจให้น้ำขิงอยู่นะคะ ชาพีชหวานน้อยขอสัญญาว่าจะพาไปไขปริศนาหัวใจของพี่เหนือในตอนหน้าแน่นอนค่ะ!