ความรักที่ซ่อนอยู่ใต้ความดุ

"ถ้าคุณยังก้าวขาออกจากห้องนี้แม้แต่ก้าวเดียว... ผมจะทำให้บริษัทของคุณไม่มีที่ยืนในตลาดหลักทรัพย์ภายในสามวินาที" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่ลอดไรฟันออกมานั้นไม่ได้เจือแววหยอกเย้าเลยแม้แต่น้อย มันคือประกาศิตดิบเถื่อนจากปากของพยัคฆ์ ผู้ชายที่รินทร์นิยามไว้ในใจว่าเป็น 'เผด็จการไร้มนุษยธรรม' แต่ในวินาทีที่หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบและเต้นรัวจนแทบจะกระเด็นออกมานอกอก รินทร์กลับสัมผัสได้ถึงความอุ่นวาบแปลกประหลาดที่แผ่ซ่านเข้ามาในช่องอกอย่างห้ามไม่อยู่ ความอุ่นนั้น... มันขัดแย้งกับแววตาดุดันคู่นั้นราวฟ้ากับเหว รินทร์ชะงักฝีเท้าที่กำลังจะหมุนตัวหนี ร่างโปร่งในชุดสูทเข้ารูปสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติที่กระเจิดกระเจิงกลับคืนมา เขาหันกลับไปเผชิญหน้ากับเจ้าของห้องทำงานสุดหรูด้วยรอยยิ้มมุมปากที่ฉาบไว้ด้วยความเย้ยหยันตามสัญชาตญาณการป้องกันตัว "นี่คุณใช้อำนาจมืดหรือใช้อารมณ์ส่วนตัวตัดสินกันแน่ครับ ท่านประธานพยัคฆ์" รินทร์ลอยหน้าลอยตาถาม เสียงหวานใสแต่เจือความประชดประชันถูกส่งออกไปอย่างไม่เกรงกลัว "การที่ผมจะไปประชุมกับลูกค้ารายอื่น มันคืองาน มันคือหน้าที่ ไม่ใช่เรื่องส่วนตัวที่คุณจะมาใช้วิธีเด็กๆ แบบนี้กัก Niche ตัวผมไว้" พยัคฆ์ขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นชัดเจน ดวงตาคมกริบราวกับพยัคฆ์หนุ่มจ้องมองร่างบางตรงหน้าเขม็ง ขายยาวก้าวเข้ามาประชิดตัวทีละก้าวอย่างคุกคาม จนรินทร์ต้องถอยหลังไปชนกับบานประตูห้องทำงานโดยอัตโนมัติ กลิ่นกายหรูหราเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยเข้ามารบกวนประสาทสัมผัส ทำให้สติที่เพิ่งรวบรวมได้เมื่อครู่เริ่มสั่นคลอนอีกครั้ง "เด็กๆ งั้นเหรอ?" พยัคฆ์โน้มใบหน้าลงมาจนหน้าผากเกือบจะชิดกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับแก้วใสของรินทร์ "คุณรู้ไหมว่าไอ้ลูกค้าที่คุณกำลังจะไปเจอด้วย มันมองคุณด้วยสายตาแบบไหน... รินทร์ คุณมันซื่อบื้อจนน่าโมโห หรือแกล้งโง่กันแน่ถึงไม่รู้ว่ามันจ้องจะฮุบคุณทั้งตัวตั้งแต่ในห้องประชุมแล้ว" รินทร์เบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย ความโกรธแล่นริ้วขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินคำพูดแสดงความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของแบบไร้เหตุผลนั้น เขาเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่ายอย่างไม่ยอมแพ้ แม้หัวใจจะเต้นแรงจนน่าอับอายก็ตาม "แล้วมันธุระอะไรของคุณล่ะครับ! ผมจะไปไหน จะให้ใครมอง หรือจะให้ใครฮุบ มันก็ชีวิตของผม เงินในบัญชีของผม ไม่ได้เกาะคุณกินสักบาท!" รินทร์สวนกลับทันควัน มือเรียวเล็กยกขึ้นดันแผงอกกว้างของอีกฝ่ายไว้เพื่อรักษาระยะห่าง "ปล่อยผมได้แล้ว ผมมีงานต้องทำ ไม่ใช่มานั่งฟังคนเผด็จการแถอย่างไร้เหตุผลแบบนี้!" แทนที่พยัคฆ์จะถอยออกไปตามแรงผลัก ร่างสูงใหญ่กลับยิ่งขยับเข้าไปใกล้มากกว่าเดิมจนแทบไม่มีช่องว่าง มือหนาข้างหนึ่งยกขึ้นทาบกับบานประตูเหนือหัวของรินทร์ เป็นการกักขังร่างบางไว้ในอาณาเขตของตนเองโดยสมบูรณ์ สายตาดุดันที่เคยมีแต่ความเยيยวชาญทางธุรกิจ บัดนี้กลับฉายแววบางอย่างที่ร้อนแรงและลึกล้ำเสียจนรินทร์ไม่กล้าสบตาตรงๆ ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจของคนทั้งคู่ที่สอดประสานกันท่ามกลางบรรยากาศที่ตึงเครียดแต่กลับเต็มไปด้วยกระแสไฟฟ้าสถิตที่ชวนให้ใจสั่น พยัคฆ์ไม่ได้เอ่ยคำพูดใดออกมาอีก ชายหนุ่มเพียงแต่กวาดสายตามองริมฝีปากที่กำลังขยับเถียงเขาฉอดๆ นั้นด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป ราวกับกำลังอดกลั้นความรู้สึกบางอย่างที่อัดแน่นอยู่ภายในอกมานาน และในวินาทีที่รินทร์กำลังจะอ้าปากต่อว่าต่อขานเพิ่ม พยัคฆ์ก็เคลื่อนไหวร่างกายอย่างรวดเร็วเกินกว่าที่อีกฝ่ายจะทันตั้งตัว มือหนาอีกข้างที่ว่างอยู่เอื้อมมาจับข้อมือบางที่ดันอกเขาอยู่ออกเบาๆ ก่อนจะรวบมันไว้ด้วยมือเดียวเหนือศีรษะของรินทร์ ร่างบางสะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจ ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความระแวงระวัง "คุณ... จะทำอะไร..." เสียงของรินทร์ขาดห้วงไป เมื่อใบหน้าคมคายของพยัคฆ์โน้มต่ำลงมาใกล้เรื่อยๆ ใกล้จนสัมผัสได้ถึงความร้อนผ่าวจากผิวแก้วของอีกฝ่าย "ผมไม่ได้เผด็จการ..." พยัคฆ์กระซิบแผ่วเบาข้างใบหู น้ำเสียงที่เคยแข็งกร้าวกลับเจือความสั่นพร่าเล็กน้อยอย่างหาได้ยากยิ่ง "แต่ถ้าคุณยังดื้อดึงจะออกไปหาไอ้สารเลวนั่นอีก... ผมอาจจะทำมากกว่าแค่ขู่ให้บริษัทมันเจ๊ง" รินทร์รู้สึกเหมือนสมองหยุดทำงานไปชั่วขณะ คำพูดขู่คุกคามที่ควรจะทำให้เขาโมโห กลับกล ายเป็นว่าความหมายระหว่างบรรทัดและความใกล้ชิดนี้กำลังทำให้หัวใจของเขาละลายกลายเป็นน้ำ ความหึงหวงดิบเถื่อนที่แสดงออกผ่านการกระทำและแววตานั้น ชัดเจนเสียยิ่งกว่าคำบอกรักร้อยแปดพันเก้า แต่ก่อนที่รินทร์จะได้ทันเรียบเรียงคำตอบเพื่อโต้แย้งหรือยอมจำนนต่อสถานการณ์ หัวใจที่กำลังเต้นระส่ำก็ต้องหยุดกึก เมื่อจู่ๆ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างไม่มีมารยาท *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* "ท่านประธานคะ! แย่แล้วค่ะ! คุณมินตรา... เธอ บุกเข้ามาที่ชั้นบริหารแล้วค่ะ ห้ามยังไงก็ไม่ยอมฟัง!" เสียงเลขาหน้าห้องที่ดังลอดเข้ามาผ่านบานประตูทำลายบรรยากาศสีชมพูอมส้มปนความตึงเครียดในห้องทำงานลงอย่างไม่เหลือชิ้นดี พยัคฆ์สบถออกมาเบาๆ อย่างหัวเสีย แววตาที่อ่อนโยนลงเมื่อครู่กลับมาเย็นชาและดุดันขึ้นอีกครั้งในเสี้ยววินาที ร่างสูงถอยห่างจากรินทร์ช้าๆ แต่สายตายังคงจ้องมองร่างบางด้วยความรู้สึกที่ยังค้างคา ทว่า ยังไม่ทันที่พยัคฆ์จะหันไปสั่งการอะไร เสียงเปิดประตูก็ถูกผลักเข้ามาอย่างแรงโดยไม่รออนุญาต ร่างเพรียวระหงในชุดเดรสแบรนด์เนมราคาแพงของ 'มินตรา' ก้าวเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าบึ้งตึง ดวงตาเฉี่ยวคมกวาดมองคนทั้งสองที่ยืนอยู่ใกล้กันจนน่าสงสัย ก่อนที่มุมปากสวยจะเหยียด ยิ้มเยาะ "อุ๊ย... ฉันเข้ามาขัดจังหวะอะไรสำคัญของคุณสองคนหรือเปล่าคะเนี่ย?" มินตราเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานเลี่ยนแต่แฝงไปด้วยพิษสงรอบตัว "ดูท่าทาง... ฉันคงมาผิดเวลาจริงๆ สินะคะ" รินทร์รีบดึงมือตัวเองออกจากพันธการของพยัคฆ์ จัดเสื้อผ้าให้เข้าที่อย่างรวดเร็วเพื่อรักษาฟอร์มและความเป็นมืออาชีพ แม้ในใจจะรู้สึกหงุดหงิดที่อดีตคนรักเก่าของประธานหนุ่มโผล่มาถูกจังหวะนรกเสียเหลือเกิน พยัคฆ์หันขวับไปมองมินตราด้วยแววตาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ รังสีความเย็นชาแผ่ซ่านรอบตัวจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงทันที "ใครอนุญาตให้คุณเข้ามาที่นี่... มินตรา?" พยัคฆ์ถามเสียงเยียบเย็น มินตราหัวเราะในลำคอเบาๆ เดินน่องสะโอดสะองเข้าไปใกล้พยัคฆ์โดยไม่เกรงกลัวสายตาของรินทร์ มือเรียวยาวเอื้อมไปแตะที่แขนเสื้อสูทรarของพยัคฆ์อย่างถือวิสาสะ "มินตรามีเรื่องสำคัญต้องคุยกับคุณค่ะพยัคฆ์... เรื่องที่เราสองคน 'ยังเคลียร์กันไม่จบ' เมื่อคืนนี้" รินทร์ที่ยืนฟังอยู่เงียบๆ ถึงกับชะงัก หัวใจที่เพิ่งจะอุ่นวาบเมื่อครู่กลับเย็นเยียบลงทันทีด้วยความรู้สึกแปลกๆ ที่แล่นริ้วขึ้นมาในอก ดวงตากลมโตหันไปจ้องมองแผ่นหลังกว้างของพยัคฆ์สลับกับหญิงสาวผู้มาใหม่ด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา พยัคฆ์สะบัดแขนออกจากการเกาะกุมของมินตราอย่างไม่ไยดี ใบหน้าคมคายตึงเครียดขึ้นอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเห็นสายตาที่รินทร์มองมา "ถอนคำพูดของคุณซะ... มินตรา" พยัคฆ์เค้นเสียงต่ำลอดไรฟัน "แล้วไสหัวออกไปจากห้องของผมก่อนที่ผมจะหมดความอดทน!" --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความสัมพันธ์ซึนๆ ของทั้งคู่ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ!