ความรู้สึกที่เก็บไว้ไม่ไหว

กลิ่นอายความอับชื้นของฝนยามค่ำคืนยังคงลอยอบอวลอยู่รอบตัว ทว่าบรรยากาศภายในห้องทำงานชั่วคราวหน้าไซต์งานก่อสร้างคอนโดมิเนียมหรู กลับร้อนระอุขึ้นมาดื้อ ๆ ด้วยอุณหภูมิที่ไม่ได้มาจากเครื่องปรับอากาศ หากแต่มาจากสายตาคู่คมกริบของสถาปนิกหนุ่มที่กำลังจ้องมองมัณฑนากรสาวตรงหน้า ราวกับจะกลืนกินเธอเข้าไปทั้งตัว "คุณมองอะไรนักหนากลันต์ หน้าฉันมีพิมพ์เขียวติดอยู่หรือไง" รสาเชิดคางขึ้นเล็กน้อย พยายามกลบเกลื่อนความสั่นไหวในอกด้วยการยิงคำถามสวนกลับไปอย่างเคยตัว เธอถอยหลังไปก้าวหนึ่งจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องกระจกเย็นเฉียบ ทว่าไอร้อนจากตัวของคนที่ก้าวเข้ามาประชิดกลับแผ่ซ่านจนเธอแทบหายใจไม่ทั่วท้อง กรันต์ไม่ตอบ เขายังคงก้าวเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ จนระยะห่างระหว่างเขากับเธอมันแทบจะกลายเป็นศูนย์ มือหนายื่นออกไปทาบลงบนกระจกข้างศีรษะของเธอ เป็นการกักตัวเธอไว้ในอ้อมแขนโดยปริยาย แววตาของเขาในยามนี้ไม่มีเค้าลางของความเย็นชาหรือความเนี้ยบเนี้ยบแบบที่เคยเป็น มีเพียงประกายความรู้สึกบางอย่างที่พรั่งพรูออกมาอย่างไม่คิดจะปิดบังอีกต่อไป "ปากเก่งนักนะ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นชิดริมฝีปากของเธอ ลมหายใจอุ่น ๆ ที่เป่ารดแก้มทำให้รสาต้องหลบสายตาโดยอัตโนมัติ "เวลาเถียงผมนี่เก่งนัก แต่พอโดนเอาคืนเข้าหน่อย ทำไมถึงเงียบไปล่ะรสา" "ใครเงียบ ใครกลัวคุณกัน ปรึกษางานก็คุยกันดี ๆ สิคะคุณสถาปนิก ถอยไปเลยนะ ฉันหายใจไม่ออก" รสาพยายามดันแผงอกกว้างของเขาออก แต่ทว่าร่างกายของเขากลับมั่นคงราวกับกำแพงคอนกรีตเสริมเหล็ก ยิ่งเธอผลัก เขาก็ยิ่งโน้มตัวลงมาใกล้ขึ้น จนปลายจมูกแทบจะชนกัน "ไม่อยากถอย" กรันต์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยแต่นัยน์ตากลับดุดันและจริงจังจนน่ากลัว "แล้วก็ไม่ได้อยากคุยเรื่องงานด้วย" หัวใจของรสาเต้นรัวระรัวจนแทบจะกระโจนออกมานอกอก เธอไม่เคยรับมือกับมุมนี้ของกรันต์เลยสักครั้ง ผู้ชายที่เคยปากร้าย เย็นชา และจิกกัดเธอทุกฝีก้าวในวันแรก ตอนนี้กลับกลายร่างเป็นเสือร้ายจอมคลั่งรักที่พร้อมจะขย้ำความตั้งกำแพงของเธอให้พังทลายในชั่วพริบตา "คุณ... เป็นบ้าอะไรเนี่ย" เธอเสียงสั่นนิด ๆ อย่างควบคุมไม่อยู่ "ใช่ ผมบ้า" กรันต์ยอมรับหน้าตาเฉย สายตาคมกริบกวาดมองพวงแก้มแดงระเรื่อและริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่นอย่างนึกเอ็นดูระคนหมั่นไส้ "บ้ามานานแล้วด้วย ตั้งแต่คุณเข้ามาปั่นป่วนในชีวิตผม คอยขัดใจผมในทุกเรื่อง แต่รู้ไหม... ว่าทุกครั้งที่คุณเถียง ผมกลับอยากจะฟังเสียงคุณมากกว่าเดิม" คำสารภาพที่หลุดออกมาจากปากของคนซึนเดะขั้นสุด ทำเอารสาถึงกับสมองตื้อตันไปชั่วขณะ เธออ้าปากพะงาบ ๆ เหมือนปลาขาดน้ำ สมองประมวลผลไม่ทันกับความตรงไปตรงมาที่จู่ ๆ ก็ระเบิดออกมาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย "คุณ... พูดอะไรของคุณเนี่ย กินยาผิดซองหรือเปล่า" "ผมไม่ได้กินยา แต่ผมกำลังพูดความจริงที่เก็บไว้ในใจมานาน" กรันต์ขยับใบหน้าเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนรสาต้องหลับตาปี๋ด้วยความตื่นตระหนก "รสา... ผมไม่ใช่คนโรแมนติก ผมพูดจาหวานหูไม่เป็น แต่ถ้าถามว่าผมรู้สึกยังไงกับคุณ..." เขารอจังหวะให้เธอลืมตาขึ้นสบตากับเขาอีกครั้ง และเมื่อดวงตากลมโตคู่สวยมองตรงมาด้วยความสั่นไหว กรันต์ก็เอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นและจริงจังจนหัวใจของมัณฑนากรสาวกระตุกวูบ "ผมชัดเจนกับคุณมานานแล้ว มีแต่คุณนั่นแหละที่ทำเป็นมองไม่เห็น" รสาเม้มริมฝีปากแน่น ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านเข้ามาในอกอย่างห้ามไม่อยู่ ความทรงจำเก่า ๆ เกี่ยวกับความรักครั้งก่อนที่เคยผิดหวังและทิ้งรอยแผลเป็น พยายามจะร้องเตือนสติเธอให้ถอยหลัง ทว่าแววตาที่เต็มไปด้วยความจริงใจและยอมจำนนต่อความรู้สึกของกรันต์ในเวลานี้ กลับมีพลังมากพอที่จะลบเลือนความกลัวเหล่านั้นไปจนหมดสิ้น มือเรียวที่พยายามดันอกเขาไว้ในตอนแรก ค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นกำเสื้อเชิ้ตของเขาแน่นโดยไม่รู้ตัว ริมฝีปากอิบอิ่มเผยอขึ้นเล็กน้อยเตรียมจะเอ่ยคำพูดบางอย่างเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอาย ทว่า... ก่อนที่บทสนทนาระหว่างคนทั้งสองจะได้ดำเนินไปไกลกว่านั้น *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูกระจกด้านนอกดังขึ้นขัดจังหวะ ตามด้วยเสียงตะโกนโหวเหวกที่คุ้นหูจนน่าโมโหของวิศวกรหนุ่มเพื่อนสนิท "ไอ้กรันต์! คุณรสา! อยู่ข้างในกันหรือเปล่า พอดีผมทำแบบแปลนโครงสร้างตกหล่น... เฮ้ย! ประตูไม่ได้ล็อกเหรอวะเนี่ย!" สิ้นเสียงของเตชินท์ ประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเปิดผางเข้ามาอย่างรวดเร็ว โดยที่คนข้างในยังไม่ทันได้ตั้งตัว! เอมเมอรัลด์อายส์ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมลุ้นและหัวใจเต้นแรงไปกับโมเมนต์นี้ด้วยกันนะคะ