การขอโทษที่แสนยากเย็น

“ถอยออกไปนะ… บอกให้ถอยไง!” เสียงสะอื้นปนความหวาดกลัวของน้ำขิงสั่นสะท้านอยู่ในลำคอ หญิงสาวก้าวถอยหลังจนส้นเท้าสะดุดขอบฟุตบาทเกือบเสียหลัก ร่างเล็กพยายามตั้งสติขณะจ้องมองรถตู้สีดำสนิทที่แล่นเข้ามาจอดประชิดตัวเหมือนสัตว์ร้ายที่ซุ่มรอจังหวะ ไฟหน้ารถที่ดับสนิททำให้เธอไม่เห็นใบหน้าคนขับ แต่เงาตะคุ่มหลังกระจกฟิล์มเข้มนั้นกำลังทำให้หัวใจของเธอเต้นระรัวจนแทบจะหลุดออกมาจากอก แต่ก่อนที่ประตูบานเลื่อนจะถูกกระชากเปิดออก เสียงเครื่องยนต์ที่คุ้นหูจนน่าประหลาดใจก็แผดดังขึ้น พร้อมกับรถบิ๊กไบค์สีดำคันโตที่พุ่งเข้ามาเบรกตัวโก่งขวางคั่นกลางระหว่างน้ำขิงกับรถตู้ปริศนาคันนั้นพอดี เหนือกระชากหมวกกันน็อกออก ดวงตาคมกริบภายใต้คิ้วเข้มจ้องเขม็งไปที่รถตู้คันดังกล่าวด้วยสายตาที่พร้อมจะฆ่าคนได้ เขาก้าวลงจากรถอย่างองอาจ แม้หัวใจจะบีบคั้นด้วยความห่วงใยจนแทบหยุดเต้น แต่ใบหน้าของเขากลับเรียบเฉย เย็นชา ราวกับรูปปั้นที่ไม่มีความรู้สึก “มีธุระอะไรกับคนของคณะวิศวะฯ อย่างนั้นเหรอ?” เหนือเค้นเสียงถาม เสียงของเขาทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยอำนาจข่มขวัญ รถตู้คันนั้นชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ ถอยหลังและเร่งเครื่องหนีหายไปในความมืดด้วยความรวดเร็ว น้ำขิงยืนนิ่งขาตาย มือไม้สั่นเทาจนแทบไม่มีแรงก้าว เธอจ้องมองแผ่นหลังกว้างของคนที่เพิ่งช่วยชีวิตเธอไว้ด้วยแววตาที่สับสน น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ไหลทะลักออกมาอีกครั้งอย่างห้ามไม่ได้ เหนือหันกลับมามองคนตัวเล็กที่ยืนร้องไห้เงียบๆ เขาเม้มปากแน่น ความรู้สึกผิดตีตื้นขึ้นมาในอกจนจุกไปหมด เขารู้ดีว่าความเย็นชาของเขาในช่วงหลายวันที่ผ่านมาเป็นสาเหตุที่ทำให้เธอต้องมาเดินตากฝนและเผชิญอันตรายเพียงลำพังแบบนี้ แต่ทิฐิที่พอกพูนอยู่ในใจกลับทำให้คำพูดที่พ่นออกมาดูไม่น่าฟังเอาเสียเลย “เดินคนเดียวตอนดึกดื่นแบบนี้… อยากเป็นภาระคนอื่นนักหรือไง?” “พี่เหนือ…” น้ำขิงเรียกชื่อเขาเบาหวิว สูดน้ำมูกแรงๆ เพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ “ถ้าพี่รำคาญ ก็ไม่ต้องตามมาช่วยก็ได้ค่ะ ขิงไม่ได้ขอให้พี่มา!” “เออ! ถ้าฉันรู้ว่าเธอจะทำตัวเด๋อด๋าจนเอาชีวิตไปเสี่ยงแบบนี้ ฉันก็คงไม่อยากมาหรอก” เหนือพ่นลมหายใจร้อนผ่าว เดินเข้าไปใกล้แล้วคว้าแขนเล็กให้ขึ้นมาซ้อนท้ายรถของเขา “ขึ้นมา เดี๋ยวไปส่ง” “ไม่ค่ะ ขิงกลับเองได้” “อย่าดื้อได้ไหมน้ำขิง!” เหนือตะคอกเสียงดังจนคนตัวเล็กสะดุ้ง เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามปรับน้ำเสียงให้เบาลงแต่ก็ยังไม่วายดูหงุดหงิด “ฉันไม่อยากให้ใครมาเห็นเธอสภาพนี้ แล้วมาหาว่าวิศวะฯ ดูแลผู้หญิงไม่ได้… ขึ้นมา!” ตลอดทางที่ขี่รถกลับหอพัก ทั้งคู่ไม่มีใครพูดอะไรเลย น้ำขิงทำเพียงกอดเอวหนาของเขาไว้แน่น ความอบอุ่นจากร่างกายของพี่เหนือที่เธอเคยโหยหา บัดนี้กลับให้ความรู้สึกหน่วงๆ ในใจ เธอไม่เข้าใจว่าทำไมคนตรงหน้าถึงต้องใจร้ายกับเธอขนาดนี้ ทั้งที่การกระทำของเขากลับตรงกันข้ามโดยสิ้นเชิง เมื่อถึงหน้าหอพัก น้ำขิงรีบก้าวลงจากรถโดยไม่หันไปขอบคุณ เธอเดินตรงไปยังประตูทางเข้า แต่กลับถูกมือหนาคว้าข้อมือไว้เสียก่อน “เดี๋ยวก่อน” เหนือพูดโดยไม่หันมามองหน้า “พรุ่งนี้… อย่าไปไหนคนเดียวตอนดึกอีก เข้าใจไหม?” “พี่แคร์ขิงด้วยเหรอคะ?” น้ำขิงถามเสียงสั่น หันกลับมาจ้องหน้าเขา “ถ้าแคร์ ทำไมไม่พูดดีๆ ทำไมต้องทำเหมือนรำคาญขิงตลอดเวลา พี่รู้ไหมว่าที่ผ่านมาขิงร้องไห้เพราะอะไร…” เหนือชะงักไป ดวงตาคู่คมวูบไหวเพียงครู่เดียวแต่เขาก็รีบหลบสายตา “ฉันไม่มีเหตุผลที่ต้องแคร์… ที่ทำไปเพราะไม่อยากให้ชื่อคณะเสียชื่อ ถ้าเธอเป็นอะไรไป ใครจะรับผิดชอบ” คำพูดที่เหมือนใบมีดกรีดลงบนใจ ทำให้น้ำขิงยิ้มเยาะให้กับความโง่เขลาของตัวเอง เธอสะบัดมือออกจากการเกาะกุมแล้วเดินเข้าไปในหอพักโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย เหนือยืนมองร่างเล็กที่ลับตาไปอย่างเงียบเชียบ มือของเขาสั่นเทาโดยที่เขาพยายามซ่อนมันไว้ในกระเป๋ากางเกง เขาล้วงบางอย่างออกมา มันคือโทรศัพท์มือถือที่บันทึกวิดีโอจากกล้องหน้ารถของเขาไว้… ในนั้นมีภาพเหตุการณ์ที่รถตู้คันนั้นวนเวียนอยู่รอบตัวน้ำขิงมานานกว่าสิบนาทีแล้ว และสิ่งที่เขาไม่เคยบอกน้ำขิงเลยคือ รถตู้คันนั้น… ไม่ใช่รถของคนแปลกหน้าที่ไหน แต่มันเป็นรถของ ‘วิน’ ที่เขาสังเกตเห็นสติกเกอร์หน้ารถในจังหวะที่มันเร่งเครื่องหนี เขากำโทรศัพท์แน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน ความโกรธแค้นและปริศนาที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังการกลับมาของวินเริ่มพุ่งทะยานเกินกว่าที่เขาจะควบคุมได้ “มึงกำลังเล่นเกมอะไรอยู่กันแน่… ไอ้หัวขโมย” เหนือพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบกว่าทุกครั้ง ขณะที่เขากำลังจะหมุนตัวกลับขึ้นรถ เสียงแจ้งเตือนข้อความในมือถือก็ดังขึ้น มันเป็นภาพถ่ายใบหนึ่งที่ถูกส่งมาจากเบอร์แปลก… ภาพนั้นเป็นภาพของน้ำขิงที่กำลังนอนหลับอยู่บนเตียงภายในห้องนอนของเธอเอง! ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของยัยแม่มดกับพี่วิศวะฯ จอมซึนนะคะ ชาพีชจะรีบกลับมาปั่นตอนต่อไปให้ไวที่สุดค่ะ!