เหตุการณ์ไม่คาดฝันในค่าย

"หยุดเดินเดี๋ยวนี้เลยนะน้ำขิง! ถ้าเธอก้าวเท้าไปอีกก้าวเดียว ฉันจะจับเธอมัดไว้กับต้นไม้จริงๆ ด้วย!" เสียงตะโกนก้องของวินที่ดังมาจากทางด้านหลัง ไม่ได้ทำให้คนตัวเล็กที่กำลังมุ่งมั่นกับการตามหา 'ดอกกล้วยไม้ป่า' ที่เธอเห็นแวบๆ เมื่อครู่หยุดลงแม้แต่นิดเดียว น้ำขิงเพียงแค่หันกลับมาแลบลิ้นใส่เพื่อนสมัยเด็กอย่างทะเล้น ก่อนจะมุดเข้าไปในพุ่มไม้รกชัฏโดยไม่ฟังเสียงเตือนของใครทั้งสิ้น "แค่นี้เองวิน! ฉันเห็นมันอยู่ตรงโขดหินข้างหน้านี่เอง สัญญาว่าจะรีบกลับไปที่ฐานค่ายไม่เกินห้านาทีค่ะ!" น้ำขิงตอบกลับพลางก้าวฉับๆ อย่างมั่นใจ แต่ทว่า... ความซุ่มซ่ามประจำตัวที่พระเจ้าประทานมาให้ไม่เคยปราณีใคร ปลายเท้าของเธอไปสะดุดเข้ากับรากไม้ใหญ่ที่ซ่อนตัวอยู่ใต้ใบไม้แห้ง ร่างบางถลาไปข้างหน้าอย่างควบคุมไม่ได้ กลิ้งหลุนๆ ลงไปตามทางลาดชันของหุบเขาที่ค่อนข้างลึก เสียงกิ่งไม้หักดังระงมไปทั่วบริเวณ ก่อนที่ทุกอย่างจะเงียบกริบลงพร้อมกับเสียงหัวใจที่เต้นรัวด้วยความตกใจ "กรี๊ด... โอ๊ย!" น้ำขิงพยายามยันกายลุกขึ้น แต่ข้อเท้าข้างซ้ายกลับส่งสัญญาณเตือนด้วยความปวดแปลบจนน้ำตาเล็ด เธอเงยหน้าขึ้นมองรอบตัว ท้องฟ้าที่เคยสว่างสดใสเริ่มถูกบดบังด้วยยอดไม้หนาทึบ ความเงียบงันของป่าดิบชื้นในยามบ่ายแก่ๆ เริ่มทำให้ความมั่นใจเมื่อครู่มลายหายไปจนหมดสิ้น "วิน? จีจี้? อยู่ไหนกันน่ะ!" ... ในขณะเดียวกัน ณ ฐานกิจกรรมค่ายอาสา "น้ำขิงหายไปไหนครับวิน?" น้ำเสียงเรียบเฉยแต่ทว่าเต็มไปด้วยแรงกดดันมหาศาลดังขึ้นจากทางด้านหลัง วินที่กำลังเดินคอตกกลับมาถึงฐานถึงกับชะงักกึก พี่เหนือยืนกอดอกแน่น ดวงตาคมกริบภายใต้แว่นสายตากรอบเงินวาวโรจน์ด้วยความหงุดหงิดที่ปิดไม่มิด มือหนาของเขาจิกเข้าที่ต้นแขนตัวเองจนเส้นเลือดปูดโปน "ผม... ผมห้ามเขาแล้วครับพี่เหนือ แต่น้ำขิงเขาดื้อจะไปดูดอกไม้ ผมเลยกะว่าจะเดินไปตาม แต่จู่ๆ เขาก็วิ่งหายเข้าไปในพุ่มไม้รก ผมตามไม่ทัน..." วินตอบเสียงสั่น พี่เหนือไม่รอฟังคำอธิบายที่เหลืออีกต่อไป เขากระชากกระเป๋าเป้ขึ้นสะพายหลัง ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยนิ่งเฉยบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด "ถ้าหาตัวน้องไม่เจอภายในหนึ่งชั่วโมง วินเตรียมตัวรับผิดชอบสิ่งที่เกิดขึ้นให้ดีเถอะ" คำขู่เย็นเยียบนั้นทำให้วินหน้าถอดสี พี่เหนือรีบก้าวเท้าเดินนำเข้าไปในป่าด้วยความเร็วที่แทบจะวิ่ง เขาไม่สนใจกิ่งไม้ที่บาดผิวหน้าหรือเหงื่อที่ไหลซึมออกมาตามไรผม ความคิดในหัวเขามีเพียงอย่างเดียว—'น้ำขิงต้องไม่เป็นอะไร' ทุกย่างก้าวของเขาเต็มไปด้วยความร้อนรน "ยัยตัวแสบ... เธอมันชอบทำให้ฉันใจคอไม่ดีอยู่เรื่อยเลยนะ" เขาพึมพำกับตัวเอง เสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยความกังวลที่เริ่มกัดกินหัวใจ เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูอีกครั้ง สัญญาณไม่มีแม้แต่ขีดเดียว ยิ่งทำให้ความรู้สึกเหมือนคนกำลังจะขาดใจทวีคูณ เขาสอดส่องสายตาไปทั่วตามพื้นดิน จนกระทั่งสะดุดเข้ากับริบบิ้นผูกผมสีชมพูอ่อนที่คุ้นตาตกอยู่ข้างโขดหิน พี่เหนือรีบคว้ามันขึ้นมาแนบอก สูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ "น้ำขิง! อยู่ไหน! ได้ยินฉันไหม!" เสียงตะโกนของเขาดังไปทั่วหุบเขา แต่มีเพียงความเงียบงันและเสียงนกป่าตอบกลับมา ด้านน้ำขิงที่นั่งกอดเข่าอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่เริ่มสั่นด้วยความกลัว ความมืดเริ่มคลืบคลานเข้ามาพร้อมกับเสียงแมลงกลางคืนที่เริ่มส่งเสียงร้อง "ฮึก... พี่เหนือ... ขิงกลัวจังเลยค่ะ" เธอนั่งสะอื้นเบาๆ พลางพยายามขยับเท้าที่บวมเปล่ง "ขิงจะไม่ได้กลับไปแล้วใช่ไหม..." ในวินาทีที่ความสิ้นหวังกำลังเข้าครอบงำ เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่เหยียบลงบนใบไม้แห้งก็ดังขึ้นจากด้านบน น้ำขิงเงยหน้ามองด้วยความหวัง แสงไฟฉายสว่างจ้าส่องลงมาจนเธอต้องยกมือขึ้นป้องตา "น้ำขิง!" ร่างสูงโปรดของพี่เหนือกระโดดลงมาจากเนินดินอย่างไม่กลัวตาย เขาพุ่งเข้าหาเธอทันทีที่เห็นร่างเล็กนั่งขดตัวอยู่ใต้ต้นไม้ วงแขนแกร่งโผเข้ากอดเธอไว้แน่นจนคนตัวเล็กแทบหายใจไม่ออก น้ำขิงสัมผัสได้ถึงแรงสั่นจากอกของเขา และเสียงหัวใจที่เต้นโครมครามไม่เป็นจังหวะ "พี่เหนือ... ขิงขอโทษ... ขิงไม่ได้ตั้งใจ..." พี่เหนือคลายอ้อมกอดออกเล็กน้อย ก่อนจะใช้มือหนาประคองใบหน้าเลอะคราบน้ำตาของเธอด้วยความทะนุถนอม สายตาของเขามีทั้งความโกรธ ความห่วงใย และความโล่งอกปนเปกันไปหมด "รู้ไหมว่าฉันเกือบเป็นบ้า... ฉันบอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าไปไหนไกลน่ะห้ะ! ถ้าเธอเป็นอะไรไปขึ้นมา ฉันจะทำยังไง!" น้ำขิงก้มหน้าสะอื้นเบาๆ ยอมรับความผิดแต่โดยดี ทว่าในจังหวะที่พี่เหนือกำลังจะอุ้มเธอขึ้นจากพื้น สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นอะไรบางอย่างที่อยู่หลังต้นไม้ใหญ่ข้างๆ น้ำขิง ท่ามกลางความมืดมิดที่ค่อยๆ ปกคลุมไปทั่วป่า ดวงตาสีเหลืองอำพันคู่หนึ่งกำลังจ้องมองพวกเขาจากพุ่มไม้หนา ห่างออกไปไม่ถึงห้าเมตร ร่างเงาที่ดูคล้ายคนทว่ากลับมีลักษณะผิดเพี้ยนไปจากมนุษย์ทั่วไปค่อยๆ ก้าวเท้าออกมาอย่างช้าๆ พี่เหนือชะงักค้าง ร่างกายที่เคยแข็งแกร่งกลับแข็งทื่อราวกับถูกสาป เขากระชับกอดน้ำขิงไว้แน่นขึ้น พลางถอยหลังไปหนึ่งก้าวด้วยหัวใจที่แทบหยุดเต้น เพราะสิ่งที่อยู่ตรงหน้าไม่ใช่สัตว์ป่าทั่วไป แต่มันคือชายชุดดำท่าทางประหลาดที่ถือมีดเล่มยาววาววับในมือ และที่สำคัญ... วิน... เพื่อนสนิทของน้ำขิง กำลังยืนอยู่ข้างๆ คนพวกนั้นด้วยใบหน้าที่เรียบเฉยอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน "พี่เหนือ... เกิดอะไรขึ้นคะ?" น้ำขิงถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือโดยที่ไม่กล้าหันไปมองข้างหลัง พี่เหนือไม่ตอบ แต่กระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบที่สุดเท่าที่เคยพูดมา "น้ำขิง... ฟังฉันนะ ห้ามหันไปมองข้างหลังเด็ดขาด และถ้าวินวิ่งมาหา... อย่าไปเชื่อใจเขา... วิ่งหนีไปทางทิศตะวันออกทันทีที่ฉันบอก เข้าใจไหม!" นักอ่านที่น่ารักคะ ความลับที่ซ่อนอยู่ภายใต้ใบหน้าใสซื่อของวินคืออะไรกันแน่ และพี่เหนือจะพาคนตัวเล็กหนีออกจากสถานการณ์ความเป็นความตายนี้ได้อย่างไร... พบกันตอนหน้าค่ะ! ชาพีชหวานน้อยหวังว่าตอนนี้นักอ่านที่น่ารักจะยังไม่หัวใจวายไปเสียก่อนนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!