ขอบเขตที่ถูกล้ำ

กลิ่นอับชื้นของห้องใต้ดินในเซฟเฮาส์ร้างผสมผสานกับกลิ่นบุหรี่ราคาแพงลอยวนอยู่ในอากาศที่แทบไม่มีออกซิเจน รินรดายืนหลังชนผนังปูนเปลือยเย็นเฉียบ ความเยือกเย็นและมาดมั่นของจิตแพทย์สาวผู้เชี่ยวชาญการอ่านใจมนุษย์พังทลายลงไม่เป็นท่า เมื่อเงาสะท้อนจากร่างสูงใหญ่ของคิรากรทาบทับลงมาจนมิด เธอพยายามสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อควบคุมจังหวะหัวใจที่เต้นโครมคราม ทว่ามันกลับเต้นรัวเร็วขึ้นทุกครั้งที่ปลายนิ้วหยาบกร้านของอีกฝ่ายเอื้อมมาแตะที่ปลายคางมน "คุณไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้... คิรากร" เสียงของเธอสั่นพร่าเล็กน้อย แต่ยังคงพยายามรักษาความแข็งกร้าวไว้ให้ถึงที่สุด "สิทธิ์งั้นเหรอครับหมอ..." คิรากรแค่นหัวเราะในลำคอ นัยน์ตาคมกริบสีนิลคู่นั้นกวาดมองสำรวจเรือนร่างระหงภายใต้เสื้อผ้าที่ยับยู่ยี่ด้วยสายตาดิบเถื่อนและคุกคามราวกับสัตว์ป่ากำลังจ้องเหยื่อ "ในโลกของผม... อำนาจและความรุนแรงคือสิ่งเดียวที่มีความหมาย ส่วนคำว่า 'สิทธิ์' มันเป็นแค่เรื่องตลกที่คนอ่อนแอใช้ปลอบใจตัวเอง" ร่างสูงขยับเข้าประชิดจนไม่เหลือช่องว่างระหว่างกัน รินรดาผะแผ่วถอยหลังจนแผ่นหลังแนบสนิทกับกำแพงปูน ไอร้อนจากร่างกายของมือสังหารหนุ่มแผ่ซ่านทะลุผ่านเนื้อผ้าเข้ามาจนเธอรู้สึกราวกับถูกแผดเผา คิรากรใช้มือข้างหนึ่งตรึงข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้เหนือศีรษะด้วยแรงมหาศาล ขณะที่มืออีกข้างไล้ต่ำลงตามแนวลำคอระหง สัมผัสนั้นเต็มไปด้วยความเยียบเย็นและเร่าร้อนในเวลาเดียวกัน จนหญิงสาวต้องหลับตาลงด้วยความสะท้านไหว "ปล่อยฉัน..." เธอกระซิบเสียงสั่น เมื่อลมหายใจอุ่นร้อนของเขาเป่ารดอยู่ข้างใบหู "ผมไม่เคยปล่อยสิ่งที่อยู่ในกำมือ... โดยเฉพาะคนที่มาวินส่งมาเป็นตัวประกันเพื่อล่อให้ผมออกไปตาย" คิรากรโน้มใบหน้าลงกระซิบชิดริมฝีปากอิ่ม น้ำเสียงทุ้มต่ำพร่าสั่นเต็มไปด้วยแรงปรารถนาอันบิดเบี้ยวและโทสะที่ระอุอยู่ภายใน "แต่ตอนนี้... ผมชักจะเริ่มสนุกกับการทรมานคุณด้วยวิธีอื่นมากกว่าการใช้กระสุนปืนซะแล้วสิครับคุณหมอ" สัมผัสจาบจ้วงแต่เต็มไปด้วยชั้นเชิงแพรพราวเริ่มคุกคามริมฝีปากนุ่ม รินรดาเบือนหน้าหนีด้วยความถือดี ทว่าคิรากรกลับใช้มือหนาบีบกรามของเธอให้หันกลับมารับสัมผัสอันดุดันนั้นอย่างจำยอม ริมฝีปากหยักลึกบดขยี้ลงมาอย่างไร้ความปรานี รสชาติของความดิบเถื่อนและความเร่าร้อนหลอมรวมกันจนสมองของจิตแพทย์สาวขาวโพลน ความโกรธเกรี้ยวในตอนแรกเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความสั่นสะท้านที่วิ่งพล่านไปตามปลายประสาท ศักดิ์ศรีที่เธอพยายามปกป้องถูกบดขยี้จนแหลกละเอียดภายใต้ร่างหนาที่ทาบทับลงมา มือแกร่งสอดแทรกเข้าไปใต้สาบเสื้อ ลูบไล้ผิวเนื้อเนียนนุ่มจนร่างบางสะดุ้งเฮือกด้วยความวาบหวามที่เธอไม่อาจปฏิเสธ ความตึงเครียดระหว่างทั้งคู่ระเบิดออกเป็นแรงดึงดูดทางเพศที่รุนแรงและอันตราย คิรากรผละริมฝีปากออกเล็กน้อยเพื่อมองดูดวงตาคู่สวยที่ฉายแววตื่นตระหนกปนความปรารถนาที่เธอพยายามซ่อนไว้ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากของมือสังหารหนุ่ม "คุณปากแข็งได้นานแค่ไหนกันเชียว... รินรดา" เขาเอ่ยชื่อเธอด้วยน้ำเสียงแหบพร่าที่สั่นประสาท ก่อนที่รินรดาจะได้ทันโต้ตอบ เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงโลหะกระทบกันดังขึ้นที่หน้าประตูห้องใต้ดิน ร่างของคิรากรชะงักไปชั่วขณะ นัยน์ตาดุดันเปลี่ยนเป็นคมกลาดระแวดระวังในเสี้ยววินาที เขากดร่างเธอไว้กับผนังเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะผละออกอย่างรวดเร็ว พร้อมกับดึงอาวุธปืนพกสั้นออกจากเอวด้วยความคล่องแคล่ว "ซ่อนอยู่ตรงนี้... ถ้าไม่อยากตาย" คิรากรสั่งเสียงต่ำด้วยความเฉียบขาด ก่อนจะหันหลังเดินย่างสามขุมไปที่ประตูเหล็กบานเก่า ทว่า... ก่อนที่เขาจะทันเอื้อมมือถึงกลอนประตู เสียงเคาะสามครั้งติดต่อกันอย่างเป็นจังหวะที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากด้านนอก พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำของบุคคลที่สามที่ทำให้คิรากรต้องชะงักฝีเท้า และทำให้เลือดในกายของมือสังหารหนุ่มเย็นเฉียบลงทันที "เปิดประตูหน่อยสิ... ลูกศิษย์ตัวแสบ นายไม่ได้อยู่คนเดียวในนั้นใช่ไหม?" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ห้วงความมืดนี้ด้วยกันนะครับ ภูริศร์