ทริปค่ายอาสา

"ถ้าน้ำขิงยังทำตัวซุ่มซ่ามแบบนี้อีกรอบ พี่จะจับขังไว้ในเต็นท์แล้วไม่ให้คลาดสายตาเลยจริงๆ ด้วย" เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความหงุดหงิดแต่อบอวลไปด้วยความเป็นห่วง ดังขึ้นจากด้านหลังทันทีที่ฉันเซไปเหยียบก้อนหินจนเกือบหงายหลังลงไปในกองดินโคลน พี่เหนือคว้าต้นแขนฉันไว้แน่น แรงบีบจากอุ้งมือหนานั้นไม่ได้รุนแรง แต่มันทำให้หัวใจเจ้ากรรมของฉันเต้นไม่เป็นจังหวะจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ฉันหันไปมองคนตัวสูงที่ขมวดคิ้วมุ่น ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเนี้ยบกริบตอนนี้มีคราบฝุ่นเปื้อนอยู่เล็กน้อย แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังดูดีจนน่าหมั่นไส้ในสายตาคนรอบข้าง โดยเฉพาะวินที่ยืนกอดอกมองมาทางเราด้วยสายตาเรียบเฉย ทว่าแฝงความคุกรุ่นไว้อย่างชัดเจน "ขิงไม่ได้ตั้งใจนี่คะ พื้นมันลื่น..." ฉันพึมพำ แก้ตัวเสียงอ่อย "พื้นไม่ลื่นหรอก ยัยแม่มดฝึกหัด... ใจลอยต่างหาก" เขาว่าพลางดึงเป้สะพายหลังของฉันให้เข้าที่อย่างเบามือ ก่อนจะแย่งถังน้ำที่ฉันถืออยู่ไปถือเอง "ไปนั่งพักไป เดี๋ยวทางนี้พี่จัดการเอง" ค่ายอาสาที่โรงเรียนบ้านดอยแห่งนี้ดูเหมือนจะกลายเป็นสนามรบย่อมๆ ตั้งแต่วันแรกที่เดินทางมาถึง ท่ามกลางบรรยากาศแสนวุ่นวายของการซ่อมแซมอาคารเรียนเก่า พี่เหนือในชุดลุยงานดูเท่เกินกว่าจะมาจับจอบจับเสียม แต่เขากลับทำมันได้ดีจนน่าทึ่ง แตกต่างจากฉันที่ทำอะไรก็ดูเกะกะไปหมด "ระวังหน่อยน้ำขิง" วินเดินเข้ามาใกล้ เอื้อมมือมาปัดเศษใบไม้บนไหล่ฉันอย่างเป็นกันเอง "ถ้าเหนื่อยก็ไปพักเถอะ เดี๋ยวเราทำส่วนของขิงให้" บรรยากาศรอบตัวดูเหมือนอุณหภูมิจะลดต่ำลงเฉียบพลัน พี่เหนือหยุดมือจากงานที่ทำอยู่ทันที สายตาคมกริบเหลือบมามองวินก่อนจะแค่นยิ้มที่มุมปาก "ไม่เป็นไรครับวิน น้ำขิงเป็นคนของคณะพี่ พี่ดูแลเองได้ ส่วนงานของวินน่าจะล้นมืออยู่แล้วไม่ใช่เหรอ เห็นนั่งเล่นโทรศัพท์อยู่ตั้งนาน" วินชะงัก สายตาสองคู่ปะทะกันกลางอากาศจนเกิดประกายไฟจางๆ จีจี้ที่ยืนอยู่ไม่ไกลส่งซิกให้ฉันรีบแยกตัวออกมาก่อนที่สงครามประสาทจะปะทุขึ้นไปมากกว่านี้ "ไปหาที่นั่งพักเถอะแก เดี๋ยวพี่เหนือเขาก็ได้ฆ่าไอ้วินหมกป่าหรอก" จีจี้กระซิบพลางลากแขนฉันออกมาใต้ร่มไม้ใหญ่ ช่วงบ่ายที่แดดเริ่มร่ม ลมพัดเย็นสบายผ่านยอดไม้ กลิ่นดินหลังฝนตกทำให้รู้สึกผ่อนคลายขึ้นบ้าง ฉันนั่งมองแผ่นหลังกว้างของพี่เหนือที่กำลังแบกแผ่นไม้พาดยาวผ่านหน้าไป ความซึนเดเระของเขามันน่ารักจนฉันอดใจไม่ไหว ต้องคอยแอบมองอยู่บ่อยครั้ง แต่ทว่า ความสงบสุขก็อยู่ได้ไม่นานเมื่ออาสาสมัครหญิงคนหนึ่งเดินเข้าไปใกล้เขาพร้อมยื่นขวดน้ำให้ด้วยรอยยิ้มหวาน พี่เหนือปฏิเสธด้วยท่าทีเรียบเฉยตามสไตล์ แต่สายตาเขากลับเบนมามองหาฉันที่นั่งอยู่ไกลๆ พอเห็นว่าฉันกำลังมองอยู่ เขาก็เลิกคิ้วเล็กน้อยก่อนจะเดินตรงดิ่งมาหาทันทีโดยไม่สนใจสาวคนนั้นอีกเลย "ยังไม่เลิกมองอีกเหรอ?" เขาถามขณะทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ กลิ่นเหงื่อจางๆ ของเขาปนกับกลิ่นสบู่อ่อนๆ มันเป็นกลิ่นที่ฉันเริ่มจะหลงรักเข้าเสียแล้ว "ไม่ได้มองพี่สักหน่อย ขิงมองดูเพื่อนทำงานต่างหากค่ะ" ฉันรีบก้มหน้าหลบสายตา เขานิ่งไปสักพัก ก่อนจะยื่นมือมาวางบนหัวฉันเบาๆ เส้นผมที่ยุ่งเหยิงถูกเขาจัดให้เข้าที่อย่างใจเย็น "อย่าไปยุ่งกับวินมันมาก... พี่ไม่ชอบ" คำสารภาพตรงๆ แบบไม่มีปี่มีขลุ่ยทำเอาฉันหน้าเห่อร้อนขึ้นมาทันที "พี่เหนือคะ..." "พูดจริงๆ ไม่ชอบที่มันมาใกล้" เขาขยับเข้ามาใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจ "เพราะนอกจากพี่แล้ว... น้ำขิงไม่ควรอนุญาตให้ใครมาดูแลแทนพี่ทั้งนั้น เข้าใจไหม?" หัวใจของฉันสั่นรัวราวกับกลองรบ ฉันเงยหน้าขึ้นสบตาเขา มองเห็นเงาสะท้อนของตัวเองในดวงตาคู่นั้นที่ดูจริงจังเกินกว่าจะมาล้อเล่น แต่ก่อนที่ฉันจะได้เอ่ยอะไรออกไป เสียงตะโกนเรียกจากเพื่อนฝูงก็ดังขัดจังหวะขึ้นมาเสียก่อน "พี่เหนือ! น้ำขิง! เกิดเรื่องแล้วครับ! มีเด็กนักเรียนหายไปในป่าหลังโรงเรียน!" เสียงหัวใจที่เต้นรัวเปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนก พี่เหนือลุกขึ้นยืนทันที สีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดดุดัน เขาคว้ามือฉันไว้แน่นเหมือนกลัวว่าจะหายไปไหน ก่อนจะออกวิ่งนำไปทางหลังหมู่บ้านโดยไม่ลังเลแม้แต่นาทีเดียว เราวิ่งมาจนถึงแนวป่าทึบที่เริ่มมืดลงเพราะใกล้ค่ำ พี่เหนือหยุดชะงักกะทันหันจนฉันเกือบชนแผ่นหลังเขา เขาชูไฟฉายขึ้นส่องไปเบื้องหน้า แสงไฟสาดกระทบกับเงาตะคุ่มของใครบางคนที่นั่งอยู่บนโขดหินริมลำธาร แต่ทว่า... ร่างนั้นไม่ใช่เด็กนักเรียน "ใครน่ะ?" พี่เหนือตะโกนถาม ร่างนั้นค่อยๆ หันกลับมา แสงไฟฉายส่องให้เห็นใบหน้าชัดเจน... มันคือวิน ที่กำลังถือสมุดบันทึกเล่มหนึ่งของฉันอยู่ในมือ ใบหน้าของวินยิ้มเยือกเย็นจนน่าขนลุก "หาของสำคัญอยู่เหรอครับพี่เหนือ?" วินชูสมุดเล่มนั้นขึ้น "ผมเจอ 'ความลับ' ที่น้ำขิงเขียนไว้ข้างในนี้... พี่อยากรู้ไหมครับว่าใครคือคนที่น้ำขิงแอบชอบมาตลอดสามปี?" ชาพีชหวานน้อยหวังว่าตอนนี้นักอ่านที่น่ารักจะยังไม่หัวใจวายไปเสียก่อนนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!