น้ำตาที่คนเย็นชาไม่เคยเห็น

แรงกระแทกจากการกระชากประตูรถทำให้รินทร์เซถลาเข้าไปชนกับแผงอกแข็งแกร่งที่คุ้นเคย กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นอายความคุกรุ่นของความโกรธแผ่ซ่านจนอุณหภูมิภายในห้องโดยสารลดฮวบลงทันที หน้าจอสมาร์ทโฟนในมือของพยัคฆ์สว่างวาบ เผยให้เห็นภาพถ่ายที่ถูกส่งมาจากเบอร์แปลกเมื่อไม่กี่นาาทีก่อน—ภาพที่เขากำลังก้าวขึ้นรถของชายอื่น และข้อความเย้ยหยันที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "อธิบายมาสิครับ รินทร์" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยโทนเสียงที่เย็นเยียบจนน่ากลัว ดวงตาคมกราบกวาดมองใบหน้าหวานที่กำลังตื่นตระหนกแต่ก็ยังพยายามตั้งกำแพงปกป้องตัวเอง พยัคฆ์หัวเราะในลำคออย่างแห้งแล้ง เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขันใดๆ สิ้นเชิง "เพิ่งแยกจากผมไม่ถึงชั่วโมง ก็มีรถมารับไปต่อคิวสร้างโปรไฟล์ใหม่กับผู้ชายคนอื่นแล้วอย่างนั้นเหรอครับ? คุณนี่มัน... หาความสงบสุขให้ชีวิตผมไม่ได้เลยจริงๆ" รินทร์เม้มริมฝีปากแน่นจนซีดขาว ความโกรธที่ถูกสะสมไว้ภายใต้ความเงียบงันตลอดหลายวันที่ผ่านมาเริ่มปะทุขึ้นในอก เขาไม่ได้โง่พอที่จะไม่รู้ว่าเบอร์นั้นส่งมาเพื่อจุดประสงค์อะไร และยิ่งเกลียดท่าทีคุกคามราวกับเจ้าข้าวเจ้าของที่อีกฝ่ายแสดงออกอย่างไร้เหตุผล "ถ้าคุณใช้สมองคิดสักนิด ไม่ใช่เอาแต่อคติครอบงำ คุณก็จะรู้ว่าคนในรูปคือใคร!" รินทร์สวนกลับทันควัน ดวงตากลมโตวาวโรจน์ด้วยความอัดอั้นตันใจ "แต่ช่างเถอะครับ... ต่อให้ผมจะไปไหน จะขึ้นรถใคร มันก็เรื่องส่วนตัวของผม ไม่ใช่กงการอะไรที่คุณจะต้องมาตามจิกหัวผมแบบนี้!" "ไม่ใช่กงการงั้นเหรอ?" พยัคฆ์ขยับตัวเข้าประชิดจนพื้นที่ในรถแคบลงไปถนัดตา สองมือใหญ่ตรึงไหล่บางเอาไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก แรงอารมณ์ที่พลุ่งพล่านทำให้ลมหายใจของชายหนุ่มร้อนผ่าว "จำไม่ได้หรือไงครับว่าสัญญาระหว่างเรามันคืออะไร หรือคุณคิดว่าการทำตัวสำส่อนไปทั่วมันจะทำให้ผมปล่อยคุณไปได้ง่ายๆ งั้นเหรอ!" เพียะ! เสียงฝ่ามือกระทบเข้ากับแก้วสากของชายหนุ่มดังสนั่นท่ามกลางความเงียบ บรรยากาศภายในรถนิ่งค้างไปในเสี้ยววินาทีนั้น พยัคฆ์หันหน้าไปตามแรงตบ ใบหน้าคมคายขึ้นรอยแดงจางๆ แต่ดวงตาที่หันกลับมามองคนตรงหน้านั้นกลับเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและร้าวลึกที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ความเย่อหยิ่ง รินทร์หอบหายใจหนักหน่วง มือเรียวที่เพิ่งใช้ตบอีกฝ่ายสั่นเทาอย่างควบคุมไม่อยู่ หยดน้ำใสๆ ที่กลั้นมานานเอ่อล้นคลอหน่วยดวงตาคู่สวย ก่อนจะไหลรินลงมาอาบแก้มเนียนเงียบๆ เป็นครั้งแรกที่คนพยศอย่างรินทร์เลือกที่จะร้องไห้ต่อหน้าคนที่เขาเกลียดและชังน้ำหน้าที่สุด "ใช่... ผมมันคนสำส่อนในสายตาคุณนี่!" เสียงหวานสั่นเครือ เจือสะอื้นเล็กน้อยแต่น่าฟังจนคนฟังรู้สึกเจ็บแปลบที่อกด้านซ้าย "คุณเห็นผมเป็นแค่ตัวน่ารำคาญ เป็นสินค้าในดีลที่คุณจะทำยังไงกับมันก็ได้... ทำไมคุณถึงไม่ปล่อยผมไปสักทีล่ะครับ! ในเมื่อคุณก็เกลียดผม ทำไมต้องมาคอยตามราวี ตามหึงหวงในสิ่งที่แม้แต่ตัวคุณเองก็ไม่มีสิทธิ์!" พยัคฆ์ชะงักงัน คำพูดที่พรั่งพรูออกมาพร้อมหยาดน้ำตาทำให้คำพูดร้ายกาจทั้งหมดจุกค้างอยู่ที่ลำคอ ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่มลายหายไปราวกับถูกปัดเป่าด้วยคบเพลิงแห่งความจริง เขาไม่เคยเห็นน้ำตาของรินทร์... ทุกครั้งที่ปะทะกัน รินทร์จะมีแต่เขี้ยวเล็บ คำพูดเชือดเฉือน และท่าทีดื้อรั้นที่ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร แต่ภาพของคนตรงหน้าที่กำลังร้องไห้สะอื้นฮักโดยพยายามกัดริมฝีปากไม่ให้ตัวเองดูน่าสมเพช กลับทำลายเกราะกำบังทั้งหมดของนักธุรกิจผู้เย่อหยิ่งลงอย่างราบคาบ มือใหญ่ที่เคยบีบไหล่บางเปลี่ยนเป็นฝ่ายยกขึ้นเกลี่ยหยาดน้ำตาบนแก้มเนียนอย่างแผ่วเบาโดยไม่รู้ตัว สัมผัสนั้นอบอุ่นและอ่อนโยนจนรินทร์สะดุ้งถอยหนี แต่พยัคฆ์กลับรวบเอวบางเข้าหาตัวแน่นขึ้น กดศีรษะทุยให้ซบลงกับแผงอกกว้างของตน "อย่าร้องไห้..." เสียงทุ้มเอמהแผ่วเบa ชิดขมับชื้นเหงื่อ ความเย่อหยิ่งถูกพับเก็บไว้ชั่วคราว เหลือเพียงความรู้สึกผิดที่ตีรวนอยู่ในอก "ผม... ไม่ได้หมายความแบบนั้น" "ปล่อยผม..." รินทร์พยายามดันอกอีกฝ่ายออก แต่แรงที่มีน้อยนิดเทียบไม่ได้กับอ้อมกอดที่มั่นคงราวกับกำแพงเหล็ก เสียงสะอื้นเบาๆ ของรินทร์ยิ่งกรีดแทะหัวใจของพยัคฆ์ให้แตกสลาย ทว่า ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังจะเปลี่ยนผ่านจากความขัดแย้งไปสู่ความเปราะบางที่ชวนให้ใจเต้นแรง ประตูรถฝั่งตรงข้ามก็ถูกเปิดออกอย่างไร้มารยาท พร้อมกับเสียงหัวเราะแหลมสูงที่คุ้นหูเอ่ยแทรกขึ้นกลางอากาศ "อุ๊ย... ดูเหมือนฉันจะมาขัดจังหวะเวลาสวีทหวานของคุณสองคนหรือเปล่าคะเนี่ย?" รินทร์ชะงัก รีบยกมือขึ้นปาดน้ำตาบนใบหน้าลวกๆ แล้วหันไปมองตามเสียงนั้น ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นร่างระหงของ มินตรา ยืนยันยิ้มเยาะอยู่ที่นอกประตูรถ พร้อมกับสมาร์ทโฟนในมือที่หน้าจอยังคงเปิดแอปพลิเคชันส่งข้อความค้างไว้ พยัคฆ์ขบกรามแน่น ดวงตาคมกริบเปลี่ยนเป็นคมปลาทูจ้องมองผู้หญิงที่ยืนอยู่เบื้องนอกด้วยรังสีอำมหิตที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างให้เป็นจุล ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "เมทริกซ์ซีโร่" เสมอมานะครับ