ตามง้อฉบับสถาปนิก

"ถ้าคุณจะยืนเป็นเสาไฟฟ้าอยู่อย่างนั้น ก็กรุณาขยับไปให้พ้นทางเดินเข้าออฟฟิศฉันด้วยค่ะคุณกรันต์" รสาตวัดสายตาคมกริบมองคนตัวสูงที่ยืนขวางหน้าประตูห้องทำงานของเธอตั้งแต่เช้าตรู่ ความหงุดหงิดจากเหตุการณ์เมื่อวานยังคงค้างคาอยู่ในอก ไม่ใช่แค่เพราะบุคคลปริศนาที่โผล่มาทำลายความสงบ แต่เพราะอาการ 'ปิดปากเงียบ' ของผู้ชายตรงหน้านี้ด้วย กรันต์ไม่ได้ขยับตัวตามคำสั่ง เขายังคงยืนนิ่งในชุดสูทเนี้ยบกริบ ทว่าดวงตาที่เคยเรียบเฉยกลับดูหม่นลงเล็กน้อย มือหนาที่ถือม้วนพิมพ์เขียวและกล่องโมเดลกระชับแน่นขึ้นจนเห็นเส้นเลือด "ผมไม่มีอะไรจะพูดเรื่องเมื่อวาน..." เขาเกริ่นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นจังหวะที่รสาคาดไม่ถึง "...นอกจากว่า ผมไม่อยากให้คุณต้องมาเห็นสภาพตอนที่ผมคุมสติไม่อยู่แบบนั้นอีก" "คนเรามีอดีตกันทั้งนั้นแหละค่ะ แต่ถ้าอดีตของคุณมันทำให้คุณลืมมารยาทการเป็นพาร์ทเนอร์ที่ดีไปเสียสนิท ก็ถือว่าเราคุยกันคนละภาษา" รสาหมุนตัวหมายจะเดินหนี แต่เสียงทุ้มที่ดูสั่นพร่านิดๆ กลับรั้งเธอไว้ "พิมพ์เขียวฉบับนี้... ผมแก้ใหม่หมดแล้ว" รสาหยุดกึก หันกลับมามองม้วนกระดาษที่ถูกยื่นมาตรงหน้า เธอเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างสงสัย "คุณแก้ผังห้องนั่งเล่นใหม่เหรอคะ? ไหนบอกว่าแบบเดิมน่ะ 'สมบูรณ์แบบที่สุด' แล้วไงพ่อสถาปนิกจอมหยิ่ง" กรันต์ไม่ตอบโต้ด้วยการประชดประชันเหมือนทุกที เขาวางกล่องโมเดลสีขาวสะอาดตาลงบนโต๊ะไม้ข้างๆ อย่างเบามือ ก่อนจะค่อยๆ คลี่พิมพ์เขียวแผ่นใหญ่กางลงบนโต๊ะทำงานของเธอ นิ้วเรียวยาวชี้ไปที่มุมหนึ่งของห้องพักผ่อนที่เขาออกแบบใหม่ "ผมเพิ่มพื้นที่มุมอ่านหนังสือเข้าไป... แบบที่คุณเคยเปรยไว้ตอนที่เราเถียงกันเรื่องโทนสีห้องน่ะ" เขาก้มมองพื้น ไม่ยอมสบตาเธอตรงๆ "แล้วตรงหน้าต่างบานใหญ่ ผมเลือกกระจกตัดแสงแบบที่ช่วยให้คุณนั่งทำงานได้ทั้งวันโดยไม่แสบตา" รสาชะงัก สายตาที่เคยวางมาดนิ่งขรึมเริ่มสั่นไหว เธอไล่สายตามองลายเส้นที่ถูกแก้ไขอย่างประณีต นี่ไม่ใช่แค่การปรับแก้ตามคำสั่งลูกค้า แต่มันคือการใส่ 'ความใส่ใจ' ลงไปในทุกรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ที่เธอเคยบ่นเพียงแค่ประโยคเดียว "คุณจำได้หมดเลยเหรอ?" เสียงของรสาอ่อนลงโดยไม่รู้ตัว "ผมลืมอะไรที่เกี่ยวกับงานไม่ได้หรอก" เขาตอบเสียงเรียบ แต่จังหวะการหายใจกลับสะดุด "โดยเฉพาะงานที่... มีคุณเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย" บรรยากาศในห้องทำงานเงียบลงจนได้ยินเสียงแอร์ทำงาน รสาเม้มปากแน่น หัวใจเจ้ากรรมเริ่มเต้นผิดจังหวะ เธอพยายามจะคุมโทนเสียงให้ปกติที่สุด แต่สายตาของกรันต์ที่จ้องมองมานั้นเหมือนมีแรงดึงดูดมหาศาล "กวนประสาทนักนะ... วิธีง้อของคุณมันแปลกชะมัด" รสาบ่นพึมพำ แต่รอยยิ้มบางๆ ก็ปรากฏขึ้นที่มุมปาก "ถ้ามันแปลกจนคุณพอจะใจอ่อนได้บ้าง ผมก็จะทำ" กรันต์ขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด กลิ่นน้ำหอมไม้จันทน์จางๆ ของเขาทำเอาอากาศรอบตัวเธอเริ่มเบาบาง "รส... เรื่องเมื่อวาน ผมขอโทษที่ทำให้คุณตกใจ แต่ผมอยากให้รู้ว่าต่อให้เป็นเรื่องของครอบครัวที่ผมไม่อยากนึกถึง แต่มันไม่มีวันสำคัญไปกว่าความเชื่อใจที่ผมมีให้คุณในฐานะคนทำงานร่วมกันหรอกนะ" รสาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาซึนเดะที่มักจะซ่อนความใจดีไว้ลึกๆ ของกรันต์กำลังเปิดเผยความรู้สึกบางอย่างออกมา เธอเพิ่งเข้าใจในวินาทีนั้นเองว่า สถาปนิกหนุ่มที่ดูสมบูรณ์แบบคนนี้ แท้จริงแล้วเขาก็แค่ผู้ชายที่กลัวการเปิดใจมากกว่าใคร "ถ้าพูดได้แค่เรื่องงาน ก็อย่ามาทำหน้าซึนให้เห็นอีกเลยค่ะ" รสาแสร้งทำเป็นหยิบดินสอขึ้นมาขีดเขียนลงบนแบบ "เพราะถ้ามีครั้งหน้าอีก ฉันจะคิดค่าที่ปรึกษาเป็นมื้อเย็นราคาแพงที่สุดในเมืองเลย คอยดู" กรันต์หลุดหัวเราะออกมาเบาๆ เป็นเสียงทุ้มต่ำที่มีเสน่ห์จนเธอต้องหลบสายตา "แค่มื้อเย็นเหรอ? ผมนึกว่าค่าปรับจะเป็นการถูกสั่งให้ทำตามใจคุณไปตลอดชีวิตเสียอีก..." ยังไม่ทันที่รสาจะได้สวนกลับ ประตูห้องทำงานของเธอก็ถูกผลักเข้ามาโดยวิศวกรหนุ่มอารมณ์ดี เตชินท์โผล่หน้าเข้ามาพร้อมรอยยิ้มกว้าง ก่อนจะชะงักกึกเมื่อเห็นระยะห่างระหว่างคนทั้งสองที่สุ่มเสี่ยงเกินคำว่า 'เพื่อนร่วมงาน' "อุ๊ย... นี่ผมมาขัดจังหวะโปรเจกต์ใหญ่ หรือว่ากำลังวางแผนโปรเจกต์ส่วนตัวกันอยู่ครับเนี่ย?" เตชินท์หัวเราะร่า ก่อนจะหุบยิ้มทันทีเมื่อสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบจากสายตาของกรันต์ "มีอะไรก็ว่ามา เตชินท์" กรันต์กดเสียงต่ำ เตชินท์ทำหน้าเจื่อน พลางชี้ไปที่โทรศัพท์มือถือในมือ "เอ่อ... ผมไม่ได้อยากขัดหรอกนะ แต่พอดีว่ามีสายด่วนจาก 'คนทางนั้น' ของคุณกรันต์ เขาบอกว่าเขารอคุณอยู่ข้างล่าง... และเขาดูท่าจะไม่ยอมไปไหนง่ายๆ ด้วย" กรันต์ชะงักกึก สีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดในทันที รสาเงยหน้ามองเพื่อนสนิทสลับกับใบหน้าของคนตรงหน้าที่บัดนี้ซีดเผือดราวกับเห็นผี "เขามาที่นี่เหรอ?" กรันต์ถามเสียงสั่น "ใช่... และเขาไม่ได้มาคนเดียว" เตชินท์เว้นวรรค ก่อนจะมองไปที่ประตูห้องทำงานที่เปิดค้างไว้ "เขาพา 'เจ้าหนี้เก่า' ของบริษัทคุณมาด้วยครับกรันต์" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดนี้กับเอมเมอรัลด์อายส์นะคะ