ความสัมพันธ์ที่ขยับเข้าใกล้

"ปล่อยมือฉันนะพี่เหนือ! พี่บีบแรงเกินไปแล้ว!" ฉันร้องประท้วงด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่า พยายามบิดข้อมือเล็กๆ ของตัวเองออกจากอุ้งมือหนาที่ร้อนผ่าวเหมือนเหล็กกล้า พี่เหนือไม่ได้ละสายตาไปจากใบหน้าของฉันเลยแม้แต่วินาทีเดียว ดวงตาคมกริบคู่นั้นมีประกายประหลาดที่ฉันอ่านไม่ออก มันไม่ใช่ความโกรธเกรี้ยวแบบปกติที่เขาชอบใช้กลบเกลื่อน แต่เป็นความสับสน... ความสับสนที่ดูจะเจ็บปวดลึกๆ อยู่ข้างใน "เธอเป็นอะไรกับไอ้วินนักหนา" น้ำเสียงเขาทุ้มต่ำ แหบพร่า จนฉันขนลุกซู่ "ถึงได้ยอมให้มันเข้ามาใกล้ขนาดนั้น ทำไมต้องทำหน้าดีใจจนออกนอกหน้าเวลาอยู่กับมันด้วย" "พี่พูดเรื่องอะไรน่ะ?" ฉันถามกลับ พยายามรวบรวมความกล้าเงยหน้าสบตาคนตัวสูงที่ก้าวเข้ามาต้อนฉันจนหลังชนกับผนังเย็นเฉียบของทางเดินคณะ "วินเขาเป็นเพื่อนฉันนะคะ แล้วทำไมฉันจะต้อง... อุ๊บ!" พี่เหนือโน้มตัวลงมาจนระยะห่างระหว่างเราลดเหลือเพียงไม่กี่เซนติเมตร กลิ่นหอมสะอาดแบบสบู่ปนกลิ่นบุหรี่จางๆ ที่เป็นเอกลักษณ์ประจำตัวเขาลอยมากระทบจมูก กลิ่นนี้ที่มักจะทำให้หัวใจฉันเต้นผิดจังหวะเสมอในเวลาปกติ แต่ในตอนนี้มันกลับทำให้ฉันรู้สึกเหมือนกำลังขาดอากาศหายใจ "ห้ามเรียกมันแบบนั้น" เขาพึมพำชิดริมฝีปากฉัน ลมหายใจอุ่นๆ รดลงบนผิวหน้า "เรียกพี่ว่า 'พี่' เรียกมันว่า 'วิน' ...รู้ไหมว่ามันฟังแล้วน่าหงุดหงิดแค่ไหนเวลาที่เธอทำตัวเป็นเด็กไร้เดียงสา ทั้งที่จริงๆ แล้วเธอกำลังทำให้คนอื่นคลั่งจนคุมสติไม่อยู่" ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ตรงนั้น มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรัวแข่งกันของสองเรา ฉันเบิกตากว้างเมื่อเห็นแววตาของพี่เหนือที่เปลี่ยนไป มันไม่ใช่ความเย็นชาที่เคยมี แต่มันคือความแคร์... ความแคร์ที่เขาส่งผ่านมาถึงฉันผ่านฝ่ามือที่ค่อยๆ คลายแรงบีบลง แต่กลับเปลี่ยนเป็นลูบไล้ข้อมือฉันเบาๆ แทน "พี่เหนือ... พี่กำลังจะบอกว่า..." ฉันกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เขานิ่งไป เหมือนคนกำลังชั่งใจกับความรู้สึกที่ซัดกระหน่ำเข้ามาในใจตัวเอง พี่เหนือเม้มปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ก่อนจะหลับตาลงครู่หนึ่งราวกับกำลังรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิง "ฉันแคร์เธอมากกว่าที่คิด" เขาเอ่ยประโยคนั้นออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน แต่มันกลับดังก้องในหัวใจฉัน "ตอนเห็นเธอเดินกับมัน ฉันรู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก... ฉันเกลียดไอ้ความรู้สึกงี่เง่าแบบนี้ที่สุด แต่เกลียดตัวเองที่เลิกมองเธอไม่ได้มากกว่า" คำสารภาพตรงไปตรงมานั้นทำให้โลกทั้งใบของฉันหยุดหมุน ความซุ่มซ่ามหรือความเด๋อด๋าที่ฉันเคยมีหายไปหมดสิ้น เหลือเพียงความรู้สึกอุ่นวาบที่เอ่อล้นขึ้นมากลางอก พี่เหนือคนปากแข็งที่ชอบไล่ให้ฉันไปไกลๆ ในวันนี้กลับมายอมรับความอ่อนแอของตัวเองต่อหน้าฉันเนี่ยนะ? ฉันนิ่งค้างไปครู่ใหญ่ ก่อนจะตัดสินใจรวบรวมความกล้าเอื้อมมือไปแตะที่หน้าอกข้างซ้ายของเขา หัวใจของเขาเต้นรัวแรงไม่ต่างจากฉันเลย "พี่เหนือ... ที่พี่ทำท่าเย็นชาใส่ขิงตลอดเวลา เพราะแบบนี้เหรอคะ?" ฉันถามเสียงนุ่ม เขาไม่ตอบ แต่กลับคว้ามือฉันไปกุมไว้ที่หน้าอกเขาแนบแน่นกว่าเดิม สัมผัสถึงจังหวะหัวใจที่หนักหน่วงและมั่นคง "เพราะฉันกลัว... กลัวว่าถ้าวันหนึ่งเธอรู้ว่าฉันแคร์เธอมากแค่ไหน เธอจะถอยห่างออกไปเพราะความน่าเบื่อของคนอย่างฉัน" ฉันหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ ทั้งที่ขอบตาเริ่มร้อนผ่าว "พี่เหนือคะ พี่ไม่ได้น่าเบื่อเลยสักนิด พี่น่ะ... เป็นวิศวะที่ขี้เก๊ก ปากจัด แล้วก็ชอบทำตัววุ่นวายที่สุดในชีวิตขิงเลยค่ะ" มือหนาของเขาเลื่อนขึ้นมาจัดปอยผมที่ปรกหน้าฉันอย่างแผ่วเบา สายตาที่เขามองมามันอ่อนโยนเสียจนฉันรู้สึกเหมือนจะละลายหายไปกับพื้น ทว่าในขณะที่บรรยากาศกำลังหวานซึ้งจนแทบจะกลายเป็นสีชมพูฟุ้งกระจาย เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังแทรกขึ้นมาจากมุมตึก ทำลายห้วงเวลาแห่งความสุขนั้นลงทันที "ถึงว่าล่ะ หายหัวไปไหนที่แท้ก็มาจีบกันอยู่ตรงนี้นี่เอง" เสียงทุ้มคุ้นหูที่แฝงไปด้วยความเย้ยหยันดังขึ้น ฉันรีบผละตัวออกจากพี่เหนืออย่างรวดเร็วและหันไปมอง วินยืนกอดอกพิงเสาอยู่ไม่ไกลจากจุดที่เราอยู่ ใบหน้าหล่อเหลาของเขาไม่ได้ฉายแววขี้เล่นเหมือนทุกครั้ง แต่กลับเต็มไปด้วยความคุกรุ่นและสายตาที่จับจ้องมาที่พี่เหนืออย่างเอาเรื่อง "พี่เหนือ... ผมว่าผมเคยเตือนพี่แล้วนะ ว่าอย่าทำตัวเป็นพี่ชายที่แสนดีให้มากเกินไป เพราะบางทีพี่อาจจะไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะดูแลน้ำขิงอีกต่อไปแล้ว" พี่เหนือขยับตัวก้าวมายืนบังหน้าฉันไว้ทันที ร่างสูงใหญ่ของเขาดูแข็งแกร่งและน่าเกรงขาม เขาส่งสายตาดุดันกลับไปหาผู้มาใหม่ โดยไม่สนว่าสถานการณ์จะตึงเครียดแค่ไหน "สิทธิ์น่ะ ไม่ได้มีไว้ให้คนพูด แต่มันมีไว้ให้คนทำ" พี่เหนือแค่นยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ทำให้ฉันใจหายวาบ "ถ้าอยากได้คืน ก็ลองเข้ามาแย่งดูสิ แต่บอกไว้ก่อนนะ... ของของใคร ใครก็รัก" วินกระตุกยิ้มร้าย แววตาของเขาเปลี่ยนไปเหมือนซ่อนความลับอะไรบางอย่างไว้ "ถ้าอย่างนั้น เรามาดูกันว่าพี่จะมั่นใจได้อีกนานแค่ไหน... เพราะสิ่งที่ผมจะทำต่อไปนี้ มันอาจจะทำให้ 'น้ำขิง' รู้ซึ้งว่าพี่ไม่เคยรู้จักตัวตนจริงๆ ของเธอเลยสักนิดเดียว" เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดส่งข้อความบางอย่าง ก่อนจะหันมามองหน้าฉันด้วยสายตาที่ทำให้ฉันเสียวสันหลังวาบ "เตรียมตัวให้พร้อมนะครับน้ำขิง... เรื่องสนุกๆ ของเราสองคน กำลังจะเริ่มขึ้นในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้านี้แล้ว" หวังว่าเนื้อหาตอนนี้จะทำให้ทุกคนใจสั่นไปพร้อมกับขิงและพี่เหนือนะคะ ชาพีชหวานน้อยจะรีบมาต่อในตอนถัดไปให้เร็วที่สุดค่ะ!