พี่เหนือเจอตัวน้ำขิง

“ปล่อยนะวิน! ฉันบอกให้ปล่อยไง!” เสียงของน้ำขิงดังสะท้อนก้องในตรอกมืดข้างหอพักหญิง มือเล็กพยายามแกะนิ้วแกร่งของเพื่อนสมัยเด็กที่กำลังกุมข้อมือเธอไว้แน่น ดวงตากลมโตที่เคยสดใสตอนนี้สั่นระริกด้วยความตกใจและหวาดหวั่น ไม่ใช่แค่เพราะแรงบีบ แต่เพราะแววตาที่วินใช้มองเธอในตอนนี้ มันช่างดูแปลกแยกและน่ากลัวจนเธอจำแทบไม่ได้ “ทำไมต้องไปหาไอ้เหนือมันด้วยล่ะขิง? อยู่กับฉัน... ฉันมีทุกอย่างให้เธอมากกว่ามันไม่ใช่เหรอ” วินกระซิบชิดใบหู เสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยความดื้อรั้นที่เกินควบคุม “มันไม่เกี่ยวกับว่าใครมีอะไรมากกว่าหรอกวิน แต่มันเกี่ยวกับว่าฉันรู้สึกกับใคร!” น้ำขิงสะบัดข้อมือจนหลุดพลันก่อนจะถอยหลังกรูดไปจนติดผนังปูนเย็นเยียบ “และที่สำคัญ... ฉันไม่มีวันรักคนที่ไม่รู้จักคำว่า ‘ให้เกียรติ’ แบบนาย” “น้ำขิง!” วินคำราม ก้าวฉับเข้ามาหาเธอด้วยท่าทีคุกคาม ระยะห่างที่ถูกลดทอนลงทำให้หัวใจของน้ำขิงเต้นรัวเหมือนกลองรบ ทว่า... ก่อนที่ฝ่ามือของวินจะได้สัมผัสตัวเธอ เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากทางเข้าตรอก จังหวะการเดินที่มั่นคงและเปี่ยมไปด้วยแรงกดดันทำเอาบรรยากาศรอบข้างดูหนักอึ้งขึ้นมาทันตา “ถอยมือออกไป” น้ำเสียงเรียบเย็นเหมือนน้ำแข็งขั้วโลกที่แฝงไปด้วยเพลิงโทสะดังก้องขึ้น พี่เหนือยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น ร่างสูงในชุดช็อปวิศวะที่ยับย่นเล็กน้อยดูน่าเกรงขามกว่าทุกครั้ง ดวงตาคมกริบคู่นั้นฉายแววหวงแหนอย่างเปิดเผยจนน่าตกใจ วินแค่นยิ้ม ยืดตัวขึ้นเผชิญหน้า “อ้าว พี่เหนือ... มาช้าไปหน่อยนะ” พี่เหนือไม่ตอบโต้ด้วยวาจา เขาสาวเท้าเพียงไม่กี่ก้าวก็ถึงตัววิน ก่อนจะกระชากคอเสื้ออีกฝ่ายด้วยความเร็วที่เหนือความคาดหมาย วินเซถอยหลังไปตามแรงนั้นก่อนจะถูกผลักจนหลังกระแทกเข้ากับเสาไฟฟ้าข้างทาง “ฉันบอกให้ถอยออกไป” พี่เหนือย้ำอีกครั้ง เสียงของเขาต่ำลึกจนคนฟังขนลุกชัน เขาไม่ได้มองวินด้วยซ้ำ สายตาของเขากวาดผ่านความมืดตรงไปที่ร่างเล็กที่ยืนตัวสั่นอยู่ข้างกำแพง เมื่อแน่ใจว่าวินไม่กล้าขยับตัวทำอะไรต่อ พี่เหนือจึงผ่อนแรงจากคอเสื้อคนตรงหน้า ก่อนจะรีบหันขวับไปหาน้ำขิงทันที ภาพที่เห็นคือน้ำขิงที่กำลังพยายามกลั้นสะอื้น ดวงตาคู่สวยคลอไปด้วยน้ำใส ความเปราะบางของเธอในวินาทีนี้ทำให้หัวใจที่เย็นชาของชายหนุ่มแทบจะแหลกสลาย เขาไม่รอช้าที่จะรวบตัวเธอเข้ามาไว้ในอ้อมกอดแน่นหนา “น้ำขิง... ขิง!” อ้อมกอดนี้ไม่ใช่การกอดแบบประคอง แต่เป็นการกอดเพื่อยืนยันการมีอยู่และเพื่อปลอบประโลม กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นอายความร้อนจากร่างกายของพี่เหนือห่อหุ้มตัวน้ำขิงไว้จนมิด ความอบอุ่นที่ได้รับทำให้ความกลัวที่เกาะกุมจิตใจเมื่อครู่มลายหายไปราวกับไม่เคยเกิดขึ้น น้ำขิงซบใบหน้าลงกับลาดไหล่กว้างของเขา ปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาอย่างสุดกลั้น “พี่เหนือ... ฮึก... ขิงกลัว” “ไม่ต้องกลัวแล้ว... อยู่ตรงนี้แล้วไง” พี่เหนือกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น มือหนาลูบกลุ่มผมนุ่มของเธอแผ่วเบาเพื่อปลอบโยน เขาหลับตาลงแน่น สัมผัสได้ถึงแรงสั่นไหวจากร่างกายของคนในอ้อมกอด หัวใจของเขาที่เคยเต้นเป็นจังหวะปกติ บัดนี้กลับกระหน่ำรัวราวกับจะหลุดออกมาจากอกด้วยความดีใจที่เขาเจอเธอทันเวลาพอดี วินที่เห็นภาพนั้นกำหมัดแน่นด้วยความแค้นเคือง เขาถ่มน้ำลายลงพื้นอย่างหัวเสียก่อนจะเดินจากไปในความมืดโดยไม่หันกลับมามอง พี่เหนือยังคงไม่ปล่อยกอด เขาซุกใบหน้าลงกับซอกคอขาวของน้ำขิง สูดกลิ่นหอมอ่อนๆ ที่เป็นเอกลักษณ์ของเธอเพื่อเรียกสติ “รู้ไหมว่าถ้าพี่มาไม่ทัน... พี่จะเป็นยังไง” น้ำขิงเงยหน้าขึ้นจากไหล่ของเขา ดวงตาที่ยังแดงก่ำมองสบกับแววตาซึนๆ ที่ตอนนี้เปลี่ยนเป็นความห่วงใยอย่างปิดไม่มิด “ขิงไม่คิดว่าวินเขาจะ... ทำขนาดนี้” “คนประเภทนั้นไม่มีอะไรที่มันทำไม่ได้หรอก” พี่เหนือถอนหายใจยาว ก่อนจะยื่นมือมาเช็ดคราบน้ำตาบนแก้มใสให้นางอย่างเบามือที่สุด “ต่อไปนี้ ห้ามไปไหนคนเดียวอีก ถ้าจะไปไหนต้องบอกพี่... เข้าใจไหม” “ดุจัง” น้ำขิงพึมพำ แต่ทว่าริมฝีปากกลับคลี่ยิ้มออกมาบางๆ เมื่อเห็นอาการหวงก้างของคนตัวโต “ไม่ได้ดุ แต่มันคือคำสั่ง” พี่เหนือจ้องมองริมฝีปากบางของเธอ ก่อนจะขยับตัวเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะแตะกัน เสียงหัวใจของทั้งสองคนเต้นเป็นจังหวะเดียวกันจนเงียบงันไปชั่วขณะ ทว่า... ความหวานซึ้งถูกขัดจังหวะด้วยเสียงฝีเท้าที่ดังแทรกเข้ามาอีกครั้งจากฝั่งตรงข้าม เงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นภายใต้แสงไฟสลัวจากเสาไฟที่กระพริบถี่ๆ เป็นจีจี้... ที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาหาทั้งคู่ด้วยใบหน้าซีดเผือด “น้ำขิง! พี่เหนือ! รีบหนีไปเร็ว... ไม่ใช่แค่เรื่องวินแล้วนะ... เมื่อกี้ฉันเห็นพวกผู้ชายกลุ่มนั้นที่พี่เหนือเคยมีปัญหามันวนเวียนอยู่แถวหอพัก... ดูเหมือนมันจะวางแผนต้อนพี่เหนือมาที่นี่ตั้งแต่แรกแล้ว!” พี่เหนือขมวดคิ้วแน่น มือที่กุมมือน้ำขิงอยู่บีบแน่นขึ้นอีกครั้ง เขาสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่างเมื่อหันไปมองรอบด้าน... บรรยากาศเงียบสงัดที่ผิดปกติ แสงไฟถนนที่เริ่มดับลงทีละดวงๆ รอบบริเวณหอพักเหมือนถูกตัดขาดจากโลกภายนอก “ขิง... กอดพี่ไว้แน่นๆ นะ” พี่เหนือกระซิบ เสียงของเขาเรียบเย็นแต่แฝงไปด้วยความเด็ดขาดที่ทำเอาน้ำขิงใจหายวาบ วินที่เดินจากไปเมื่อครู่... กำลังยืนหัวเราะเบาๆ อยู่ในความมืดที่ปลายซอย พร้อมกับเงาสีดำอีกนับสิบที่ค่อยๆ คืบคลานออกมาจากมุมตึก! ชาพีชหวานน้อยหวังว่านักอ่านที่น่ารักจะยังไม่หัวใจวายไปเสียก่อนนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!