จีจี้เข้ามาช่วยกอบกู้สถานการณ์

“ส่งมาได้ยังไง... ใครกันที่กล้าทำแบบนี้!” น้ำขิงตัวสั่นเทา มือบางกำสมาร์ทโฟนแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ภาพถ่ายที่ปรากฏบนหน้าจอคือตัวเธอในชุดนอนลายกระต่ายตัวโปรดกำลังหลับปุ๋ยอยู่บนเตียง มันไม่ใช่ภาพจากมุมกล้องวงจรปิด แต่มันคือภาพที่ถ่ายในระยะประชิด... ระยะที่บอกว่าคนถ่าย 'อยู่ตรงนั้น' ในขณะที่เธอไม่รู้ตัว “ใจเย็นก่อนแก!” จีจี้พุ่งตัวเข้ามาคว้าโทรศัพท์ไปดู ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจไม่แพ้กัน “ใครส่งมา? เบอร์ไม่มีชื่อ... หรือว่าเป็นพวกโรคจิต?” “ฉันไม่รู้... ฉันกลัวจังจี้ ทำไมมันต้องเป็นห้องนอนฉันด้วย” น้ำขิงโพล่งออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ หยดน้ำตาร่วงเผาะลงบนหน้าตัก ความหวาดกลัวเข้าเกาะกุมหัวใจจนแทบหายใจไม่ออก ในจังหวะนั้น เสียงแจ้งเตือนข้อความเด้งขึ้นมาอีกครั้ง *‘ยังเหลืออีกหลายมุมเลยนะ อยากเห็นไหม?’* จีจี้ขบกรามแน่น เธอไม่ใช่คนประเภทที่จะยอมให้เพื่อนถูกคุกคามแบบนี้ง่ายๆ โดยเฉพาะเมื่อ 'พี่เหนือ' วิศวะจอมซึนผู้ที่หวงน้ำขิงยิ่งกว่าจงอางหวงไข่ยังไม่รู้เรื่องนี้เลย ถ้าขืนบอกไปตอนนี้ มีหวังพี่เหนือได้พุ่งไปพังบ้านใครต่อใครจนเป็นเรื่องใหญ่แน่นอน เธอต้องจัดการให้ฉลาดกว่านั้น “ฟังนะน้ำขิง แกห้ามบอกใครเด็ดขาด โดยเฉพาะพี่เหนือ เข้าใจไหม!” จีจี้กดเสียงต่ำ ดวงตาเป็นประกายคมกริบ “เรื่องนี้ต้องให้พี่เหนือเป็นคนรู้เอง... แต่ต้องรู้ในเวลาที่เขาพร้อมจะลากไส้ไอ้คนทำออกมา ไม่ใช่รู้เพราะแกไปฟ้องให้เขาเป็นห่วงจนขาดสติ” “แต่ฉัน...” “ไม่มีแต่! วันนี้ที่โรงอาหารคณะวิศวะ พี่เหนือมีงานโปรเจกต์ใหญ่ ฉันจะลากแกไปที่นั่น ไปทำตัวเป็นยัยโก๊ะเหมือนเดิม แต่อยู่ให้ใกล้เขาเข้าไว้ ส่วนไอ้โรคจิตนั่น เดี๋ยวฉันจัดการหาที่มาของเบอร์นี้เอง” ... โรงอาหารคณะวิศวะคลาคล่ำไปด้วยนักศึกษาหนุ่มในเสื้อช็อปสีน้ำเงินเข้ม บรรยากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นกาแฟและเสียงพูดคุยเรื่องโปรเจกต์งานสร้าง น้ำขิงเดินตามหลังจีจี้เหมือนลูกเป็ดหลงทาง สายตาเธอยังคงสอดส่ายไปทั่วด้วยความหวาดระแวง ทุกเงาที่ขยับผ่านทำให้เธอสะดุ้งสุดตัว “นั่นไง เป้าหมายของเรา” จีจี้บุ้ยปากไปทางโต๊ะตัวยาวกลางโรงอาหาร ที่นั่น ‘พี่เหนือ’ นั่งหันหลังให้พวกเธอ เขากำลังก้มหน้าก้มตาเขียนแบบแปลนลงบนแผ่นกระดาษขนาดใหญ่ ใบหน้าคมเข้มดูเคร่งเครียดและหล่อเหลาจนน่าใจหาย “พี่เหนือคะ!” จีจี้ตะโกนเรียกเสียงดังลั่นจนคนทั้งโต๊ะหันมามอง รวมถึงเจ้าตัวที่เงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว เหนือขมวดคิ้วมุ่นเมื่อเห็นน้ำขิงที่ยืนทำหน้าเจื่อนอยู่ข้างหลังจีจี้ เขาวางปากกาในมือลงทันที แววตาดุๆ คู่นั้นอ่อนแสงลงเพียงชั่วครู่ก่อนจะกลับมาแข็งกร้าวตามสไตล์คนปากหนัก “มาทำไมที่นี่ ไม่ใช่ที่ของเด็กบริหาร” “แหม พี่เหนือคะ ก็คนมันคิดถึงนี่นา วันนี้ยัยน้ำขิงทำขนมมาฝากด้วยนะ” จีจี้ผลักหลังน้ำขิงไปข้างหน้า ก่อนจะทำเนียนเดินเลี่ยงไปรับโทรศัพท์ “เอ้อ! ลืมไปเลยว่ามีธุระสำคัญ เดี๋ยวมานะน้ำขิง อยู่คุยกับพี่เขาก่อนล่ะ!” น้ำขิงยืนนิ่งทำตัวไม่ถูก มือที่ถือกล่องคุกกี้สั่นระริก เธอสัมผัสได้ถึงไอเย็นเยียบที่แผ่ออกมาจากร่างสูงตรงหน้า เหนือมองสำรวจใบหน้าของเธอตั้งแต่บนลงล่าง สายตาเขาหยุดอยู่ที่ขอบตาแดงๆ ของเธอเพียงครู่เดียว ก่อนจะเบือนหน้าหนี “นั่งลงสิ จะยืนเป็นเสาไฟอีกนานไหม” เขาเอ่ยเสียงเรียบ แต่ก็ขยับกระเป๋าเป้ที่วางอยู่บนเก้าอี้ข้างๆ ออกให้อย่างรู้หน้าที่ น้ำขิงนั่งลงช้าๆ กลิ่นน้ำหอมจางๆ จากเสื้อช็อปของเขาลอยมาแตะจมูก มันเป็นกลิ่นที่เธอคุ้นเคยและทำให้หัวใจเต้นผิดจังหวะ แต่วันนี้เธอกลับรู้สึกว่ามันไม่ปลอดภัย... เธอรู้สึกเหมือนมีดวงตาคู่หนึ่งจับจ้องมาจากมุมมืดของโรงอาหารเสมอ “วันนี้... ถ้าฉันมีเรื่องไม่สบายใจ พี่จะฟังไหมคะ” น้ำขิงถามเสียงแผ่ว ไม่กล้าสบตาเขา เหนือชะงักมือที่กำลังม้วนแบบแปลน เขาหันมาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอเหมือนจะอ่านความลับที่เธอซ่อนไว้ “เรื่องอะไร ที่ทำให้เธอทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ตั้งแต่เดินเข้ามา?” “พี่เหนือ... ถ้ามีคนแอบดูเรา... ในที่ที่เราคิดว่าปลอดภัยที่สุด พี่จะทำยังไงคะ” น้ำขิงตัดสินใจหลุดปากพูดออกมา เพราะความกลัวมันล้นทะลักเกินกว่าจะเก็บไว้ เหนือวางทุกอย่างในมือลงทันที เขาโน้มตัวเข้ามาใกล้จนลมหายใจของเขารดที่ข้างแก้มเธอ บรรยากาศรอบข้างที่เคยเสียงดังกลับเงียบกริบในความรู้สึกของน้ำขิง “ใครทำอะไรเธอ บอกฉันมา น้ำขิง” น้ำขิงกำลังจะอ้าปากบอกทุกอย่าง แต่จู่ๆ โทรศัพท์ของเธอก็สั่นขึ้นมาในกระเป๋ากระโปรง ข้อความใหม่ปรากฏขึ้นพร้อมกับภาพถ่ายใบใหม่... เป็นภาพของจีจี้ที่เพิ่งเดินแยกออกไปเมื่อครู่นี้ เธอกำลังถูกชายชุดดำปริศนาคนหนึ่งใช้มือปิดปากไว้แน่นอยู่ในซอกตึกหลังโรงอาหาร! *‘ถ้าเธอพูดกับมันคำเดียว... เพื่อนเธอตาย’* น้ำขิงตัวเย็นเฉียบจนแทบสิ้นสติ เธอหันไปมองเหนือที่กำลังรอคำตอบอย่างใจจดใจจ่อ หากเธอพูดไป จีจี้ต้องเดือดร้อน แต่ถ้าเธอเงียบ พี่เหนือต้องโกรธที่เธอไม่ไว้ใจเขา แล้วเธอก็สังเกตเห็นอะไรบางอย่างบนโต๊ะของเหนือ... ปากกาที่เขาใช้วางทับแบบแปลนไว้ มันไม่ใช่ของเขา แต่มันคือปากกาของ 'วิน' ศัตรูคู่แค้นของเขา! และที่สำคัญกว่านั้น... ปลายปากกานั้นเปื้อนคราบเลือดจางๆ ที่กำลังหยดลงบนแบบแปลนของพี่เหนืออย่างช้าๆ! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความรักที่ซ่อนเงื่อนในครั้งนี้ด้วยกันนะคะ ชาพีชหวานน้อยคนนี้สัญญาว่าจะรีบมาต่อให้ในตอนหน้าค่ะ!