คำพูดเจ็บๆ กับความหึงที่ปิดไม่มิด

"เตชินท์... แกตายแน่!" เสียงคำรามลอดไรฟันของสถาปนิกหนุ่มมือรางวัลดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องประชุมใหญ่ กรันต์กำโทรศัพท์มือถือในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วขึ้นสีขาว แววตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาฉายแววคุกกรุ่นราวกับจะเผาไหม้ทุกอย่างให้เป็นจุล เหตุการณ์เมื่อครู่ที่เขาเห็นไอ้เพื่อนตัวดีของรสาเดินเข้ามาโอบไหล่เธออย่างสนิทสนม แถมยังหัวเราะต่อกระซิบกระซาบกันอย่างออกรส มันกำลังกวนประสาทความนิ่งขรึมที่เขาสั่งสมมาทั้งชีวิตให้พังทลายลงในพริบตา รสาที่เพิ่งเดินกลับเข้ามาในห้องเพื่อเก็บแปลนงานชะงักฝีเท้า เธอเลิกคิ้วมองท่าทีฮึดฮัดของเจ้าพ่อความสมบูรณ์แบบประจำไซต์งาน ก่อนจะวางปากกาลงบนโต๊ะด้วยแรงที่มากกว่าปกตินิดหน่อยเพื่อแสดงออกถึงความไม่พอใจ "เป็นบ้าอะไรของคุณอีกคะคุณกรันต์ หน้าตาบึ้งตึงยิ่งกว่ายักษ์วัดแจ้ง ตั้งแต่เมื่อกี้แล้วนะ" รสาเอ่ยเสียงเชือดเฉือน ใบหน้าสวยเชิดขึ้นเล็กน้อยตามประสาคนไม่ยอมคน กรันต์หันขวับมามองมัณฑนากรสาวปากเก่ง ดวงตาคมกริบหรี่ลงอย่างอันตราย ความหึงหวงที่เจ้าตัวพยายามปฏิเสธมาตลอดสัปดาห์กำลังตีรวนขึ้นมาจุกอยู่ที่อก แต่ด้วยฟอร์มอันหนักแน่นและทิฐิที่ค้ำคอ ทำให้เขาเลือกที่จะพ่นคำพูดเชือดเฉือนออกไปเพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกแท้จริง "ผมจะเป็นบ้าเพราะใครกันล่ะครับ ถ้าไม่ใช่เพราะคุณกับ... เพื่อนสนิทคิดไม่ซื่อของคุณคนนั้น" กรันต์แค่นหัวเราะในลำคอ สายตาไล่มองตั้งแต่เรือนร่างระหงไปจนถึงใบหน้าเรียวสวยที่ตอนนี้เริ่มแดงก่ำด้วยความโกรธ "ตัวติดกันยิ่งกว่าตังเม ไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด จนคนอื่นเขาเข้าใจผิดคิดว่าเป็นคู่รักกันจริงๆ ไปแล้วมั้ง... สนุกมากไหมล่ะกับการทำตัวเป็นแม่ปลาหมึกเกาะแกะผู้ชายไปทั่วแบบนั้น" เพล้ง! ความรู้สึกบางอย่างในใจของรสาแตกละเอียดลงทันที คำพูดที่เปรียบเปรยว่าเธอกำลังทำตัวไร้ค่าเกาะแกะคนอื่นพุ่งเข้าปักกลางใจอย่างจัง มือบางที่กำแปลนงานอยู่สั่นเทาด้วยความโกรธและน้อยใจ เธอกลืนก้อนสะอื้นลงคออย่างยากลำบาก แต่แววตายังคงแข็งกร้าวไม่ยอมแพ้ "ปากคอเราะร้ายนะคะ!" รสาปรี่เข้าไปประชิดตัวเขา ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมของสถาปนิกหนุ่มอย่างไม่เกรงกลัว "คุณมีสิทธิ์อะไรมาพูดจาดูถูกฉันแบบนี้คะคุณกรันต์? ระหว่างฉันกับเตชินท์เราเป็นเพื่อนกัน เพื่อนสนิทที่รู้จักกันมานานเกินกว่าที่คุณจะจินตนาการได้! ไม่เหมือนคุณหريكที่วันๆ เอาแต่กักขังตัวเองอยู่ในโลกใบแคบๆ แล้วคอยตัดสินคนอื่นด้วยอคติทุเรศๆ ของตัวเอง!" "หึ เพื่อนสนิท?" กรันต์ก้าวเท้าถอยหลังครึ่งก้าวเพื่อเว้นระยะ แต่สายตากลับดุดันขึ้นเป็นทวีคูณ ความหึงจนหน้ามืดตามัวทำให้เขาควบคุมปากตัวเองไม่ได้ "เพื่อนสนิทที่ไหนเขาถึงเนื้อถึงตัวกันขนาดนั้น ถ้ามันบริสุทธิ์ใจจริง ทำไมต้องทำหน้าตาเลิกลัตอนผมเดินเข้าไปใกล้ด้วยล่ะ หรือว่าความจริงแล้ว... คุณติดใจรสสัมผัสของไอ้เตชินท์มันเข้าแล้ว ถึงได้ปกป้องมันนัก" "เพ้อเจ้อ!" รสาสวนกลับทันควัน มือเรียวฟาดลงบนโต๊ะประชุมเสียงดังสนั่น น้ำตาคลอเบ้าด้วยความคับแค้นใจ "คุณมันคนใจแคบ มองโลกในแง่ร้ายที่สุด! ฉันเหนื่อยจะเถียงกับคุณเต็มทนแล้วค่ะ อยากคิดอะไรก็เชิญตามสบายเถอะ!" พูดจบ มัณฑนากรสาวก็คว้ากระเป๋าถือคู่ใจ หมุนตัวเดินจ้วงอ้าวออกจากห้องประชุมไปทันทีด้วยความเร็ว ปล่อยให้กรันต์ยืนนิ่งค้างอยู่กับความเงียบงันที่เข้าจู่โจมฉับพลัน ความโกรธเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา แทนที่ด้วยความเคว้งคว้างและสำนึกผิดที่ตีตื้นขึ้นมาอย่างรวดเร็ว กรันต์ยกมือขึ้นขยี้ผมตัวเองอย่างหัวเสีย เขามองตามร่างบางที่หายลับไปจากประตู หัวใจข้างซ้ายกระตุกวูบอย่างแรงเมื่อนึกถึงแววตาสั่นระริกและหยดน้ำตาคลอหน่วยที่เขาเป็นคนสร้างมันขึ้นมากับมือ *ปากเสียชะมัดเลยไอ้กรันต์เอ้ย...* เขาสบถด่าตัวเองในใจ ซัดหมัดเข้ากับขอบหน้าต่างเบาๆ ระบายความหงุดหงิดที่แก้ปัญหาอะไรไม่ได้เลยสักอย่าง รสางอนไปแล้ว และครั้งนี้ดูท่าทางจะหนักหนาเสียด้วยสิ เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่รู้ กรันต์ตัดสินใจคว้ากุญแจรถเพื่อตามไปเคลียร์ให้รู้เรื่อง เขายอมรับแล้วก็ได้... ว่าเขาหึง ยอมรับว่าทนเห็นเธอยิ้มหัวเราะให้ผู้ชายคนอื่นไม่ได้ โดยเฉพาะไอ้เตชินท์ตัวแสบนั้น แต่ในขณะที่เขากกำลังจะก้าวขาพ้นจากประตูห้องทำงาน ประตูบานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้ซึ่งมารยาท ไม่ใช่รสา... และไม่ใช่เตชินท์ ร่างสูงโปรดของหญิงสาวในชุดเดรสแบรนด์เนมราคาแพงก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเย้ายวน ใบหน้าที่แต่งแต้มมาอย่างประณีตส่งสายตาหวานเชื่อมมาให้เขา นัยน์ตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความทรงจำเก่าๆ ที่เขาพยายามจะลืมเลือน "สวัสดีค่ะพี่กรันต์... ไม่ได้เจอกันนานเลยนะคะ จำน린ได้ไหมเอ่ย?" กรันต์ชะงักกึก ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้เป็นหิน เมื่อบุคคลในอดีตที่เขาไม่อยากเจอที่สุดในชีวิต ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าในเวลาที่แย่ที่สุดแบบนี้ เอมเมอรัลด์อายส์ขอขอบคุณคุณผู้อ่านทุกท่านที่ติดตามและอินไปกับความรู้สึกของตัวละครในตอนนี้ด้วยนะคะ