ความลับที่รินทร์เก็บไว้

แสงไฟแฟลชจากหน้าจอโทรศัพท์ในมือของมินตราไม่ได้สว่างวาบแค่เพียงชั่วพริบตา แต่มันสาด1ซัดความจริงอันน่ารังเกียจตรงเข้าใส่ความรู้สึกของรินทร์ จนริมฝีปากบางเม้มแน่นเข้าหากันจนแทบไม่มีสีเลือด ภาพถ่ายระยะประชิดเมื่อครู่—วินาทีที่พยัคฆ์โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะแตะกัน กลายเป็นหลักฐานชั้นดีที่ถูกบันทึกไว้ในอุ้งมือของผู้หญิงที่เขาเกลียดขี้หน้าที่สุดในชีวิต “โอ๊ะ ฉันรบกวนเวลาสวีทหวานของพวกคุณหรือเปล่าคะเนี่ย” เสียงแหลมสูงเจือความเย้ยหยันดังขึ้นทำลายความเงียบ พลางก้าวฉับๆ เข้ามาใกล้ รอยยิ้มบนริมฝีปากที่เคลือบลิปสติกสีแดงเพลิงช่างบาดตาและชวนสะอิดสะเอียนในสายตาของรินทร์ “ไม่นึกเลยนะคะว่าคนปากแข็งอย่างคุณพยัคฆ์ จะมีมุมแอบมามุมตึกกับเด็กฝึกงานคนโปรดแบบนี้... ถ้าภาพนี้หลุดออกไปถึงบอร์ดบริหารหรือสำนักข่าวซุบซิบวงการไฮโซ คิดว่าความสัมพันธ์แบบ *‘ดีลลับ’* ของพวกคุณจะรอดไปได้สักกี่น้ำกันเชียวล่ะคะ” รินทร์สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อดึงสติที่กระเจิดกระเจิงให้กลับคืนมา มือเรียวที่กำเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือเพื่อสะกดกลั้นความโกรธ รินทร์ไม่ใช่คนที่จะยอมก้มหัวให้ใครขู่ได้ง่ายๆ โดยเฉพาะกับมินตรา อดีตคนรักเก่าที่ชอบทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของพยัคฆ์ทั้งที่หมดสิทธิ์ไปนานแล้ว “เก็บมือถือแล้วไสหัวไปซะ มินตรา” พยัคฆ์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงต่ำทุบ หางเสียงเจือไอความเย็นยะเยือกที่แผ่พุ่งออกมาจนบรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงหลายองศา ดวงตาคมกริบวาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยว ร่างสูงใหญ่ก้าวขยับบังร่างบางของรินทร์ไว้ครึ่งหนึ่งราวกับต้องการปกป้อง แต่ในมุมมองของรินทร์... การกระทำนั้นกลับตอกย้ำให้หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบอย่างเจ็บปวด *‘เขาปกป้องเรา... หรือแค่กลัวความลับเรื่องดีลบ้าๆ นี่รั่วไหลกันแน่?’* คำถามนั้นกรีดลึกลงในอก รินทร์พยายามเตือนสติตัวเองซ้ำๆ ว่าอย่าได้เผลอไผลไปกับความใกล้ชิดเมื่อครู่ พยัคฆ์ก็แค่ผู้ชายเผด็จการ ปากร้าย และเย็นชาคนเดิม คนที่เห็นทุกอย่างเป็นเพียงเกมธุรกิจและการต่อรอง รินทร์จะไม่มีวันยอมให้หัวใจตัวเองพ่ายแพ้ให้กับความอบอุ่นจอมปลอมที่ฉาบอยู่บนความเยเย็นนั้นเด็ดขาด “อุ๊ย ทำไมต้องทำหน้าตาน่ากลัวใส่กันด้วยล่ะคะ พยัคฆ์ก็รู้ว่ามินไม่ได้อยากเป็นคนใจร้ายเลยสักนิด” มินตรายกมือขึ้นทาบอกแสร้งทำเป็นตกใจ ก่อนจะหันมามองรินทร์ด้วยสายตารังเกียจเดียดฉันท์ “แต่ก็นั่นแหละค่ะ คนบางคนเจียมตัวไม่เป็น คิดว่าเอาตัวเข้าแลกหน่อยแล้วจะบินสูงขึ้นมาได้... น่าสมเพชเสียจริง” “ปากดีนักนะ” รินทร์แค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก้าวเท้าพ้นจากเงาไหล่กว้างของพยัคฆ์แล้วเผชิญหน้ากับมินตราตรงๆ แววตาดื้อรั้นฉายชัดความท้าทายจนอีกฝ่ายชะงัก “จะเอารูปนี้ไปประจานใครก็เชิญตามสบายเลยครับคุณมินตรา เพราะคนอย่างผมไม่มีอะไรจะเสียอยู่แล้ว... แต่ระวังตัวไว้หน่อยก็ดีนะครับ คนที่ชอบขุดหลุมฝังคนอื่น บางทีอาจจะเป็นคนตกลงไปนอนก้นหลุมซะเอง” “แก...!” มินตราหน้าเสีย แววตาริษยาฉายชัดขึ้นมาทันทีเมื่อเจอฝีปากคมกริบตอกกลับแบบไม่ไว้หน้า “พอได้แล้วมินตรา!” พยัคฆ์ตวาดกร้าว เสียงทรงอำนาจนั้นทำให้โถงทางเดินเงียบกริบลงทันตาเห็น ชายหนุ่มปรายตามองอดีตคนรักด้วยแววตาเหี้ยมเกรียม “ถ้าภาพในมือเธอมันหลุดออกไปแม้แต่นิดเดียว เธอจะได้เห็นดีกันแน่ว่าคนอย่างพยัคฆ์จะทำอะไรกับคนที่กล้าลองดี... ไสหัวไปซะ ก่อนที่ฉันจะหมดความอดทน!” รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากตัวพยัคฆ์ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น มินตรารู้จักนิสัยเด็ดขาดของชายหนุ่มดี เธอจึงทำได้แค่กัดฟันกรวดด้วยความแค้น เก็บโทรศัพท์มือถือใส่กระเป๋าอย่างจำยอม ก่อนจะสะบัดหน้าเดินหนีหายไปในความมืดของมุมตึกอีกด้านด้วยความเจ็บใจ ความเงียบโรยตัวลงปกคลุมพื้นที่ตรงนั้นอีกครั้ง ทว่าบรรยากาศกลับอึดอัดเสียยิ่งกว่าตอนที่มีมินตราอยู่เสียอีก รินทร์ยืนนิ่ง พยายามปรับลมหายใจให้เป็นปกติ หลบสายตาคมกริบที่กำลังมองตรงมาที่ตนเอง มือเรียวเอื้อมไปจัดเสื้อผ้าของตัวเองให้เรียบร้อยเพื่อสร้างกำแพงกั้นความอ่อนแอ “ขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือ... มั้งครับ” รินทร์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย เยชาและห่างเหิน “แต่ครั้งหน้าไม่ต้องลำบากเอาตัวเข้ามาใกล้ผมขนาดนั้นหรอกครับ ผมดูแลตัวเองได้” พยัคฆ์ขมวดคิ้วมุ่น ก้าวเข้าไปประชิดตัวรินทร์อย่างรวดเร็วจนร่างบางต้องผถอยหลังไปชนกับกำแพงปูนเย็นเยียบ ดวงตาคมจ้องมองใบหน้าหวานที่พยายามตีสีหน้านิ่งเฉยอย่างไม่พอใจ “เธอคิดอะไรอยู่รินทร์... ทำไมถึงพูดจาเหมือนอยากจะผลักไสฉันนัก” “ผมไม่ได้ผลักไสครับ ผมแค่พูดความจริง” รินทร์เงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่ายอย่างไม่เกรงกลัว แม้หัวใจข้างในจะเต้นรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอกก็ตาม “เราสองคนก็แค่อยู่ในดีลบ้าๆ นี่เพราะความจำเป็น อย่าลืมสิครับว่าเราไม่ได้เป็นอะไรกัน... เรื่องเมื่อครู่ ผมจะถือว่ามันไม่เคยเกิดขึ้นก็แล้วกัน” *‘ไม่เคยเกิดขึ้นงั้นเหรอ...’* คำพูดนั้นบาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของพยัคฆ์อย่างประหลาด ชายหนุ่มรู้สึกแน่นหน้าอกจนหายใจไม่ออก ความรู้สึกหงุดหงิดพลุ่งพล่านขึ้นมาในอกจนอยากจะเขย่าร่างบางตรงหน้าให้หายดื้อ แต่ติดที่ศักดิ์ศรีค้ำคอทำให้ทำได้เพียงจ้องมองด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกซับซ้อนที่อธิบายเป็นคำพูดไม่ได้ “เธอกล้าพูดคำนี้เหรอ รินทร์” พยัคฆ์กดเสียงต่ำ ใบหน้าคมคายโน้มเข้าไปใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รินรดอยู่บนพวงแก้มเนียน “ทั้งที่เมื่อกี้... หัวใจเธอมันเต้นแรงจนฉันได้ยินชัดเจนเนี่ยนะ” รินทร์หน้าแดงซ่านด้วยความอายและโกรธ ขยับตัวจะผลักอกอีกฝ่ายออกไป แต่พยัคฆ์กลับไวishกว่า ใช้มือหนาคว้าข้อมือบางทั้งสองข้างตรึงไว้กับผนังอย่างง่ายดาย ร่างสูงกักขังรินทร์ไว้ในอ้อมแขนโดยสมบูรณ์ ระยะห่างระหว่างกันแทบจะกลายเป็นศูนย์ ปลายจมูกของทั้งคู่เกือบจะชนกันอีกครั้งในความมลัวของแสงไฟสลัว “ปล่อยนะ! คุณพยัคฆ์ คนฉวยโอกาส!” รินทร์ดิ้นรนขัดขืน หัวใจทรยศเต้นโครมครามจนแทบจะทะลักออกมานอกอก รินทร์เกลียดความรู้สึกหวั่นไหวนี้ที่สุด... เกลียดที่ตัวเองพยายามรักษาใจตัวเองแทบตาย แต่สุดท้ายก็พ่ายแพ้ให้กับดวงตาคู่นั้นทุกที “ฉันยังไม่ได้ทำอะไรเลยสักนิด... แบบนี้ถึงจะเรียกว่าฉวยโอกาสของจริง” พยัคฆ์กระซิบเสียงพร่า แววตาคมกริบเปลี่ยนเป็นลึกล้ำและอ่อนแสงลงวูบหนึ่ง ริมฝีปากหยักลึกขยับเข้าใกล้ริมฝีปากบางที่กำลังอ้าเถียงอย่างถือดี รินทร์เบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อสัมผัสได้ถึงไอร้อนผ่าวที่แผ่ซ่านมาจากตัวของชายหนุ่ม สติที่เหลืออยู่กำลังจะหลุดลอยไปในห้วงอารมณ์ที่พยัคฆ์จงใจปั่นป่วน ทว่า... ในวินาทีที่ริมฝีปากของพยัคฆ์กำลังจะแนบชิดลงมา เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงเรียกชื่อของใครบางคนก็ดังแทรกขึ้นมาจากปลายทางเดินมืดสนิท “คุณพยัคฆ์ครับ! อยู่นี่เองเหรอครับ... แย่แล้วครับ เกิดเรื่องใหญ่ที่ห้องประชุมใหญ่แล้ว!” พยัคฆ์ชะงักกึก รินทร์ใช้จังหวะนั้นออกแรงผลักร่างสูงออกสุดแรง พยัคฆ์ยอมผละถอยหลังด้วยความหงุดหงิดสุดขีด ชายหนุ่มสบถออกมาเบาๆ อย่างหัวเสีย ก่อนจะหันไปมองต้นเสียงที่วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาด้วยใบหน้าตื่นตระหนก ลูกน้องคนสนิทของพยัคฆ์ก้มหน้าหอบหายใจถี่กระชั้น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นรายงานด้วยสีหน้าซีดเผือกจนรินทร์และพยัคฆ์ต้องขมวดคิ้วมุ่น “เอกสารสำคัญในโปรเจกต์ลับ... ถูกสลับตัวและถูกส่งต่อไปให้บริษัทคู่แข่งเรียบร้อยแล้วครับ!” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้กันมาตลอดนะครับ เมทริกซ์ซีโร่ขอตัวไปปั่นตอนต่อไปก่อน แล้วพบกันตอนหน้าครับ!