ความเงียบงันที่เจ็บปวด

เหล็กเย็นเฉียบของกุญแจมือไม่ได้สร้างความเจ็บปวดให้พยัคฆ์เท่ากับสายตาคู่คมที่มองตรงมา ท่ามกลางความวุ่นวายของเจ้าหน้าที่ตำรวจนอกเครื่องแบบที่กรูเข้ามาในห้องทำงานส่วนตัว รินทร์ยืนนิ่งอยู่ริมกระจกบานใหญ่ หัวใจกระหน่ำเต้นด้วยความตกใจระคนสับสน ภาพของมินตราที่ยืนกอดอกยิ้มเยาะอยู่ที่มุมห้องคือหลักฐานชั้นดีว่าเกมนี้ใครคือผู้ชักใย "คุณพยัคฆ์ครับ เชิญทางเราด้วยครับ" เสียงนายตำรวจหนุ่มเอ่ยขึ้นอย่างสุภาพแต่เด็ดเดี่ยว พยัคฆ์ไม่แม้แต่จะชายตามองมินตรา ร่างสูงสง่าในชุดสูทสั่งตัดราคาแพงหันกลับมาสบตากับรินทร์ นัยน์ตาคู่นคมืดสนิทไร้ซึ่งความตื่นตระหนก มีเพียงความรู้สึกบางเบาที่ยากจะคาดเดara แต่มันกลับกรีดลึกลงไปในอกของรินทร์จนแทบหายใจไม่ออก "ผมบอกแล้วไงครับรินทร์... ว่าสุดท้ายแล้ว คนที่อยู่ข้างคุณมันควรจะเป็นผม" มินตราเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานหยด ยื่นมือเรียวหมายจะแตะแขนพยัคฆ์ตอนที่เขาเดินผ่าน แต่กลับถูกไหล่กว้างกระแทกผ่านไปอย่างไม่ไยดี จนรอยยิ้มบนหน้าของหญิงสาวแทบจะบิดเบี้ยว ประตูห้องปิดลง ความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัวก็เข้าปกคลุมทันที นับตั้งแต่วินาทีนั้น แต่ละวันผ่านไปอย่างทรมานราวกับตกอยู่ในนรกทั้งเป็น เพนท์เฮาส์หรูที่เคยมีเสียงเถียงกันเรื่องกาแฟ ทว่าตอนนี้กลับกว้างใหญ่และวังเวงเกินกว่าจะทนไหว รินทร์นั่งอยู่ที่โซฟาตัวเดิมอย่างไร้เรี่ยวแรง เอกสารคดีฟอกเงินและข้อหาฆาตกรรมอำพรางถูกกองสุมอยู่บนโต๊ะทำงานของพยัคฆ์ ทุกตัวอักษรคือหลักฐานปลอมที่ถูกจัดฉากอย่างแนบเนียน และเบื้องหลังเกมการเมืองธุรกิจนี้ก็มีเงาของตระกูลมินตราทาบทับอยู่ รินทร์ไม่ได้ร้องไห้ ความเสียใจมันจุกแน่นจนล้นทะลักออกมาเป็นความเงียบ งัน ดิ่งลึก และชาชิน "คุณมันบ้าที่สุดพยัคฆ์... ทำไมถึงยอมให้ตัวเองโดนจับไปง่ายๆ แบบนั้น" รินทร์พึมพำกับความว่างเปล่า นิ้วเรียวกำแฟ้มเอกสารในมือจนยับยู่ยี่ เขารู้ดีว่าพยัคฆ์ทำเพื่อปกป้องอะไรบางอย่าง... ปกป้องหลักฐานบางอย่างที่อาจโยมาถึงตัวเขาเอง ตลอดหนึ่งสัปดาห์เต็ม รินทร์ใช้เวลาหมดไปกับการวิ่งเต้นหาทนายฝีมือดีและตรวจสอบเส้นทางการเงิน ทว่าทุกช่องทางถูกปิดตายด้วยอิทธิพลมืด พยัคฆ์ถูกคุมตัวไว้ในเรือนจำพิเศษโดยไม่อนุญาตให้ประกันตัว และที่สำคัญ... ชายหนุ่มปฏิเสธที่จะพบหน้าใครเลย แม้แต่ทนายส่วนตัว หรือรินทร์เอง ความเย็นชาของพยัคฆ์ในห้องเยี่ยมคือกำแพงหนาที่สร้างความเจ็บปวดให้รินทร์ยิ่งกว่าการถูกหักหลัง *“คุณมาที่นี่ทำไม กลับไปซะรินทร์”* นั่นคือประโยคเดียวที่พยัคฆ์พูดผ่านกระจกใสในวันแรกที่เขาดั้นด้นไปเยี่ยม ใบหน้าคมคายเรียบเฉย ดวงตาคู่นั้นว่างเปล่าราวกับคนแปลกหน้า ก่อนที่ร่างสูงจะลุกขึ้นและเดินหันหลังให้โดยไม่หันกลับมามองอีกเลย ความเงียบงันในห้องขังของอีกฝ่ายส่งเสียงกู่ก้องดังลั่นมาถึงหัวใจของรินทร์ในทุกค่ำคืน ก๊อก ก๊อก ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ รินทร์สะดุ้งหลุดจากภวังค์ความคิด ดวงตาเรียวรีมองนาฬิกาบนผนังที่บอกเวลาตีสองครึ่ง ใครกันที่จะมาหาเขาในยามวิกาลนี้? รินทร์ก้าวเท้าเดินอย่างระแวดระวังไปที่หน้าประตู มือเรียวบิดกลอนเปิดออกเพียงนิดเพื่อมองลอดผ่านช่องแคบ ทว่าวินาทีที่เห็นเงาร่างของคนที่ยืนอยู่ตรงนั้น ลมหายใจของรินทร์ก็พลันสะดุดกึก ไม่ใช่ตำรวจ... ไม่ใช่มินตรา... แต่เป็นชายวัยกลางคนในชุดสูทรasยเรียบ ผู้เป็นมือขวาคนสนิทของพยัคฆ์ที่หายตัวไปพร้อมกับเซิร์ฟเวอร์ลับในคืนเกิดเหตุ สีหน้าของอีกฝ่ายเคร่งเครียดและมีหยดเหงื่อผุดพรายเต็มกรอบหน้า "คุณรินทร์ครับ... ผมมีเวลาไม่มาก นายท่านฝากสิ่งนี้มาให้คุณ และบอกว่า... เกมนี้ใกล้จะจบลงแล้วครับ" มือหยาบกร้านยื่นแฟลชไดรฟ์สีดำสนิทขนาดเล็กจิ๋วมาตรงหน้า พร้อมกับกระดาษโน้ตแผ่นเล็กที่เขียนลายมือคุ้นตาด้วยหมึกสีดำสนิท *‘อย่าไว้ใจใคร... แม้แต่เงาของตัวเอง และจำไว้ว่าฉันไม่มีวันปล่อยมือจากคุณ’* รินทร์เม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด หัวใจเต้นรัวระรัวด้วยความหวาดระแวงผสมผสานกับความโหยหาที่อัดอั้นมานานนับสัปดาห์ ทว่าก่อนที่เขาจะได้เอ่ยถามอะไรเพิ่มเติม เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบคู่ก็ดังขึ้นที่โถงทางเดินด้านนอก พร้อมกับเสียงพังประตูห้องพักข้างเคียงอย่างรุนแรง! ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและส่งกำลังใจให้กันเสมอนะครับ