กฎสามข้อที่ไม่เคยมีจริง

"แม่ครับ... นี่รินทร์... 'ภรรยา' ในอนาคตที่ผมกำลังจะพาไปจดทะเบียนสมรสครับ" ประโยคระเบิดเวลาลูกนั้นยังคงลอยเคว้งอยู่ในห้องรับแขกสไตล์โมเดิร์นลักชูรีที่เงียบกริบจนได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศทำงาน รินทร์แทบอยากจะสำלקน้ำลายตัวเองตายให้รู้แล้วรู้รอด สายตาคมกริบของมารดาพยัคฆ์ที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้กวาดมองร่างโปร่งตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ขณะที่ตัวต้นเหตุอย่างพยัคฆ์กลับยืนตีหน้าตายราวกับเมื่อครู่ไม่ได้เพิ่งประกาศกร้าวท้าทายอำนาจมืดของบุพการี กระทั่งเสียงหัวเราะเบาๆ ในลำคอของหญิงสูงวัยดังขึ้น ความตึงเครียดจึงค่อยๆ คลายตัวลงเล็กน้อย "พยัคฆ์... แกเล่นมุกอะไรพิเรนทร์ๆ" คุณหญิงมยุรีปรายตามองลูกชายคนโปรดด้วยความระอา ก่อนจะหันมาสบตากับรินทร์ที่ยืนตัวเกร็งเป็นไม้หลักปักเลน "ส่วนหนู... หน้าตาจิ้มลิ้มพริเพราดีนี่ ทำไมถึงยอมมาเล่นละครฉากนี้กับตาพยัคฆ์เขาได้ล่ะลูก" "ผมไม่ได้เล่นละครนะครับคุณแม่" พยัคฆ์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงราบเรียบแต่เด็ดขาดจนคนฟังต้องขมวดคิ้ว "และกระดาษแผ่นนี้... ก็คือหลักฐานว่าเราไม่ได้ล้อเล่น" นิ้วเรียวยาวของนักธุรกิจหนุ่มหยิบบางสิ่งออกจากกระเป๋าเสื้อสูท มันคือใบจองคิวจดทะเบียนสมรสที่ระบุวันเวลาไว้อย่างชัดเจน—พรุ่งนี้เช้า! รินทร์เบิกตากว้าง หันขวับไปมองหน้าคนข้างๆ ทันที มือเรียวเอื้อมไปหยิกต้นแขนแกร่งผ่านเนื้อผ้าสูทอย่างแรงด้วยความหมั่นไส้ นี่มันเกินขอบเขตของ 'ดีลลับ' ที่ตกลงกันไว้แล้วนี่หว่า! ไหนบอกว่าแค่แสดงละครตบตาผู้ใหญ่ให้เลิกส่งคนมาดูตัวไงวะไอ้มนุษย์หน้าตาย! พยัคฆ์สะดุ้งเล็กน้อยแต่ไม่แสดงอาการเจ็บออกมา ใบหน้าคมคายยังคงนิ่งสนิท แถมยังเอื้อมมือมาคว้าข้อมือของรินทร์ที่กำลังบิดเนื้อเขาอยู่ไปกุมไว้แน่นด้วยฝ่ามืออุ่นจัด บีบนวดเบาๆ เชิงปรามไม่ให้ดิ้นหลุดต่อหน้าแม่ "โอเค... ในเมื่อพวกเธอตกลงกันเองแล้ว แม่ก็คงห้ามอะไรไม่ได้" คุณหญิงมยุรีถอนหายใจยาว ยอมรับสถานการณ์เฉพาะหน้าอย่างคนฉลาดเกม "แต่ถ้าจะมาอยู่บ้านหลังนี้... ในฐานะ 'ภรรยา' ของพยัคฆ์ มันก็ต้องมีกฎเกณฑ์กันหน่อย รินทร์... ลูกไหวไหมถ้าจะต้องทำตามกฎของบ้านนี้?" "ไหวครับคุณแม่..." รินทร์รีบแย่งตอบด้วยรอยยิ้มหวานหยาดเยิ้ม แต่นัยน์ตากลับส่งกระแสไฟใส่พยัคฆ์แบบไม่ยอมแพ้ "ในเมื่อผมมา 'ทำหน้าที่' แล้ว ผมย่อมทำเต็มที่แน่นอนครับ" หลังจากการเจรจาอันยาวนานและเต็มไปด้วยแรงกดดันทางจิตวิทยาก็จบลง คุณหญิงมยุรีขอตัวขึ้นห้องพักผ่อน ปล่อยให้ว่าที่คู่ชีวิตป้ายแดงยืนเผชิญหน้ากันเองในห้องโถงกว้างที่เงียบสงัด ทันทีที่ลับร่างมารดา พยัคฆ์ก็สะบัดตัวหันมามองรินทร์ด้วยแววตาดุดัน ทว่าซ่อนความร้อนรุ่มบางอย่างไว้ภายใต้กรอบความนิ่ง "ใครใช้ให้เธอไปหยิกแขนฉันต่อหน้าแม่?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยคาดโทษ "แล้วใครใช้ให้คุณเพิ่มออปชัน 'จดทะเบียนสมรสจริง' โดยไม่ปรึกษาผมก่อนล่ะครับคุณพยัคฆ์!" รินทร์กระชากเสียงใส่ทันที ดวงตากลมโตวาวโรจน์ด้วยความโมโห ปลดพันธนาการข้อมือออกจากมือหนาแล้วก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว "เราตกลงกันแค่เป็นคู่หมั้นกำมะลอไม่ใช่เหรอวะ! ทำไมจู่ๆ ถึงเลื่อนขั้นเป็นสามีภรรยาตามกฎหมายวะเนี่ย!" "เสียงดังไปแล้วรินทร์" พยัคฆ์ก้าวเข้าไปประชิดตัวอย่างรวดเร็ว จนรินทร์ต้องผถะหลังไปชนกับเสาต้นใหญ่ของห้องโถง แขนแกร่งยกขึ้นยันกับผนังทั้งสองข้าง กักขังร่างโปร่งให้อยู่ในอาณัติทันที "จำไม่ได้เหรอว่าฉันเตือนเธอแล้วว่า 'อย่าขัดใจฉัน'" "นี่คุณใช้อำนาจมืดบีบบังคับผมชัดๆ! ไอ้คนเผด็จการ!" "ถ้าไม่ทำแบบนี้ แม่ฉันไม่มีทางเลิกส่งพวกคุณหนูไฮโซน่ารำคาญมาให้ฉันดูตัวหรอก" พยัคฆ์ก้มหน้าลงมาจนปลายจมูกโด่งเกือบจะชนกับแก้มใส ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดผิวแก้วทำให้รินทร์ใจเต้นผิดจังหวะอย่างน่าหงุดหงิด "อีกอย่าง... การเป็นภรรยาทางกฎหมายของฉัน มันมีสิทธิประโยชน์คุ้มค่ากว่าที่เธอคิดเยอะ รินทร์" "ผมไม่ต้องการสิทธิประโยชน์บ้าบออะไรทั้งนั้น! ปล่อยผมนะเว้ย!" รินทร์พยายามดันอกแกร่งออก แต่กล้ามเนื้อแน่นๆ นั่นราวกับกำแพงคอนกรีต พยัคฆ์โน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบข้างใบหูขาวสะอาด น้ำเสียงทุ้มพร่าเต็มไปด้วยความเอาแต่ใจที่ทำเอาคนฟังขนลุกซู่ "จำกฎสามข้อของฉันไว้ให้ดี... ข้อแรก ห้ามเถียง ข้อสอง ห้ามขัดคำสั่ง และข้อสาม..." พยัคฆ์เว้นจังหวะ ปลายนิ้วเรียวไล้กรอบหน้าหวานเบาๆ จนรินทร์สะท้านเฮือก "ห้ามใจเต้นแรงเวลาอยู่ใกล้ฉัน" รินทร์กัดริมฝีปากแน่นด้วยความเจ็บใจ อยากจะด่ากราดออกไปให้สมกับความปากร้ายของอีกฝ่าย แต่ยังไม่ทันจะได้อ้าปากเถียง เสียงฝีเท้าหนักแน่นและเสียงเคาะประตูกระจกบานใหญ่หน้าบ้านก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน ทั้งสองคนชะงัก พยัคฆ์ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่สบอารมณ์ที่ถูกขัดเวลาส่วนตัว ส่วนรินทร์รีบใช้โอกาสนี้ผลكอกอีกฝ่ายออกแล้วจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ พ่อบ้านวัยกลางคนเดินเข้ามาด้วยสีหน้ากึ่งกังวลกึ่งลำบากใจ ก่อนจะโค้งตัวลงเล็กน้อยแล้วเอ่ยรายงานด้วยน้ำเสียงสั่นๆ "คุณพยัคฆ์ครับ... มีแขกไม่ได้รับเชิญมาขอพบครับ... เธออ้างว่าเป็น... อดีตคู่หมั้นของคุณ... คุณมินตราครับ" สิ้นคำว่า 'มินตรา' บรรยากาศรอบตัวพยัคฆ์ก็ดิ่งฮวบทันที อุณหภูมิในห้องลดต่ำลงจนเยือกเย็น ดวงตาคมกริบฉายแววอำมหิตขึ้นมาวูบหนึ่ง ก่อนจะหันกลับมามองรินทร์ที่ยืนกอดอกเลิกคิ้วมองสถานการณ์ตรงหน้าด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ยบางๆ รินทร์แค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ กวาดสายตามองหน้าพระเอกสายซึนด้วยแววตาท้าทาย "อ้าว... เมียหลวงตามมาทวงบัลลังก์ถึงบ้านแล้วนี่ครับคุณสามี... แบบนี้ 'กฎสามข้อ' ของคุณ จะยังใช้ได้ผลอยู่ไหมล่ะเนี่ย?" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและสนับสนุน "เมทริกซ์ซีโร่" ด้วยดีเสมอมานะครับ