การทดสอบบนเตียงมังกร

"เจ้าคิดว่าข้าเป็นคนโง่เขลาถึงเพียงนั้นเชียวหรือ มู่เหยียน?" สุรเสียงทุ้มต่ำดุจเสียงคำรามของพยัคฆ์ร้ายในยามค่ำคืนดังชิดใบหู ปลายนิ้วเรียวยาวของจักรพรรดิอี้หลงไล้ไปตามแนวสันกรามของนางอย่างเชื่องช้า ทว่าหนักแน่นราวกับจะฝังรอยไว้ให้จดจำ แรงกดนั้นมิใช่ความทะนุถนอม แต่มันคือการข่มขวัญผู้ที่อยู่ใต้ร่างให้รู้ว่าอำนาจที่แท้จริงในห้องบรรทมแห่งนี้เป็นของใคร หลี่มู่เหยียนสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามบังคับให้หัวใจที่เต้นระรัวในอกสงบลง นางไม่หลบสายตาที่แหลมคมดุจใบมีดนั่น ดวงตาของเขาเย็นเยียบ ทว่าภายในกลับแฝงไปด้วยเพลิงกามที่รอจังหวะเผาผลาญนางให้มอดไหม้เป็นจุณ "หากหม่อมฉันจะวางแผนเพื่อช่วงชิงหัวใจพระองค์ หม่อมฉันย่อมไม่ใช้วิธีการตื้นเขินที่ทำให้ตัวเองตกอยู่ในที่นั่งลำบากเช่นนี้หรอกเพคะ ฝ่าบาท" นางตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แม้ในใจจะสั่นไหวกับสัมผัสรุ่มร้อนที่มือหนาเริ่มเลื่อนต่ำลงไปภายใต้รอยแยกของอาภรณ์ผ้าแพรบางเบา อี้หลงแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นสั่นสะท้านอยู่ในอกกว้างที่แนบชิดกับทรวงอกของนาง "ตื้นเขินงั้นหรือ? หึ... สตรีที่กล้าสบตาข้าด้วยสายตาเย็นชาเช่นนี้ ในวังหลังนี้มิได้มีมากมายนักหรอกนะ มู่เหยียน เจ้ากำลังเล่นเกมที่อันตรายเกินไป หรือเจ้าคิดว่าความภักดีของเจ้า... มีค่ามากกว่าร่างกายที่งดงามนี้กันล่ะ?" เขากระชากผ้าคาดเอวของนางออกด้วยมือเดียว เสียงฉีกขาดของเนื้อผ้าเงียบสนิท ทว่ากลับดังกึกก้องในความรู้สึกของมู่เหยียน ร่างกายของนางถูกปลดเปลื้องจนเหลือเพียงความเปล่าเปลือยท่ามกลางแสงจันทร์ที่สาดส่องเข้ามาผ่านหน้าต่างไม้แกะสลัก อี้หลงไม่ปล่อยให้หนาวเหน็บ เขากดทับร่างลงมาอย่างรุนแรงจนนางแทบสิ้นลม "พิสูจน์ให้ข้าเห็นสิ" เขากระซิบ สัมผัสจูบของเขาดุดันและจาบจ้วง ไม่มีความอ่อนโยนให้เห็นแม้เพียงเสี้ยวธุลี มันเป็นการลงทัณฑ์และการหยั่งเชิงในคราวเดียวกัน มู่เหยียนเชิดหน้าขึ้นรับสัมผัสที่รุกราน นางขบเม้มริมฝีปากแน่นเพื่อไม่ให้เสียงครางหลุดรอดออกมา ความเจ็บปวดจากการถูกกระทำด้วยความโกรธเกรี้ยวสลับกับความปรารถนาที่เขามอบให้มันช่างย้อนแย้งจนนางแทบขาดใจ นี่มิใช่เพียงการร่วมรัก แต่มันคือการทดสอบว่านางจะยอมจำนนต่ออำนาจของเขาหรือจะดิ้นรนเพื่อรักษาศักดิ์ศรีที่เหลือน้อยนิดไว้ได้นานเพียงใด "ถ้าฝ่าบาทต้องการเพียงร่างกาย... ก็เชิญทรงหยิบฉวยไปเถิดเพคะ" มู่เหยียนเอ่ยเสียงพร่า ในขณะที่มือบางของนางเลื่อนไปสัมผัสแผ่นหลังกว้างของบุรุษผู้เป็นดั่งเจ้าชีวิต "แต่หากพระองค์ต้องการความภักดี... พระองค์ต้องทรงเรียนรู้ที่จะไว้ใจในสิ่งที่แม้แต่พระองค์เองก็ยังหวาดกลัว" อี้หลงชะงักกึก ดวงตาคมวาวโรจน์ด้วยแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่าน เขาเปลี่ยนจากการรุกรานอย่างรุนแรงมาเป็นการขบเม้มที่ซอกคออย่างหนักหน่วง ราวกับจะตีตราจองว่านางเป็นสมบัติเพียงผู้เดียวที่เขาไม่มีวันยกให้ใคร "ไว้ใจงั้นหรือ? ในวังหลังที่เต็มไปด้วยงูพิษอย่างเจ้านี่นะ?" เขาขบฟันแน่น บดเบียดความต้องการลงบนกายสาวอย่างไม่ยอมอ่อนข้อ "ข้าจะทำให้นางจดจำว่า ความภักดีที่เจ้าปรารถนาจะมอบให้ผู้อื่นนั้น แท้จริงแล้วต้องถูกสังเวยแด่ใคร!" ในห้วงเวลาที่ไฟราคะโหมกระหน่ำจนมู่เหยียนแทบจะหลอมละลายไปกับสัมผัสของเขา นางกลับสังเกตเห็นบางอย่างที่ผิดปกติ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของฝีเท้าทหารองครักษ์ดังขึ้นหน้าประตูห้องบรรทมผิดวิสัยในยามวิกาลเช่นนี้ ทั้งที่อี้หลงได้สั่งห้ามผู้ใดเข้าใกล้เขตหวงห้ามเด็ดขาด "ฝ่าบาท..." นางพึมพำด้วยความตื่นตระหนก อี้หลงผละออกเพียงครู่เดียว ดวงตาของเขาเปลี่ยนจากความมืดมิดทางกามารมณ์เป็นความเยือกเย็นดั่งก้อนน้ำแข็ง เขามองไปที่ประตูบานนั้นก่อนจะก้มลงมากระซิบข้างหูมู่เหยียนด้วยน้ำเสียงที่ทำให้นางขนลุกชัน "ดูเหมือนว่า 'หมาก' ที่ข้าทิ้งไว้ข้างนอกนั่น จะเริ่มเดินเกมผิดพลาดเสียแล้ว... เจ้าพร้อมจะเผชิญหน้ากับความลับที่ถูกเปิดเผยในวินาทีนี้หรือยัง?" ยังไม่ทันที่มู่เหยียนจะได้ตอบ ประตูห้องบรรทมก็ถูกผลักออกอย่างแรง พร้อมกับร่างของ 'สนมเอกเหม่ยหลิน' ที่ก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือด นางมองภาพบนเตียงด้วยสายตาที่แตกสลายก่อนจะคุกเข่าลงแทบพื้น "ฝ่าบาท... หม่อมฉันไม่ได้ตั้งใจมาขัดจังหวะ แต่หากไม่รีบกราบทูล ท่านอัครมหาเสนาบดีกำลังลอบเข้าวังเพื่อ..." คำพูดของนางถูกกลืนหายไปเมื่ออี้หลงลุกขึ้นนั่งอย่างสง่างาม ท่ามกลางความเปลือยเปล่าของตนเองและนางสนมในความลับ เขาหยิบดาบสั้นที่ซ่อนไว้ใต้หมอนออกมาวางไว้ข้างกายมู่เหยียน พร้อมรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านคืนอันแสนโหดร้ายและเร่าร้อนไปกับมิคายามวิกาลนะคะ