เจอตัวแล้ว

กลิ่นอายความเย็นยะเยือกของแชมเปญชั้นดีในแก้วทรงสูงแทบไม่ได้ช่วยให้สถานการณ์ในห้องสูทวีไอพีของโรงแรมหรูลดความอึดอัดลงเลยแม้แต่น้อย รินทร์นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้สีเข้ม แผ่นหลังตั้งตรงดิ่งราวกับจงใจประกาศสงครามเงียบ ดวงตากลมโตคู่สวยจ้องมองเอกสารสัญญาบนโต๊ะกระจกด้วยรอยยิ้มหยันที่มุมปาก คนอย่างรินทร์มีหรือจะยอมตกเป็นเบี้ยล่างให้ใครข่มเหงง่ายๆ "คิดว่าหนีพ้นหรือครับ... รินทร์" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดีดังขึ้นจากทางด้านหลัง พร้อมกับสัมผัสอุ่นจัดของปลายนิ้วแกร่งที่เอื้อมมาปัดปอยผมซึ่งตกลงมาเคลียข้างแก้มเนียนอย่างถือวิสาสะ รินทร์สะดุ้งสุดตัว รีบผุดลุกขึ้นแล้วหันขวับกลับไปเผชิญหน้ากับร่างสูงใหญ่ของพยัคฆ์ทันที ดวงตาคมกริบของอีกฝ่ายไม่ได้มีความตื่นตระหนกเจืออยู่เลย มีเพียงประกายไฟคุกรุ่นและความดุดันที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างให้เป็นจุล ให้ตายเถอะ... ผู้ชายคนนี้สะกดรอยตามเขามาถึงเกาะส่วนตัวแห่งนี้ได้อย่างไรกัน! "คุณพยัคฆ์!" รินทร์อุทานออกมาอย่างลืมตัว ก่อนจะรีบปรับสีหน้าให้เรียบเฉย เชิดหน้าขึ้นท้าทายตามนิสัย "ผมจะไปไหน ทำไมจะต้องรายงานคุณด้วย เราไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย... อีกอย่าง บอสใหญ่แห่งพยัคฆ์กรุ๊ปควรจะมีงานล้นมือจนไม่มีเวลามาตามตื้อคนอื่นไม่ใช่หรือครับ" พยัคฆ์แค่นหัวเราะในลำคอ ร่างสูงก้าวเข้ามาประชิดตัวทีละน้อย จนรินทร์ต้องถอยหลัง1ก้าวโดยอัตโนมัติ ทว่าด้านหลังกลับเป็นพนักพิงโซฟา ทำให้ถูกกักตัวไว้ในอ้อมแขนของคนตัวโตกว่าโดยปริยาย "ปากดีไม่เปลี่ยน..." พยัคฆ์โน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนที่รดรินอยู่ใกล้ชิดทำให้หัวใจของรินทร์กระตุกวูบอย่างห้ามไม่อยู่ "ผมเตือนคุณแล้วใช่ไหมครับรินทร์... ว่าอย่าลองดีกับผม อยากหนีมาพักผ่อนนักใช่ไหม งั้นก็เตรียมตัวรับผลของการหนีเที่ยวให้ดีก็แล้วกัน" "นี่คุณจะบ้าหรือไง! ปล่อยผมนะ!" รินทร์พยายามใช้สองมือดันแผงอกกว้างเอาไว้ แต่ทว่ากล้ามเนื้อแน่นๆ ของอีกฝ่ายกลับแข็งราวกับกำแพงหิน ไม่มีทีท่าว่าจะสะทกสะท้านเลยสักนิด "ผมโตแล้วนะ ไม่ใช่เด็กๆ ที่คุณจะมาชี้นิ้วสั่ง..." "ถ้าโตแล้ว รู้จักรับผิดชอบคำพูดตัวเองบ้างไหมครับ" พยัคฆ์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงจริงจังจนรินทร์ชะงัก "คุณคิดว่าการที่คุณบินหนีมาไกลถึงนี่ จะทำให้ผมตามคุณไม่พบหรือไง รินทร์... อย่าท้าทายอำนาจความอดทนของผมให้มากนักเลย" บรรยากาศระหว่างคนทั้งคู่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดประหลาด เคมีที่ปะทะกันอย่างดุเดือดทำให้ห้องกว้างดูแคบลงไปถนัดตา รินทร์เม้มริมฝีปากแน่นอย่างขัดใจ ดวงตาคู่หวานวาวโรจน์ด้วยความดื้อรั้น ไม่ยอมแพ้แม้จะตกเป็นรองทางกายภาพอย่างเห็นได้ชัด "แล้วคุณจะตามมาทำไมล่ะครับ! ในเมื่อคุณก็มีมินตราคอยดูแลอยู่ข้างกายไม่ห่างอยู่แล้ว..." คำพูดที่หลุดปากออกไปด้วยความหึงหวงแบบไม่รู้ตัว ทำให้พยัคฆ์ชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคมกริบหรี่ลงมองคนตรงหน้าด้วยความพึงพอใจที่ปิดไม่มิด รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์ "หึงผมหรือครับ?" "ใครหึงคุณ! อย่าหลงตัวเองน่า!" รินทร์รีบปฏิเสธเสียงสูง หน้าหวานแดงก่ำขึ้นมาทันทีด้วยความอับอายที่เผลอหลุดปากพูดเรื่องไม่เข้าท่าออกไป "ผมแค่รำคาญที่คุณชอบทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของต่างหาก!" พยัคฆ์ไม่ตอบโต้ด้วยคำพูด แต่นัยน์ตาสีเข้มกลับพราวระยับ มือหนาเอื้อมขึ้นประคองกรอบหน้าหวานเอาไว้ด้วยความทะนุถนอมที่ขัดกับแววตาดุดัน นิ้วโป้งเกลี่ยไล้ริมฝีปากที่กำลังเม้มเข้าหากันแน่นอย่างนุ่มนวล จนรินทร์เผลอผ่อนลมหายใจออกมาอย่างลืมตัว "ผมสนใจแค่วิธีจัดการกับคนดื้อแถวนี้..." พยัคฆ์กระซิบแผ่วเบาชิดริมฝีปาก "และดูเหมือนว่า... เรามีเรื่องต้องเคลียร์กันยาวจริงๆ อย่างที่ผมบอกไว้เมื่อคืนเสียด้วยสิ" หัวใจของรินทร์เต้นระรัวราวกับกลองเพล สติสัมปชัญญะที่เคยมีเริ่มกระเจิดกระเจิงเมื่อระยะห่างระหว่างกันลดลงจนแทบไม่มีที่ว่าง ทว่าในจังหวะที่ริมฝีปากหนากำลังจะทาบทับลงมาเพื่อปิดกั้นเสียงเถียงของคนอวดดี... *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความหวานชวนจิกหมอนอย่างไม่รู้กาลเทศะ พยัคฆ์ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด ส่วนรินทร์อาศัยจังหวะชุลมุนนี้ดันอกอีกฝ่ายออกแล้วรีบก้าวถอยหลังเว้นระยะห่างทันที "ใครมาวะ..." พยัคฆ์สบถเบาๆ อย่างหัวเสีย ก่อนจะหันไปมองทางประตูห้อง ประตูห้องสูทถูกผลักเปิดออกช้าๆ พร้อมกับร่างโปร่งของใครบางคนก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทว่าดวงตากลับกวาดมองคนทั้งสองด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก รินทร์เบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อเห็นว่าผู้มาใหม่คือใคร "ขอโทษทีครับที่ขัดจังหวะ..." เสียงหวานเรียบเอ่ยขึ้น พร้อมกับรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก "แต่ดูเหมือนว่าผมจะมาถูกเวลาใช่ไหมครับ... คุณพยัคฆ์ คุณรินทร์" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้กันมาโดยตลอดนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ