จิตใต้สำนึกที่บิดเบี้ยว

“คุณคิดว่าตัวเองเป็นอะไรกันแน่ คิรากร? หมาล่าเนื้อที่ไร้ความคิด หรือแค่เครื่องจักรที่ถูกโปรแกรมมาให้ทำลายชีวิตคนอื่นเพียงเพราะคำสั่งของผู้ชายอย่างมาวิน?” น้ำเสียงของรินรดานิ่งสนิท ทว่าแฝงไว้ด้วยความคมกริบประหนึ่งใบมีดโกน เธอนั่งอยู่บนโซฟาหนังสีเข้มในเซฟเฮาส์ที่เหมือนกรงขังลอยฟ้า สายตาคู่สวยจับจ้องร่างสูงใหญ่ของคนที่ยืนพิงกรอบหน้าต่างห้องครัว ดวงตาคมกริบคู่นั้นของเขามืดดำสนิทจนเธอไม่อาจหยั่งถึงก้นบึ้งของจิตวิญญาณได้ คิรากรไม่ตอบในทันที เขายกแก้ววิสกี้ขึ้นจิบ ของเหลวสีอำพันไหลผ่านลำคอแกร่งที่ขยับขึ้นลงตามจังหวะการกลืน ชายหนุ่มวางแก้วลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็งเสียงดัง ‘กึก’ ก่อนจะหมุนตัวเดินตรงเข้ามาหาเธออย่างเชื่องช้า ลมหายใจอุ่นร้อนเริ่มรุกรานพื้นที่ส่วนตัวของจิตแพทย์สาวเมื่อเขาโน้มใบหน้าลงมาจนชิด “คุณกำลังทำหน้าที่จิตแพทย์วิเคราะห์ผมอยู่หรือรินรดา?” เสียงทุ้มต่ำพร่าต่ำในลำคอแผ่อำนาจกดขี่จนคนฟังต้องเม้มปากแน่น “ระวังตัวไว้หน่อยก็ดี อย่าลืมว่าคนที่คุณกำลังวิเคราะห์... มีอำนาจตัดสินความเป็นตายของคุณอยู่ในมือ” “ความตายไม่ใช่เรื่องน่ากลัวสำหรับคนที่มีชีวิตอยู่เพื่อทำตามคำสั่งของคนอื่นหรอกครับ” รินรดาตอกกลับ แววตาของเธอสั่นไหวเล็กน้อยแต่ทิฐิที่เข้มแข็งยังคงถูกเก็บซ่อนไว้ภายใต้มาดนิ่ง “คุณเกลียดมาวิน แต่คุณกลับยอมก้มหัวให้เขา... จิตใต้สำนึกของคุณมันบิดเบี้ยวจนน่าเวทนา” คำว่า ‘น่าเวทนา’ กระตุ้นสัญชาตญาณดิบของชายหนุ่มทันที คิรากรกระชากร่างบางให้ลุกขึ้นจากโซฟาจนแผ่นหลังของเธอปะทะกับแผงอกกว้างที่เปี่ยมด้วยมัดกล้าม มือหนาบีบเค้นเข้าที่ต้นแขนของเธออย่างแรง แต่ทว่า... สัมผัสที่ส่งผ่านมาจากฝ่ามือหยาบกร้านนั้นกลับสั่นประสาทเธอมากกว่าความเจ็บปวด “อยากรู้ไหมว่าข้างในนี้มันเป็นยังไง?” เขาโน้มตัวลงไปกระซิบชิดใบหู ลมหายใจที่เปื้อนกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ ทำให้สติของรินรดาพร่าเลือน “คุณบอกว่าผมเป็นเครื่องจักร... งั้นผมจะแสดงให้ดูว่าเครื่องจักรตัวนี้ทำงานอย่างไร เมื่อถูกผู้หญิงอวดดีอย่างคุณยั่วยุ” เขารวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอขึ้นเหนือศีรษะด้วยมือเดียว ก่อนจะใช้อีกมือเชยคางรินรดาให้รับสัมผัสจากจูบที่เปี่ยมไปด้วยโทสะ รสสัมผัสไม่ได้มีความอ่อนหวาน มีเพียงแต่ความดิบเถื่อนและกระหายที่ซัดกระหน่ำราวกับพายุที่โถมเข้าใส่ชายฝั่ง รินรดาพยายามดิ้นรน แต่เขากลับใช้ร่างกำยำกดทับเธอจนแนบไปกับผนังห้อง สัมผัสถึงความร้อนระอุจากร่างกายของเขาที่แทรกซึมผ่านเนื้อผ้า เขารุกล้ำเข้ามาในโพรงปากอย่างถือสิทธิ์ ลิ้นร้อนกวาดต้อนความหวานที่เธอพยายามปิดกั้นไว้จนหมดสิ้น ยิ่งเธอขัดขืน เขายิ่งบดเบียดร่างกายเข้าหากันแน่นขึ้นจนความตึงเครียดในช่องท้องของหญิงสาวเริ่มบิดเร้าเป็นความวาบหวามที่เธอนึกรังเกียจตัวเองเหลือเกิน “คุณเกลียดการกระทำของผม แต่ร่างกายคุณกำลังทรยศตัวเองนะรินรดา” คิรากรถอนจูบออกแต่ยังคงคลอเคลียอยู่ข้างแก้มใส มือหนาเลื่อนลงไปสัมผัสกับสะโพกมนผ่านเนื้อผ้าอย่างถือวิสาสะ “ฉัน... ฉันไม่ได้...” เสียงของเธอขาดห้วง เมื่อมือหนาเลื่อนขึ้นไปปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของเธอออกทีละเม็ดอย่างใจเย็น แววตาของเขาที่จ้องมองมามีความบิดเบี้ยวที่เธอมองไม่ออกว่าเป็นความหลงใหลหรือความต้องการทำลายล้าง “อย่าโกหกหัวใจตัวเอง... ในเมื่อคนอย่างผมก็เป็นได้แค่ปีศาจที่พร้อมจะฉีกกระชากศักดิ์ศรีของคุณทิ้งเสียตอนนี้เลยก็ได้” ท่ามกลางความเงียบงันที่แสนอึดอัด เสียงโทรศัพท์มือถือของคิรากรที่วางอยู่บนโต๊ะดังขึ้นทำลายห้วงเวลาแห่งความตึงเครียด เขาชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะผละออกจากร่างของเธอด้วยสายตาเย็นชาที่กลับคืนมาเป็นปกติ ทว่าสิ่งที่ปรากฏบนหน้าจอคือชื่อที่ทำให้บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปเป็นความกดดันที่มองเห็นได้ชัดเจน ‘มาวิน’... เขากดรับสายแล้วหันมามองรินรดาด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา ขณะที่เสียงจากปลายสายลอดออกมาให้ได้ยินอย่างชัดเจน “คิรากร... ดูเหมือนว่าในเซฟเฮาส์นั้นจะไม่ได้มีแค่แกกับแม่หมอคนนั้นหรอกนะ ดูเหมือนจะมีหนูตัวหนึ่งหลุดรอดเข้าไปในระบบรักษาความปลอดภัยของฉัน... จัดการมันซะ ก่อนที่ความลับที่เราเก็บไว้จะแตก” สิ้นคำสั่งนั้น คิรากรชักปืนพกข้างเอวออกมาแล้วหันกระบอกปืนไปที่ประตูหน้าห้องอย่างไร้ความลังเล ในขณะที่รินรดาที่ยังอยู่ในสภาพกึ่งเปลือยต้องเบิกตากว้างเมื่อเห็นเงาร่างของใครบางคนปรากฏขึ้นที่ช่องมองตาที่ประตู... คนที่เธอคุ้นเคยดีกว่าใครในอดีต ภูริศร์ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ห้วงความมืดนี้ด้วยกันนะครับ