ศึกประมูลงานที่ต้องร่วมมือ

"ถ้าคุณยังยืนกรานจะใช้โทนสีทองเหลืองอร่ามแบบนั้นกับล็อบบี้โรงแรมบูทีค ฉันเกรงว่างานนี้เราคงไม่ต้องเดินเข้าห้องประชุมพรีเซนต์ให้เสียเวลาหรอกค่ะคุณกรันต์ เพราะคณะกรรมการบริษัทอสังหาฯ คงคิดว่าเรากำลังจะไปสร้างศาลเจ้ามากกว่าคอมมิวนิตี้มอลล์สุดชิค" เสียงเคาะปลายปากกาบนโต๊ะกระจกใสในห้องประชุมใหญ่ ดังขึ้นเป็นจังหวะ ราวกับเสียงนาฬิกานับถอยหลังสู่สงครามประสาทที่ไม่มีใครยอมใคร รสาตวัดสายตาคมกริบมองร่างสูงของสถาปนิกหนุ่มที่นั่งกอดอกพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทีนิ่งขรึม ราวกับรูปปั้นหินอ่อนที่ถูกแกะสลักมาเพื่อความกวนประสาทเธอโดยเฉพาะ กรันต์ไม่แม้แต่จะกระพริบตา เขายังคงรักษาใบหน้าไร้อารมณ์อันเป็นเอกลักษณ์เอาไว้ได้อย่างเหนียวแน่น ปากหยักได้รูปเหยียดยิ้มเยาะน้อยๆ ที่มุมปาก ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ได้ยินทีไรก็ชวนให้เลือดในกายสูบฉีดด้วยความหงุดหงิด "ถ้าคุณใช้สมองซีกขวาคิดสักนิด ไม่ใช่เอาแต่ใช้ปากเถียงอย่างไร้เหตุผล รสา... คุณจะเข้าใจว่าทองเหลืองปัดด้านที่ผมเลือก มันช่วยเบรกความดิบของคอนกรีตเปลือยโครงสร้างให้ดูมีความหรูหราแบบร่วมสมัย แต่นะ... ถ้ามัณฑนากรหัวโบราณอย่างคุณมองไม่ออก ผมก็คงต้องทำใจว่าเราคงอยู่คนละคลื่นความถี่กันจริงๆ" "นี่คุณว่าฉันหัวโบราณเหรอ!" รสาแทบจะลุกขึ้นยืนค้ำหัวเขา ถ้าไม่ติดว่าแฟ้มข้อมูลโปรเจกต์มูลค่าพันล้านบาทนี้กำลังวางอยู่ตรงกลางระหว่างเราสองคน "ฉันอุตส่าห์แก้แบบให้มันเข้ากับไลฟ์สไตล์คนรุ่นใหม่ คุมโทนโมเดิร์นลอฟท์ผสมมินิมอล แต่คุณกลับจะยัดเยียดความเป็นบาโรกหลงยุคเข้ามาเนี่ยนะ ใครกันแน่ที่สมองติดหล่ม!" นี่คือสภาพความเป็นจริงของบริษัทเราในรอบสัปดาห์นี้ค่ะ ศึกประมูลงานชิ้นใหญ่ที่สุดแห่งปีของ 'The Grand Horizon' โครงการมิกซ์ใช้ที่เดิมพันด้วยชื่อเสียงและอนาคตของบริษัท บีบให้สองสถาปนิกและมัณฑนากรคู่กัดต้องมาติดแหง็กอยู่ด้วยกันในห้องประชุมสี่เหลี่ยมแคบๆ นี้อย่างไร้ทาง ความจริงแล้ว เคมีของเราสองคนมันเหมือนน้ำกับน้ำมัน น้ำมันที่ต่อให้พยายามราดลงบนน้ำสักเท่าไหร่ มันก็ไม่มีวันเข้ากันได้ มีแต่จะลุกเป็นไฟเมื่อโดนประกายไฟแห่งความอีโก้สูงปรีดของทั้งคู่ เตชินท์ที่นั่งทำตัวลีบเป็นสัปเหร่อยู่มุมห้อง ค่อยๆ ยกมือขึ้นทำท่าห้ามศึก พร้อมกับส่งเสียงกระแอมเบาๆ "เอ่อ... คุณกรันต์ครับ คุณรสาครับ ใจเย็นๆ ก่อนดีไหมครับ นี่เพิ่งจะบ่ายสามเอง เรายังเหลือเวลาอีกห้าชั่วโมงก่อนส่งไฟล์ไฟนอลนะ ถ้าพวกคุณมัวแต่กัดกันเรื่องโทนสี ระวังกรรมการจะไล่กลับไปเถียงกันนอกห้องประชุมนะ" "นายเงียบไปเลยนะเตชินท์!" รสาและกรันต์ประสานเสียงกันโดยไม่ได้นัดหมาย จนวิศวกรหนุ่มต้องรีบหดหัวกลับไปหลังกองกระดาษทันที รสาถอนหายใจเฮือกใหญ่ เธอยกมือขึ้นเสยผมยาวสลวยที่เริ่มหลุดรุ่ยจากการทำงานข้ามวันข้ามคืน ดวงตากลมโตจ้องมองร่างสูงที่ยังคงนั่งไขว่ห้างอย่างสบายอารมณ์ ความกดดันจากภายนอกถาโถมเข้ามาไม่หยุดหย่อน คู่แข่งจากบริษัทอื่นต่างจับตามองการเคลื่อนไหวของเรา และถ้าหากเราแพ้ในรอบนี้ บริษัทของเราอาจจะต้องเผชิญกับวิกฤตครั้งใหญ่ บรรยากาศในห้องเงียบลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ รสาเม้มริมฝีปากแน่น เธอก้มลงมองโมเดลจำลองสามมิติบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ แม้ปากจะบอกว่าเกลียดไอเดียของเขา แต่ลึกๆ แล้ว เธอก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าโครงสร้างเส้น สายที่กรันต์ออกแบบไว้นั้นมีความงดงามอย่างไร้ที่ติ มันแข็งแกร่ง ทรงพลัง และมีมิติที่ลึกซึ้งเกินกว่าใครจะเลียนแบบได้ เช่นเดียวกับตัวตนของเขา... ภายนอกดูเย็นชา แข็งกระด้าง และเข้าถึงยาก แต่ถ้าได้ลองมองทะลุกรอบความสมบูรณ์แบบนั้นเข้าไป เธอกลับสัมผัสได้ถึงความใส่ใจในรายละเอียดทุกกระเบียดนิ้ว ความทุ่มเทที่เขามอบให้กับงานชิ้นนี้ มันคือความจริงใจที่ซ่อนอยู่ภายใต้ใบหน้าไร้ความรู้สึกนั่นเอง "โอเค..." รสาเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ น้ำเสียงของเธออ่อนลงกว่าเดิมเล็กน้อย แม้จะยังมีความดื้อรั้นเจืออยู่ "ฉันยอมรับก็ได้... ว่าถ้าเราเอาทองเหลืองปัดด้านของคุณ มาเบรกกับผนังปูนขัดมันโทนเทาเข้มของฉัน มันอาจจะช่วยให้สเปซดูมีลูกเล่นขึ้นมาได้บ้าง" กรันต์ชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาหันมามองมัณฑนากรสาวตรงหน้าเป็นครั้งแรกด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก รอยยิ้มหยันเมื่อครู่หายวับไป ถูกแทนที่ด้วยความประหลาดใจที่ฉายชัดขึ้นมาวูบหนึ่ง "พูดใหม่อีกทีซิครับ... เมื่อกี้หูผมฝาดไปหรือเปล่า ที่ได้ยินมัณฑนากรปากแซ่บยอมรับไอเดียของสถาปนิกหน้าตายอย่างผม" เขาเอ่ยแซวด้วยน้ำเสียงที่เจือรอยยبر็นเยาะจางๆ แต่กลับแฝงไปด้วยความอบอุ่นแปลกประหลาดที่ทำให้หัวใจของรสาเต้นผิดจังหวะ "อย่ามาหลงตัวเองหน่อยเลยค่ะคุณกรันต์ ฉันแค่ไม่อยากให้งานพังเพราะความดื้อรั้นของคุณต่างหากเล่า" รสาเชิดหน้าขึ้น กลบเกลื่อนความร้อนผ่าวที่แล่นริ้วขึ้นมาบนพวงแก้ม "เอาเป็นว่า... เรามาลองปรับแบบตรงจุดเชื่อมระหว่างล็อบบี้กับโซนรีเทลกันใหม่ดีกว่า ฉันมีไอเดียบางอย่างที่คิดว่าน่าจะผสานสถาปัตยกรรมของคุณกับการตกแต่งภายในของฉันเข้าด้วยกันได้แบบไร้รอยต่อ" เมื่อความอีโก้ถูกวางลงชั่วคราว พลังงานสร้างสรรค์ที่แท้จริงก็เริ่มขับเคลื่อน สองร่างขยับเข้าใกล้กันโดยอัตโนมัติ โต๊ะทำงานที่เคยมีระยะห่าง ถูกย่นระยะจนไหล่แทบจะชนกัน รสาชี้ให้เขาดูเส้นสายการจัดวางเฟอร์นิเจอร์บนหน้าจอแท็บเล็ต ในขณะที่กรันต์โน้มตัวลงมาใกล้ เพื่ออธิบายองศาการรับน้ำหนักของเสาโครงสร้างหลัก ระยะห่างที่ใกล้ชิดจนได้กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ จากตัวเขา มันทำเอาสมาธิของรสาเริ่มสั่นคลอน ปลายนิ้วเรียวของเธอเผลอไปแตะโดนหลังมือของเขาเมื่อทั้งคู่พยายามจะชี้จุดเดียวกันบนหน้าจอ รสาสะดุ้งเล็กน้อย ชักมือกลับราวกับโดนไฟลวก แต่กรันต์กลับไวกว่า เขาคว้าข้อมือเธอไว้เบาๆ ไม่ให้ขยับหนี ดวงตาสองคู่ประสานกันในระยะประชิด ความเงียบโรยตัวลงมาอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่ความเงียบที่อึดอัดเหมือนก่อนหน้า หากแต่เป็นความเงียบที่เต็มไปด้วยกระแสความรู้สึกบางอย่างที่พยายามจะซ่อนไว้แต่ไม่อาจปิด กรันต์มองลึกลงไปในดวงตากลมโตของหญิงสาว แววตาคมปลาบที่เคยดุดันและเย็นชา บัดนี้กลับอ่อนแสงลงอย่างเห็นได้ชัด ริมฝีปากหยักเม้มเข้าหากันเล็กน้อย ราวกับกำลังชั่งใจบางอย่างที่ติดอยู่ในลำคอ "รสา..." เสียงทุ้มต่ำเอמהเรียกชื่อเธอแผ่วเบา ชวนให้หัวใจเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ "จริงๆ แล้ว... คุณไม่ได้น่ารำคาญอย่างที่ผมคิดไว้ตอนแรกหรอกนะ" รสาเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย หัวใจกระหน่ำเต้นแรงยิ่งกว่าตอนเถียงกันเรื่องแบบตึกเสียอีก เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก กำลังจะอ้าปากสวนกลับด้วยคำพูดจาขวานผ่าซากเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอาย แต่ทว่า... *ปัง!* เสียงเปิดประตูห้องประชุมกระแทกผนังดังสนั่นหวั่นไหว จนทั้งคู่ต้องผละออกจากกันอย่างตกใจ เตชินท์ที่นั่งสัปหงกอยู่มุมห้องสะดุ้งสุดตัว ร่างสูงโปรดปรานของใครบางคนก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มกว้าง และเอกสารในมือที่ถูกชูขึ้นสูง "ขอโทษที่ขัดจังหวะความหวานนะครับคุณเพื่อนรัก... แต่ผมเพิ่งได้รับข่าวกรองวงในสุดเอ็กซ์คลูซีฟ คู่แข่งของเราเพิ่งเปลี่ยนดีไซน์กะทันหัน และสิ่งที่พวกมันกำลังจะพรีเซนต์... มันคือคอนเซปต์เดียวกับที่เรากำลังทำเป๊ะๆ เลย!" ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้เอมเมอรัลด์อายส์ด้วยนะคะ