เช้าวันใหม่กับความทรงจำที่เลือนลาง

กลิ่นอายความเย็นฉ่ำของเครื่องปรับอากาศที่กระทบเข้ากับผิวแก้ม พร้อมกับสัมผัสนุ่มยยวบของฟูกนอนเกรดพรีเมียม คือสิ่งที่ปลุกสติสัมปชัญญะของน้ำขิงให้ค่อยๆ กลับคืนมาทีละน้อย ไม่ใช่กลิ่นอับชื้นของโซฟาตัวเก่าในห้องนั่งเล่น... และยิ่งไม่ใช่กลิ่นน้ำหอมปรับอากาศกลิ่นวานิลลาหวานเลี่ยนของจีจี้เพื่อนรักอย่างแน่นอน เปลือกตาสีมุกกะพริบถี่เพื่อปรับโฟกัส ภาพแรกที่ปรากฏแก่สายตาคือเพดานห้องโทนสีเทาเข้มสไตล์โมเดิร์นลอฟท์ โคมไฟดีไซน์มินิมอลสีดำสนิทที่ห้อยระย้าอยู่เบื้องบน และชั้นวางหนังสือระเกะระกะไปด้วยตำราวิศวกรรมเล่มหนาเตอะนับสิบเล่ม สมองอันน้อยนิดของเด็กปีหนึ่งคณะบริหารธุรกิจประมวลผลอย่างเชื่องช้า... *นี่มันห้องใครวะเนี่ย?* "ตื่นแล้วก็ลุกขึ้นมานั่งดีๆ ค่ะ" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่คุ้นหูจนน่าหมั่นไส้ดังขึ้นจากมุมห้อง น้ำขิงสะดุ้งสุดตัวจนเกือบกลิ้งตกลงจากเตียง ร่างบางดีดตัวขึ้นนั่งอัตโนมัติพร้อมกับยกมือขึ้นกุมขมับที่ปวดตุบราวกับมีคนเอาค้อนมาทุบซ้ำๆ พี่เหนือ... ผู้ชายในชุดนอนเสื้อยืดสีดำสนิทกับกางเกงวาสลีนขายาวสบายๆ กำลังยืนกอดอกพิงกรอบประตูห้องน้ำ ใบหน้าหล่อเหลาคมคายนั้นเรียบสนิทจนอ่านไม่ออกว่ากำลังรู้สึกอะไร แต่ดวงตาคู่คมกริบที่มองตรงมากลับเต็มไปด้วยความหมายลึกซึ้งบางอย่างที่ทำให้น้ำขิงต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "ะ... พี่เหนือ!" น้ำขิงอุทานเสียงหลง เสียงแหบพร่าจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ "ขิง... ขิงมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงคะเนี่ย? แล้ว... แล้วเสื้อผ้าขิง..." มือเรียวเล็กก้มลงสำรวจตัวเองอย่างลนลาน ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจระคนหวาดหวั่น เมื่อพบว่าเสื้อนักศึกษาตัวเดิมเมื่อวานถูกเปลี่ยนเป็นเสื้อยืดโอเวอร์ไซส์สีเทาอ่อนสกรีนลายการ์ตูนกวนๆ ของใครก็ไม่รู้ ซึ่งตัวใหญ่โคร่งจนหลุดรุ่ยลงมาที่หัวไหล่ ให้ตายเถอะ! นี่เธอเมาจนเรื้อนไปปล้ำเขาถึงห้องเลยหรือไงวะเนี่ย ยัยน้ำขิงแกมันตัวซวยชัดๆ! "เลิกทำหน้าเหมือนกระต่ายตื่นตูมสักทีค่ะ" เหนือถอนหายใจยาวเหยียด ขยับตัวเดินเข้ามาใกล้เตียงนอนช้าๆ "ไม่ได้มีใครทำอะไรมิดีร้ายคุณอย่างที่สมองอันน้อยนิดของคุณกำลังจินตนาการหรอกนะ สภาพคุณเมื่อคืน... แค่เอาหัวโขกโต๊ะร้านนมจนสลบคาที่ก็เป็นภาระจะแย่อยู่แล้ว" ภาพความทรงจำขาดๆ วิ้นๆ ค่อยๆ ไหลย้อนกลับมาเหมือนเทปที่ถูกเร่งสปีด... ภาพร้านนมสดหน้ามอ... เสียงโวยวายของวินเพื่อนสมัยเด็กที่พยายามจะดึงแขนเธอ... และ... และวินาทีที่พี่เหนือเดินเข้ามาคว้าข้อมือเธอด้วยแววตาดุดันราวกับพญาเสือโคร่ง *“ริน... เรื่องนี้เราต้องคุยกันให้เคลียร์ ส่วนขิง... ห้ามไปไหนทั้งนั้น”* ประโยคคำสั่งเด็ดขาดนั้นลอยวนเวียนอยู่ในโสตประสาท น้ำขิงเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก ไม่ใช่เพราะความกลัว... แต่เป็นเพราะสัมผัสอุ่นวาบที่ฝ่ามือใหญ่ของเขาซึ่งยังคงหลงเหลือความรู้สึกไว้ที่ข้อมือต่างหาก "แล้ว..." น้ำขิงช้อนตาขึ้นมองร่างสูงที่ยืนค้ำหัวอยู่ด้วยความกล้าๆ กลัวๆ "แล้วสรุปว่า... เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นบ้างคะเนี่ย ขิงจำอะไรแทบไม่ได้เลย..." เหนือหรี่ตามองคนตัวเล็กที่นั่งทำหน้าเด๋อด๋าอยู่บนเตียงของเขา มุมปากหยักลึกกระตุกขึ้นน้อยๆ คล้ายจะยิ้มแต่ก็ไม่ใช่ เป็นรอยยิ้มที่แฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์แบบที่น้ำขิงไม่เคยเห็นมาก่อนในรอบปีที่รู้จักกันมา "อยากรู้จริงๆ เหรอคะ?" เหนือดึงเก้าอี้ทำงานมานั่งลงตรงหน้า เอนตัวไปข้างหน้าจนระยะห่างระหว่างใบหน้าของเขากับเธอลดลงเหลือเพียงแค่คืบ ลมหายใจอุ่นๆ เจือกลิ่นมินต์อ่อนๆ ปะทะเข้ากับพวงแก้มแดงระเรื่อของน้ำขิงจนเจ้าตัวต้องเอนหลังหนີอัตโนมัติ "อะ... อะไรเล่า! ก็ขิงถามนี่นา ถ้าขิงเผลอทำอะไรน่าเกลียดลงไป... ก็บอกมาตรงๆ สิคะ จะได้เคลียร์กันให้จบๆ ไป" น้ำขิงเชิดหน้าขึ้นพยายามกลบเกลื่อนความประหม่าด้วยท่าทีดื้อรั้นแบบฉบับของเธอ "น่าเกลียดเหรอ?" เหนดทวนคำ เสียงทุ้มต่ำลากยาวชวนใจสั่น "ก็... ไม่เชิงว่าน่าเกลียดหรอกนะ..." ชายหนุ่มเว้นจังหวะไปนิด สายตาคมกไล่สำรวจตั้งแต่พวงแก้มเนียนใสที่ขึ้นสีแดงระเรื่อ ไล่ลงมาที่ริมฝีปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันแน่น ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้น้ำขิงแทบอยากจะมุดแผ่นดินหนี "จำไม่ได้จริงๆ เหรอคะ ว่าเมื่อคืน... ใครกันแน่ที่เป็นคนดึงเนคไทผมลงมา แล้วก็บอกว่า... *'พี่เหนือใจร้าย... ทำไมไม่ยอมมองขิงบ้างล่ะ'*..." ฉากภาพเหตุการณ์เมื่อคืนวาบเข้ามาในหัว น้ำขิงเบิกตาค้าง สมองหยุดทำงานไปชั่วขณะ ให้ตายเถอะ! นี่เธอ... เธอพูดประโยคชวนช็อกแบบนั้นออกไปจริงๆ เหรอวะเนี่ย! ก่อนที่น้ำขิงจะได้อ้าปากแก้ตัวหรือโวยวายกลบเกลื่อนความอับอาย เสียงเคาะประตูก็รัวดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างเร่งรีบ ทำลายบรรยากาศชวนใจเต้นระทึกในห้องนอนของชายหนุ่มลงทันที *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* "พี่เหนือ! เปิดประตูให้ผมเดี๋ยวนี้เลยนะ! ผมรู้ว่าน้ำขิงอยู่ในนั้น!" เสียงตะโกนโวยวายด้วยความเกรี้ยวกราดของ "วิน" ดังทะลุกรอบประตูเข้ามา ทำให้น้ำขิงหน้าซีดเผือดลงทันตาเห็น เหนือไม่ได้แสดงอาการตกใจแม้แต่น้อย ใบหน้าหล่อเหลากลับยิ่งเรียบสนึงตึงเครียดขึ้นกว่าเดิม ดวงตาสีเข้มหันกลับมามองคนตัวเล็กที่นั่งตัวสั่นอยู่บนเตียง ก่อนจะโน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบข้างใบหูด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบที่ชวนให้ขนลุกซู่ "อยู่เฉยๆ... แล้วรอดูว่าผมจะจัดการกับ 'เพื่อนสนิท' ของคุณยังไง" ชาพีชหวานน้อยขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเติมความฟินด้วยกันในตอนนี้นะคะ