การพิสูจน์ใจ

เสียงชัตเตอร์รัวกระหน่ำจากด้านนอกกระจกใสกันกระสุนของห้องประชุมชั้นบนสุด เปรียบเสมือนเสียงนาฬิกานับถอยหลังที่กำลังบีบเค้นอากาศในห้องให้เหลือน้อยลงทุกที บนหน้าจอแท็บเล็ตยังคงฉายภาพคลิปเสียงการเจรจาลับระหว่างพยัคฆ์กับตระกูลศัตรู ซึ่งถูกตัดต่อบิดเบือนความจริงอย่างแนบเนียน ฝีมือของมินตราที่ต้องการพังทลายทุกอย่างลงในคราวเดียว รินทร์มองหน้าจอเรียบเฉย ใบหน้าหวานนิ่งสนิทจนอ่านไม่ออกว่ากำลังคิดอะไรอยู่ ต่างจากพยัคฆ์ที่ยืนกำหมัดแน่น กรามขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน ดวงตาคมกริบฉายแววกรุ่นโกรธอย่างที่ไม่ได้เห็นบ่อยนัก ไม่ใช่เพราะเขากลัวข่าวฉาวเบื้องล่าง แต่เพราะเขากำลังกลัวว่าคนตรงหน้าจะเข้าใจเขาผิด "คุณจะอธิบายว่ายังไงดีล่ะครับ ท่านประธานผู้รอบคอบ" รินทร์เป็นฝ่ายทำลายความเงียบขึ้นมาก่อน น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมบาดลึก "คลิปเสียงตัดต่อได้เนียนดีนี่ครับ ฟังดูเหมือนคุณเอาผลประโยชน์ของบริษัทไปแลกกับการหักหลังผม... อ้อ, หักหลังพวกเรา... ชัดเจนเสียจนผมเกือบจะปรบมือให้เลย" "รินทร์..." พยัคฆ์เค้นเสียงลอดไรฟัน ร่างสูงก้าวเข้าไปหาหมายจะคว้ามืออีกฝ่ายมาจับ แต่รินทร์กลับถอยหลังหนึ่งก้าวเว้นระยะห่างอย่างชัดเจน "คุณก็รู้ว่านั่นมันเรื่องโกหก คลิปนั่นมันถูกตัดต่อ ผมไม่เคยทำอะไรลับหลังคุณทั้งนั้น" "แล้วเรื่องที่คุณนัดเจอคุณมินตราเมื่อสัปดาห์ก่อนล่ะครับ เรื่องนั้นก็โกหกด้วยหรือเปล่า?" รินทร์ย้อนถาม นัยน์ตากลมโตตวัดมองอย่างรู้ทัน แม้ริมฝีปากจะแยย้มยิ้มหยัน แต่นัยน์ตากลับไหววูบด้วยความเจ็บปวดที่ซ่อนไว้ไม่มิด "คุณบอกว่าเคลียร์ขาดแล้ว แต่ทำไมตอนนี้เธอยังมีอำนาจมาทำลายคุณ... และทำลายความเชื่อใจของผมได้ง่ายๆ แบบนี้ล่ะครับ" พยัคฆ์ชะงัก ลมหายใจสะดุดกึก ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง ท่ามกลางเสียงอึกทึกครึกโครมจากกลุ่มผู้สื่อข่าวที่พยายามบุกขึ้นมายังชั้นบริหาร ชายหนุ่มหลับตาลงชั่วพริบตาเพื่อตั้งสติ ก่อนจะลืมตาขึ้นมองคนรักด้วยแววตาที่สั่นระริก คราบความเย่อหยิ่งและมาดนิ่งหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความรู้สึกผิดและร้อนรนที่อัดแน่นอยู่เต็มอก "ผมโง่เอง... ที่คิดว่าจัดการผู้หญิงคนนั้นได้โดยไม่ต้องดึงคุณเข้ามาเกี่ยว" พยัคฆ์เอ่ยเสียงทุ้มต่ำ ยอมรับความผิดพลาดด้วยความสัตย์จริงอย่างไม่เคยทำกับใครมาก่อน "ผมไม่อยากให้มือเปื้อนโคลนพวกนั้นให้คุณเห็น แต่สุดท้าย ความลับโง่ๆ ของผมก็กลับมาทำร้ายคุณจนได้" รินทร์มองสำรวจใบหน้าของอีกฝ่าย ความกรุ่นโกรธในใจค่อยๆ ถูกแทนที่ด้วยความลุ่มลึกทางอารมณ์ เขารู้ดีว่าพยัคฆ์เป็นคนประเภทปากกับใจไม่ค่อยตรงกัน ยิ่งรักยิ่งแสดงออกไม่เป็น แต่วันนี้... แววตาคู่นั้นไม่มีความลับหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความหวาดกลัวที่จะสูญเสียเขาไปเท่านั้น "คุณพยัคฆ์ครับ..." รินทร์เรียกชื่อนั้นด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง ทว่าจริงจังอย่างยิ่งยวด "ผมเกลียดคนโกหกที่สุดในโลก คุณก็รู้" พยัคฆ์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจกระหน่ำเต้นด้วยความหวาดหวั่น "แต่ผมเกลียดคนโง่ที่ยอมแพ้กลางทางมากกว่า..." รินทร์พูดต่อ พลางก้าวเข้าไปประชิดตัวร่างสูงที่สูงกว่า เลื่อนมือเรียวขึ้นแตะปรกเสื้อสูทที่ยับย่นเล็กน้อยของคนตรงหน้าอย่างแผ่วเบา "นี่คือโอกาสสุดท้ายของคุณ" ดวงตาคมของพยัคฆ์เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความคาดไม่ถึง "พิสูจน์ให้ผมเห็นสิครับ ว่าคำว่า 'รัก' ที่คุณเคยพ่นมันออกมาด้วยความหงุดหวิดวันนั้น มันมีค่ามากกว่าแค่คำแก้ตัว" รินทร์เงยหน้าขึ้นสบตา ท้าทายและให้ความหวังในคราวเดียวกัน "เคลียร์ปัญหาข้างล่างนั่นให้จบ ลากคอมินตราเอาความจริงมาแฉต่อหน้าทุกคน... ทำให้ผมดูสิครับ ว่าผู้ชายปากร้ายอย่างคุณ จะปกป้องผมได้จริงๆ หรือเปล่า" พยัคฆ์นิ่งอึ้งไปชั่ววินาที ก่อนที่มุมปากหยักจะยกย้ำขึ้นเป็นรอยยิ้มที่หาดูได้ยาก รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ ดุดัน และทรงพลังแบบนักล่าที่พร้อมจะฉีกกระชากทุกอุปสรรคให้แหลกคามือ "รับทราบครับ ที่รัก" พยัคฆ์โน้มใบลงกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่หนักแน่นจนขนลุกซู่ "นั่งดูผมเคลียร์เกมนี้ให้ดีก็พอ" ว่าแล้วพยัคฆ์ก็หมุนตัวเดินจ้วงก้าวสั่นสะเทือนไปที่ประตูห้องทำงานเพื่อเผชิญหน้ากับพายุลูกใหญ่ด้านนอก โดยมีสายตารินทร์มองตามด้วยความรู้สึกหลากหลายที่ผสมปนเป ทว่า... ในจังหวะที่พยัคฆ์กำลังจะเอื้อมมือเปิดประตูออกไป เสียงแจ้งเตือนข้อความบนแท็บเล็ตในมือรินทร์ก็ดังขึ้น "ติ๊ง!" ขัดจังหวะเสียก่อน รินทร์ก้มลงมองหน้าจอเพียงแวบเดียว สีหน้าถอดสีและแข็งค้างไปในทันที เมื่อข้อความล่าสุดจากเบอร์แปลกส่งภาพถ่ายใบหนึ่งเข้ามา พร้อมแคปชันสั้นๆ ที่อ่านแล้วเลือดในกายเย็นเฉียบ *ภาพของมารดาพยัคฆ์ที่นอนหมดสติอยู่บนเตียงโรงพยาบาล พร้อมมีเข็มฉีดยาปริศนาจ่ออยู่ใกล้ข้อมือ... และข้อความระบุว่า: "อยากให้เกมนี้จบแบบไหน เลือกเอาเองนะรินทร์"* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้ตัวละครมาจนถึงตอนนี้ด้วยนะครับ