ความผิดพลาดครั้งใหญ่

หน้าจอคอมพิวเตอร์พกพาเครื่องเก่งที่มืดสนิทลงในเสี้ยววินาที... เปรียบเสมือนลมหายใจของน้ำขิงที่กระชากวูบหายตามไปด้วย "ปะ... ปลั๊กหลุดเหรอ? หรือว่าแบตหมดคะเนี่ย?" เสียงพึมพำสั่นเครือหลุดจากเรียวปากบางที่ซีดเผือด มือเล็กๆ ที่สั่นเทาระรัวพยายามกดปุ่มเปิดเครื่องซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทว่าความมืดมิดบนหน้าจอกลับสะท้อนภาพใบหน้าตื่นตระหนกจนแทบจะร้องไห้ของเธอเองอย่างชัดเจน ไม่มีสัญญาณตอบรับใดๆ นอกจากเสียงพัดลมระบายความร้อนของเครื่องที่แผ่วเบาลง... และดับสนิท ไฟล์ข้อมูลโปรเจกต์โครงสร้างจำลองร่วมระหว่างคณะบริหารและวิศวะคอมพิวเตอร์—งานชิ้นสำคัญที่พี่เหนือทุ่มเทอดนอนติดต่อกันมาสามคืนเพื่อปรับแก้ให้สมบูรณ์แบบตามมาตรฐานของภาควิชา... หายไปอย่างไร้ร่องรอย เพราะเธอยังไม่ได้กดบันทึกฉบับล่าสุดลงบนคลาวด์ เนื่องจากสัญญาณอินเทอร์เน็ตในห้องสมุดเกิดล่มกะทันหัน "น้ำขิง... เธอทำอะไรลงไปเนี่ย" หยาดน้ำตาคลอหน่วยที่หน่วยตาคู่สวย สมองตื้อตันจนคิดหาทางออกไม่พบ ภาพเหตุการณ์เมื่อสักครู่ยังติดตรึงอยู่ในหัว... ภาพถ่ายใบนั้นที่เธอแอบเห็นในแฟ้มเอกสารลับของเขา ชื่อที่เขียนด้วยลายมือหนักแน่นด้านหลังภาพ ไม่ใช่ชื่อ 'เหนือ' ที่คนทั้งมหาวิทยาลัยเรียกขาน แต่เป็นชื่ออื่น... ชื่อที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะด้วยความสงสัยระคนหวาดหวั่น และความเหม่อลอยชั่วขณะนั้นเอง ที่ทำให้เธอเผลอปัดแก้วกาแฟคว่ำราดลงบนแป้นพิมพ์ ก่อนที่แบตเตอรี่สำรองจะหมดเกลี้ยงและไฟล์งานทั้งหมดก็มลายหายไปในพริบตา แอ็แฮ่ม! เสียงกระแอมต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นเหนือศีรษะ พร้อมกับบรรยากาศรอบตัวที่ลดอุณหภูมิลงอย่างรวดเร็วจนขนลุกซู่ น้ำขิงสะดุ้งสุดตัว หัวใจหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบตากับร่างสูงโปรดในชุดช็อปสีเลือดหมูที่ยืนกอดอกนิ่ง ใบหน้าคมคายนั้นบึ้งตึง ดวงตาดุคมกริบกวาดมองสภาพโต๊ะทำงานที่เละเทะและคอมพิวเตอร์ที่ดับสนิทด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก "เสร็จเรียบร้อยแล้วใช่ไหมครับ... ไหน ขอดูรายงานสรุปงบประมาณที่ฉันให้แก้รอบสุดท้ายซิ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามเรียบเรื่อย ทว่ากดดันเสียจนน้ำขิงรู้สึกเหมือนมีก้อนหินก้อนใหญ่มาจุกอยู่ที่ลำคอ "คือ... พี่เหนือคะ คือว่า..." น้ำขิงกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก มือบางบีบเข้าหากันแน่นจนปลายนิ้ว "ว่า?" พี่เหนือเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ขายาวก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานช้าๆ สายตาคมกริบเหลือบไปเห็นคราบกาแฟบนคีย์บอร์ด ก่อนจะเลื่อนขึ้นมาสบตากับเธอ "อย่าบอกนะว่า... ยังไม่ได้ทำ" "ทำ... ทำแล้วค่ะ! แต่ว่า..." "แต่ว่าอะไร?" น้ำเสียงของเขายกระดับความเข้มข้นขึ้น แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจากตัวร่างสูงจนคนรอบข้างในห้องสมุดเริ่มหันมามอง "น้ำขิง... งานนี้เป็นตัวชี้วัดคะแนนพาร์ทสุดท้ายของเธอ ถ้ารายงานตัวนี้ไม่ส่งให้อาจารย์ภายในสองชั่วโมงนี้ โปรเจกต์ที่เราทำร่วมกันมาสองเดือนถือว่าตกทันที เธอเข้าใจความหมายนี้ไหม?" "เข้าใจค่ะ... ฮือกำลังจะส่งแล้วค่ะ แต่มัน..." "แต่มันอะไรอีก! ไหน เปิดหน้าจอให้ฉันดูซิ ทำไมปล่อยให้เครื่องดับแบบนั้น" พี่เหนือขยับเข้ามาใกล้กว่าเดิม มือหนาเอื้อมไปกดปุ่ม Power บนตัวเครื่องด้วยความหงุดหงิด ทว่าไม่มีปาฏิหาริย์ใดๆ เกิดขึ้น หน้าจอยังคงมืดสนิทเหมือนเดิม ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่รอบตัวชั่วขณะ เป็นความเงียบที่น่ากลัวเสียยิ่งกว่าการถูกด่าทอ พี่เหนือถอนหายใจยาวออกมาเฮือกใหญ่ ดวงตาคมดุจ้องมองคอมพิวเตอร์เครื่องนั้นสลับกับใบหน้าเปื้อนน้ำตาของคนที่นั่งตัวลีบอยู่บนเก้าอี้ ความผิดหวังและความโกรธฉายชัดผ่านแววตาคู่คมที่เคยอ่อนโยนเวลาอยู่ใกล้เธอ... แม้เขาจะชอบทำเป็นปากแข็งและดุใส่เธออยู่เรื่อยมา แต่ไม่เคยมีครั้งไหนที่แววตาของเขาจะเย็นชาและห่างเหินเท่าครั้งนี้มาก่อน "เธอทำมันหายใช่ไหม?" น้ำเสียงของเขาเบาหวิว แต่น่ากลัวราวกับเสียงกระซิบจากมัจจุราช "ไฟล์งานทั้งหมด... ที่ฉันอดหลับอดนอนทำมาสัปดาห์หนึ่งเต็มๆ เพื่อช่วยให้เธอผ่านวิชานี้... เธอทำมันหายไปหมดแล้วใช่ไหม น้ำขิง" "ขิง... ขิงไม่ได้ตั้งใจนะคะ!" น้ำตาที่อดกลั้นไว้ไหลทะลักออกมาอาบแก้มเนียน น้ำขิงสะอื้นจนตัวโยน มือบางเอื้อมไปหมายจะจับชายเสื้อช็อปของเขาเพื่อขอร้อง แต่พี่เหนือกลับถอยหลังหลบอย่างรวดเร็ว ราวกับรังเกียจสัมผัสจากเธอในนาทีนี้ ภาพการถอยหนีนั้นสร้างความเจ็บแปล๊บขึ้นในอกข้างซ้ายยิ่งกว่าคำตำหนิใดๆ "เธอไม่เคยระมัดระวังอะไรเลยสินะ" พี่เหนือแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักลึก "คิดว่าเรื่องเล่นขายของหรือไง ถึงได้ทำตัวสะินซ้ำซากไร้ความรับผิดชอบแบบนี้... ผิดหวังจริงๆ" คำว่า 'ผิดหวัง' หลุดออกมาจากริมฝีปากของคนที่เธอแอบชอบมานานแรมปี มันคมกริบราวกับใบมีดที่กรีดลงบนหัวใจดวงน้อยจนยับเยิน น้ำขิงก้มหน้าร้องไห้สะอื้นฮัก ไหล่บางสั่นเทาด้วยความเสียใจและความรู้สึกผิดที่ประเดประดอนเข้ามาจนหายใจไม่ออก เธออยากจะอธิบายเรื่องภาพถ่ายปริศนาใบนั้น อยากจะบอกเหตุผลว่าทำไมเธอถึงเหม่อลอยจนเกิดเรื่องนี้ขึ้น... แต่เมื่อเห็นท่าทีเย็นชาและสายตาที่ผลักไสของเขา เธอก็พูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว "ถ้าคิดว่าตัวเองโตเป็นผู้ใหญ่พอที่จะทำโปรเจกต์ใหญ่ขนาดนี้ได้... ก็ช่วยแสดงความรับผิดชอบด้วยตัวเองเถอะนะ" พูดจบ พี่เหนือก็สะบัดหน้าหนี หมุนตัวเดินจากไปอย่างไม่2เหลียวแล ทิ้งให้น้ำขิงจมอยู่กับความมืดมนของหน้าจอคอมพิวเตอร์และเศษซากความพัง เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่รู้ น้ำขิงยังคงนั่งอยู่ที่เดิม ปล่อยให้น้ำตาไหลรินจนตาบวมช้ำ จีจี้เพื่อนสนิทที่เพิ่งวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาหาด้วยความเป็นห่วง รีบดึงร่างเพื่อนรักเข้ามากอดปลอบโยน พร้อมกับยื่นกระดาษทิชชูให้ด้วยความสงสาร "แก... ใจเย็นๆ นะ เดี๋ยวฉันช่วยหาทางกู้ไฟล์ให้ เอาหน่า พี่เหนือเขาอาจจะแค่โมโห..." จีจี้พยายามปลอบ "ไม่ทันแล้วจีจี้..." น้ำขิงส่ายหน้าช้าๆ เสียงแหบแห้ง "พี่เหนือเขาเกลียดฉันไปแล้ว... เขาคงไม่อยากเห็นหน้าฉันอีกแล้วล่ะ" ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังหดหู่ถึงขีดสุด เสียงแจ้งเตือนข้อความจากแอปพลิเคชันลับในโทรศัพท์มือถือของน้ำขิงก็ดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงัน *Ringtone* นิ้วเรียวสั่นเทากดเปิดหน้าจอเพื่อดูว่าใครคือผู้ส่งข้อความในยามวิกาลเช่นนี้ ทว่าข้อความที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ กลับไม่ใช่จากเพื่อนสนิท หรือแม้แต่จากพี่เหนือ... แต่เป็นข้อความจากเบอร์แปลกปริศนา ที่แนบรูปถ่ายล่าสุดของพี่เหนือขณะกำลังยืนคุยอยู่กับผู้หญิงคนหนึ่งในมุมมืดหลังตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ และที่สำคัญ... ผู้หญิงคนนั้น กำลังสวมสร้อยคอเส้นเดียวกันกับที่ซ่อนอยู่หลังกรอบรูปใบนั้น... ภาพถ่ายที่เป็นต้นเหตุของเรื่องทั้งหมด น้ำขิงเบิกตากว้าง หัวใจกระตุกวูบด้วยความตกใจระคนสงสัย เมื่อข้อความถัดมาถูกส่งตามหลังมาติดๆ พร้อมกับประโยคสั้นๆ ที่ทำให้โลกทั้งใบของเธอหยุดหมุนทันที *[ระวังตัวไว้ให้ดีนะเด็กน้อย... คนที่เธอคิดว่ารู้จักดี อาจจะไม่ใช่คนที่เธอคิดเลยก็ได้]* โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและเป็นกำลังใจให้ "ชาพีชหวานน้อย" เสมอมานะคะ