คืนดาวเต็มฟ้า

“ถ้าเธอคิดจะเดินหนีไปกับไอ้วินอีกครั้ง ฉันสาบานเลยว่าจะไม่ตามกลับมาอีกแล้ว” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่สั่นพร่าด้วยแรงอารมณ์นั้นทำให้ฝีเท้าของน้ำขิงชะงักกึกทันที เธอไม่ได้หันกลับไปหาเจ้าของร่างสูงที่ยืนอยู่ข้างหลัง แต่สัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากแผ่นหลังที่แผ่ออกมา เขาไม่ได้พูดเล่น... และน้ำขิงก็รู้ดีว่าภายใต้ความสุขุมที่เขาสร้างขึ้นมาเป็นกำแพงนั้น มันมีรอยร้าวที่เธอเป็นคนสร้างขึ้นทีละน้อย “พี่เหนือคะ... จีจี้ก็แค่พูดไปตามประสาคนปากไว พี่อย่าไปถือสาเลยนะคะ” น้ำขิงหมุนตัวกลับไปหาคนที่ยืนหน้าขรึมอยู่ใต้แสงไฟสลัวของลานกางเต็นท์ห่างออกไปจากกลุ่มเพื่อน พี่เหนือไม่ตอบ สายตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องใบหน้าของเธอราวกับจะค้นหาคำตอบอะไรบางอย่าง มือหนาที่ซุกอยู่ในกระเป๋ากางเกงยีนส์ขยับเล็กน้อยก่อนจะดึงออกมา แล้วคว้าข้อมือเธอด้วยแรงพอประมาณ ก่อนจะดึงให้เธอเดินตามเขาออกไปจากเขตที่มีเสียงหัวเราะและเสียงดนตรี “พี่จะพาขิงไปไหนคะ!” น้ำขิงร้องถามเบาๆ แม้จะพยายามรั้งตัวไว้แต่แรงของวิศวะหนุ่มปีสามนั้นมีมากกว่าหลายเท่า “ไปในที่ที่ไม่มีใครมาขัดจังหวะการทำความเข้าใจกัน” เขาพาเธอเดินลัดเลาะไปตามทางเดินแคบๆ ที่มุ่งหน้าสู่จุดชมวิวบนยอดเขา อากาศยามค่ำคืนที่นี่เย็นเยียบจนน้ำขิงต้องกระชับเสื้อแจ็กเก็ตยีนส์ตัวโคร่งของพี่เหนือที่เธอยืมมาสวมไว้แน่นขึ้น กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นไอความชื้นของป่าชวนให้ใจสั่นไม่เป็นจังหวะ จนกระทั่งเขาสั่งให้เธอหยุดยืนตรงจุดที่เป็นหน้าผาโล่งกว้าง ซึ่งท้องฟ้าเบื้องบนนั้นเปิดโล่งจนเห็นทางช้างเผือกสว่างไสวราวกับมีใครเอาเพชรมาโปรยไว้ทั่วผืนกำมะหยี่ พี่เหนือปล่อยข้อมือเธอแล้วถอนหายใจยาว ก่อนจะหันมามองท้องฟ้าบ้าง “สวยไหม” เขาถามขึ้นโดยไม่ได้หันมามองหน้าเธอ “สวยค่ะ... สวยมาก” น้ำขิงตอบเสียงเบา พยายามคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่น “พี่เหนือคะ เรื่องของวิน...” “พอเถอะ” เขาขัดขึ้นมาเสียดแทงใจ “ฉันเหนื่อยที่จะฟังคำแก้ตัว แต่ฉันก็ไม่อยากให้เธอไปอยู่กับมัน” น้ำขิงเม้มปากจนเป็นเส้นตรง เธอเงยหน้ามองเสี้ยวหน้าที่เคร่งขรึมของเขา ภายใต้แสงดาวแบบนี้ พี่เหนือดูอ่อนโยนกว่าทุกครั้งที่เธอเคยเห็น แม้แววตาจะยังมีความดื้อรั้นแบบฉบับคนปากแข็ง แต่ความกังวลที่ฉายชัดในนั้นมันปิดไม่มิดเลยสักนิด “ที่พี่บอกว่าจะไม่ตาม... หมายความว่ายังไงคะ” น้ำขิงรวบรวมความกล้าถามออกไป หัวใจเต้นรัวจนเหมือนจะทะลุออกมานอกอก พี่เหนือหันกลับมาคราวนี้ แววตาที่เย็นชาเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความลึกซึ้งอย่างที่ไม่เคยมาก่อน เขาก้าวเข้ามาใกล้จนระยะห่างระหว่างเขากับเธอลดลงเหลือเพียงลมหายใจกั้น “ก็หมายความว่า... ความอดทนของฉันมันมีขีดจำกัดยังไงล่ะ ขิง” นิ้วเรียวของเขาเอื้อมมาเกลี่ยเส้นผมที่ปรกหน้าเธอเบาๆ สัมผัสนั้นแผ่วเบาจนน้ำขิงแทบกลั้นหายใจ เธอสัมผัสได้ถึงความสับสนและความต้องการที่ซ่อนอยู่ลึกๆ ในดวงตาของเขา เขาโน้มใบหน้าลงมาเรื่อยๆ จนปลายจมูกของเราเกือบจะแตะกัน กลิ่นสบู่สะอาดๆ จากตัวเขาทำให้สมองของเธอมึนงงไปหมด “ขิงไม่ได้ชอบวิน... ขิงแค่สงสาร...” “ฉันไม่ได้อยากรู้เรื่องของมัน” เขาพึมพำเสียงแหบพร่า “ฉันอยากรู้แค่ว่า... ในใจเธอตอนนี้ มีที่ว่างให้ฉันบ้างไหม” โลกทั้งใบดูเหมือนจะหยุดหมุนไปชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจที่ประสานกัน ท่ามกลางบรรยากาศที่เงียบสงัดจนได้ยินเสียงหัวใจของกันและกัน ร่างสูงโน้มต่ำลงมาอีกนิด ริมฝีปากบางของเขาห่างจากปากของเธอเพียงไม่กี่เซนติเมตร ดวงตาของน้ำขิงปิดลงโดยสัญชาตญาณ เธอสัมผัสได้ถึงแรงดึงดูดมหาศาลที่ฉุดรั้งให้เธอเข้าหาเขา ในจังหวะที่ริมฝีปากของทั้งคู่กำลังจะแตะกันจนแทบจะหลอมละลาย เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงตะโกนดังก้องขึ้นมาจากทางเดินเบื้องหลัง “เฮ้ย! พี่เหนือ! ไอ้ขิง! อยู่แถวนี้หรือเปล่าพวกมึง!” น้ำขิงสะดุ้งสุดตัวถอยหลังออกมาอย่างรวดเร็วเหมือนถูกไฟช็อต พี่เหนือสบถเบาๆ ในลำคออย่างขัดใจ ก่อนจะหันไปทางต้นเสียงด้วยสีหน้าหงุดหงิดเต็มที ทว่าในขณะที่น้ำขิงกำลังจะหันไปดูว่าใครเป็นคนมาขัดจังหวะสำคัญนี้ มือถือในกระเป๋ากางเกงของเธอก็สั่นรัวขึ้นมาเสียก่อน หน้าจอสว่างวาบพร้อมชื่อที่ปรากฏอยู่ทำให้เลือดในกายของน้ำขิงเย็นเฉียบ... มันไม่ใช่เบอร์ของเพื่อน ไม่ใช่เบอร์ของวิน แต่มันคือเบอร์โทรศัพท์บ้านของพ่อเธอที่ไม่ได้ติดต่อมานานนับปี พร้อมกับข้อความสั้นๆ ที่เด้งขึ้นมาแทนที่สายเรียกเข้าว่า ‘กลับมาเดี๋ยวนี้ มีเรื่องด่วนที่พี่เหนือไม่เคยบอกลูก’ น้ำขิงนิ่งงัน มือไม้สั่นเทาจนเกือบทำโทรศัพท์ร่วง พี่เหนือหันกลับมาเห็นสีหน้าของเธอจึงชะงักไป “ขิง เป็นอะไรไป หน้าซีดหมดแล้ว” เขายื่นมือมาจะจับไหล่เธอ แต่น้ำขิงกลับถอยหนีพลางจ้องหน้าเขาด้วยความสับสนที่เริ่มปะทุขึ้นในใจ... เรื่องที่พี่เหนือไม่เคยบอกเธอ คืออะไรกันแน่? ชาพีชหวานน้อยหวังว่าตอนนี้นักอ่านที่น่ารักจะยังไม่หัวใจวายไปเสียก่อนนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!