ปมสุดท้ายของมินตรา

หน้าจอมือถือสว่างวาบในความเงียบงัน ทว่าเสียงหัวใจที่เต้นโครมครามในอกของรินทร์กลับดังกลบทุกสรรพเสียงรอบตัว ชื่อ "มินตรา" ที่กะพริบอยู่บนหน้าจอพร้อมข้อความสั้นๆ ราวกับระเบิดเวลาที่ถูกจุดชนวน รินทร์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความระแวดระวัง นี่ไม่ใช่ความบังเอิญ แต่มันคือเกมสุดท้ายที่ผู้หญิงคนนั้นตั้งใจจะทุ่มหมดหน้าตัก "ยังกล้าโทรมาอีกเหรอครับ" เสียงทุ้มต่ำที่ดังขึ้นจากด้านหลังทำสะดุ้ง พยัคฆ์ก้าวเข้ามาประชิดตัวตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ไอความร้อนจากร่างกายของชายหนุ่มแผ่ซะuntilจนสัมผัสได้ ดวงตาคมกริบคู่นั้นมองลอดไหล่บางไปยังหน้าจอมือถือ ก่อนที่มุมปากหยักจะเหยียดขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นเยียบที่น่ากลัวที่สุดเท่าที่รินทร์เคยเห็น "ปล่อยให้เธอเล่นละครฉากสุดท้ายให้จบสครับ... เราจะได้ปิดฉากเรื่องนี้กันเสียที" รินทร์สูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ นิ้วเรียวกดรับสายแล้วเปิด speakerphone ทันที เพื่อให้พยัคฆ์ได้ยินทุกคำพูดอย่างชัดเจน (รินทร์... ฉันรู้ว่าเธอกำลังอยู่กับพยัคฆ์) เสียงปลายสายไม่ได้มีความตื่นตระหนกหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความเว้าวอนที่เจือด้วยความบ้าคลั่ง (เธอกำลังคิดว่าตัวเองถือไพ่เหนือกว่าใช่ไหมล่ะ? แต่เสียใจด้วยนะ... เอกสารชุดนั้น ถ้ารั่วออกไปเมื่อไหร่ บริษัทของพยัคฆ์พังพินาศในพริบตาเดียวแน่!) รินทร์ขมวดคิ้วฉับ ปรายตามองคนข้างกายที่ยืนกอดอกนิ่ง ใบหน้าหล่อเหลาราบเรียบไร้ความหวาดหวั่นราวกับกำลังฟังพยากรณ์อากาศ รินทร์จึงเลือกที่จะย้อนกลับด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นและเฉียบคมไม่แพ้กัน "ถ้าเอกสารมันมีค่าขนาดนั้น ทำไมคุณถึงเอาแต่วิ่งวอนขอความสนใจจากผู้ชายที่เขาไม่เคยชายตามองล่ะครับ คุณมินตรา" รินทร์ลอยหน้าลอยตาพูด "หรือว่า... ของในมือคุณมันเป็นแค่กระดาษเปล่า ที่คุณกอดไว้เพื่อหลอกตัวเองว่ายังมีตัวตนกันแน่?" (แก...!) ปลายสายกรีดร้องออกมาด้วยความโกรธจัด (อยากลองดีนักใช่ไหม งั้นก็รอดูตอนที่หุ้นร่วงเป็นศูนย์ก็แล้วกัน!) สายตัดไปพร้อมกับเสียงหอบสะท้านด้วยความเคียดแค้น แต่รินทร์ยังไม่ทันได้เอ่ยอะไรต่อ พยัคฆ์ก็ยื่นมือมาคว้าสมาร์ทโฟนเครื่องนั้นจากมือเขาไปอย่างถือวิสาสะ ดวงตาคมกริบกวาดมองข้อความแจ้งเตือนบางอย่างที่เพิ่งเด้งเข้ามาตามหลัง ชายหนุ่มแค่นเสียงหึในลำคอ ก่อนจะกดโทรออกหาใครบางคนทันที "จัดการตามแผนได้เลยครับ... ล็อคพิกัด IP และอายัดบัญชีทุกบัญชีที่เชื่อมโยงกับเธซทันที อย่าให้เหลือทางหนีทีไล่" คำสั่งเฉียบขาดและเด็ดเดี่ยวหลุดจากริมฝีปากของพยัคฆ์โดยไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย รินทร์มองเสี้ยวหน้าด้านข้างของคนที่ยืนอยู่ใกล้ๆ หัวใจที่เคยกระหน่ำเต้นด้วยความกังวลกลับค่อยๆ สงบลงอย่างน่าประหลาด ผู้ชายคนนี้... ไม่เคยปล่อยให้ตัวเองตกเป็นเหยื่อของใคร และที่สำคัญ เขาไม่เคยปล่อยให้รินทร์ต้องเผชิญหน้ากับอันตรายลำพังเลยสักครั้ง "คุณนี่มัน... เผด็จการชะมัด" รินทร์อดไม่ได้ที่จะแขวะเบาๆ เมื่อเห็นทุกอย่างคลี่คลายลงในเวลาไม่ถึงนาที "ใครอนุญาตให้คุณสั่งการในโทรศัพท์ผมไม่ทราบ?" พยัคฆ์วางสายลงแล้วหันมามองคนปากเก่ง ดวงตาคมกริบฉายแววระยับที่อ่านยาก "ถ้าไม่ทำแบบนี้ คนแถวนี้คงคิดจะแบกรับปัญหาโง่ๆ ไว้คนเดียวอีกตามเคยสินะครับ" มือหนายื่นออกไปรวบเอวบางเข้าหาตัวอย่างรวดเร็ว จนรินทร์อุทานออกมาเบาๆ และต้องใช้มือสองข้างยันแผงอกกว้างไว้เพื่อรักษาระยะห่าง "ดื้อด้านแบบนี้... ต้องโดนทำโทษให้เข็ด" "นี่! ปล่อยนะ ใครดื้อไม่ทราบ... อุ๊บ!" คำพูดท้วงติงถูกกลืนหายไปในลำคอทันที เมื่อริมฝีปากอุ่นร้อนทาบทับกลีบปากนุ่มอย่างเอาแต่ใจ เป็นการลงโทษที่ไร้ความปรานีแต่เต็มไปด้วยความโหยหาและหวงแหน รินทร์พยายามจะเบือนหน้าหนีแต่ก็ถูกมือหนาประคองท้ายทอยบังคับให้รับสัมผัสที่รุกไล่อย่างหนักหน่วง ปลายลิ้นร้อนล้ำลึกเข้าไปกวาดชิมความหวานที่ดื้อดึงมาตลอดทั้งวัน จนกระทั่งรินทร์รู้สึกว่าเข่าแทบทรุดและลมหายใจขาดห้วง พยัคฆ์ถึงยอมผละริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง ดวงตากลมโตค้อนขวับ ใบหน้าหวานแดงก่ำด้วยความโกรธปนเขินอาย รินทร์ยกมือขึ้นเช็ดริมฝีปากตัวเองป้อยๆ "คุณมัน... คนฉวยโอกาส!" "ผมแค่แสดงสิทธิ์ของเจ้าของดีลต่างหากครับ" พยัคฆ์ยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ นิ้วเรียวเกลี่ยเส้นผมที่ปรกลงมาข้างแก้มให้อย่างเบามือ ความอ่อนโยนที่ถูกซ่อนไว้ใต้ท่าทางเย่อหยิ่งทำเอารินทร์ใจกระตุกวูบ ทว่า... บรรยากาศที่กำลังจะหวานชื่นกลับต้องสะดุดกึก เมื่อเสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดๆ กันอย่างเร่งรีบ ตามด้วยเสียงเปิดประตูพรวดเข้ามาของเลขาคนสนิทที่ใบหน้าซีดเผือกราวกับกระดาษ "ท่านประธานครับ... เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" เลขาหนุ่มหอบหายใจจนตัวโยน "ที่คุณมินตราทำ ไม่ใช่แค่เรื่องเอกสารบริษัท... แต่เธอ..." พยัคฆ์หุบยิ้มทันที แววตาคมกริบกลับมาเคร่งเครียดขึ้นอีกครั้ง รินทร์เองก็รู้สึกได้ถึงลางสังหรณ์ประหลาดที่แล่นริ้วขึ้นมาตามสันหลัง "เธอทำไม?" พยัคฆ์เอ่ยถามเสียงเยือกเย็น เลขาหนุ่มกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะยื่นแท็บเล็ตหน้าจอแสดงข่าวพาดหัวด่วนให้ทั้งคู่ดู "เธอปล่อยคลิปเสียงการเจรจาลับระหว่างคุณพยัคฆ์กับตระกูลศัตรูออกสู่สาธารณชนแล้วครับ... และตอนนี้ นักข่าวแห่กันมาปิดล้อมหน้าบริษัทเต็มไปหมดแล้วครับ!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้กันมาโดยตลอดนะครับ