สนมใหม่ที่น่าเกรงขาม

“ถ้วยน้ำชานี้… ดูเหมือนจะเย็นชืดเกินไปสำหรับสนมเอกผู้เพิ่งได้รับโปรดปรานนะเพคะ พี่หญิงจาง” เสียงหวานใสทว่าแฝงไว้ด้วยคมมีดของหลี่มู่เหยียนดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในตำหนักเหมันต์ นางไม่ได้ปรายตาแลกุณฑีทองที่สั่นไหวในมือของสนมจางแม้แต่น้อย ทว่ากลับจ้องมองหยดน้ำค้างบนกลีบดอกเหมยในแจกันกระเบื้องเคลือบด้วยแววตานิ่งสนิท สนมจางหน้าถอดสี มือที่ถือถ้วยชาสั่นเทาจนเกิดเสียงกระทบกันของกระเบื้อง “ข้า… ข้าเพียงแค่ต้อนรับน้องหญิงตามธรรมเนียม อากาศวันนี้ช่างแปรปรวนเหลือเกิน” “อากาศแปรปรวน หรือใจคนกันแน่ที่ไม่อยู่กับร่องกับรอย” มู่เหยียนหมุนตัวกลับช้าๆ อาภรณ์สีแดงเพลิงขับเน้นผิวขาวผ่องดุจหิมะให้โดดเด่นยิ่งขึ้น นางเดินเข้าไปใกล้สนมจางจนได้กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้พิษที่อีกฝ่ายพยายามซ่อนไว้ในแขนเสื้อ “พี่หญิงจาง ท่านคิดว่าตำแหน่งสนมเอกที่ได้มาด้วยการกราบกรานขอความเมตตาจากเบื้องบน จะคงอยู่ได้นานเท่าใด หากฐานอำนาจของท่านเริ่มสั่นคลอนเพราะตัวหมากที่ท่านมองข้ามไป?” มู่เหยียนยื่นมือไปปัดถ้วยชาในมือสนมจางจนร่วงหล่นแตกกระจาย เสียงแตกของกระเบื้องดังก้องไปทั่วตำหนัก ท่ามกลางเหล่าข้ารับใช้ที่พากันคุกเข่าตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว มู่เหยียนไม่ได้แสดงความกริ้วโกรธ แต่นางกลับหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ท่วงท่าสง่างามดั่งพญาหงส์ที่กำลังจิกกัดงูพิษให้สิ้นฤทธิ์ “คนอย่างข้าไม่ชอบเล่นเกมกระดานที่ต้องรอให้ถึงตาเดิน แต่ข้าชอบเป็นผู้กุมหมากทั้งกระดานไว้ในกำมือ” มู่เหยียนกระซิบข้างหูสนมจางที่ตัวแข็งทื่อ “คืนนี้ ฝ่าบาทจะเสด็จมาที่ตำหนักข้า และข้าจะทูลเรื่อง ‘ความจงรักภักดี’ ของท่านให้พระองค์ทรงทราบด้วยพระองค์เอง” สนมจางทรุดฮวบลงกับพื้น ใบหน้าซีดเผือด “เจ้ามันนางมารร้าย มู่เหยียน! เจ้าคิดหรือว่าอี้หลงจะรักนางจิ้งจอกที่จ้องแต่จะกัดกินอำนาจของผู้อื่น!” “ความรักหรือเพคะ?” มู่เหยียนยิ้มเยาะ สายตาคู่สวยวาวโรจน์ด้วยความแค้นที่ถูกฝังลึก “ในวังหลังแห่งนี้ ความรักคือสิ่งที่มีค่าที่สุด… แต่ก็ราคาถูกที่สุดเช่นกันหากเราใช้มันไม่เป็น ท่านจงกลับไปคิดดูเถิดว่า ระหว่างชีวิตท่านกับตำแหน่งสนมเอก สิ่งใดกันแน่ที่ท่านจะรักษาไว้ได้จนถึงรุ่งสาง” เมื่อร่างของสนมจางถูกหามออกไปจากตำหนักด้วยอาการขวัญหนีดีฝ่อ มู่เหยียนจึงทรุดตัวลงบนเก้าอี้ไม้จันทน์ ความเยือกเย็นที่สวมทับไว้ค่อยๆ มลายหายไป เหลือเพียงความเหนื่อยล้าที่กัดกินหัวใจ นางหยิบกริชเล่มเล็กที่ซ่อนไว้ใต้แขนเสื้อออกมาพินิจดู ปลายคมกริบนั้นสะท้อนเงาของนางที่ดูแปลกแยกและโดดเดี่ยว นางไม่ได้ต้องการอำนาจเพียงเพื่อชื่อเสียง แต่นางต้องการทำลายบัลลังก์ที่ทับถมตระกูลของนางให้พังทลายลงไปพร้อมกับบุรุษที่นางเกลียดชังที่สุด… จักรพรรดิอี้หลง ยามค่ำคืนมาถึงเร็วกว่าที่คาด เงาสีดำของบุรุษร่างสูงโปร่งก้าวเข้ามาในห้องนอนที่อบอวลไปด้วยกลิ่นกำยานหอมละมุน อี้หลงหยุดยืนอยู่หน้าฉากกั้นไม้ฉลุ ดวงตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวจ้องมองเงาร่างสตรีที่กำลังเปลื้องอาภรณ์ออกทีละชั้น แสงเทียนวูบไหวสะท้อนผิวพรรณเนียนละเอียดที่ล่อตาล่อใจ “เจ้าจัดการสนมจางได้รวดเร็วเกินคาดนะ มู่เหยียน” อี้หลงเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ เขาเดินอ้อมฉากกั้นเข้ามาประชิดตัวนางในทันที มือหนาเชยคางนางขึ้น แววตาของเขาไม่ได้มีความอ่อนโยน มีเพียงความปรารถนาที่ดิบเถื่อนและอำนาจที่กดขี่ “เจ้าคิดว่าการกำจัดหมากตัวหนึ่ง จะทำให้เจ้าเข้าใกล้ข้าได้มากขึ้นหรือ?” มู่เหยียนไม่หลบสายตา นางเงยหน้าสบตากับเขาด้วยรอยยิ้มที่เร่าร้อนและเย้ายวนเกินบรรยาย นางใช้นิ้วเรียวไล้ไปตามปกเสื้อของเขา “ข้าไม่ได้ต้องการเข้าใกล้ท่านเพื่อความรัก ฝ่าบาท… ข้าต้องการยืนอยู่ข้างท่าน เพื่อดูว่าในวันที่ท่านไม่มีหมากเหลือให้เล่น ท่านจะยังคงสง่างามได้เพียงใด” อี้หลงหัวเราะในลำคอ ก่อนจะรวบร่างบางเข้ามาปะทะอกแกร่ง “น่าสนใจ… เจ้าช่างเป็นสตรีที่กล้าหาญและไร้ยางอายที่สุดเท่าที่ข้าเคยพบ” เขาก้มลงกระซิบที่ข้างหู ความร้อนแรงของลมหายใจทำให้มู่เหยียนขนลุกซู่ “คืนนี้ข้าจะมอบ ‘อำนาจ’ ที่เจ้าต้องการให้ถึงที่สุด แต่จำไว้ว่าทุกอย่างที่ข้าให้ไป เจ้าต้องชดใช้ด้วยร่างกายและวิญญาณของเจ้าเอง” ในขณะที่มือของอี้หลงกำลังจะเอื้อมไปปลดสายรัดอาภรณ์ตัวสุดท้ายของมู่เหยียน เสียงฝีเท้าหนักๆ ของขันทีคนสนิทก็ดังขึ้นจากด้านนอกประตู พร้อมกับเสียงรายงานที่ทำให้นิ่งอึ้งไปทั้งคู่ “ฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วที่ห้องเครื่องหลวง... มีคนพบ ‘ตราประทับมังกร’ ที่ควรอยู่ในความดูแลของฝ่าบาท ถูกทิ้งไว้ในหม้อซุปที่สนมมู่เหยียนเป็นผู้สั่งทำเมื่อตอนเย็นนี้!” อี้หลงชะงักมือทันที ดวงตาคมดุจน้ำแข็งจ้องมองมู่เหยียนที่เบิกตากว้างด้วยความตกใจ นี่ไม่ใช่แผนของนาง… นางถูกใส่ร้าย! ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงติดตามเส้นทางอันเร่าร้อนและเต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมนี้ไปกับมิคายามวิกาลนะคะ