พิษร้ายในจอกสุรา

"ถวายพระพรฝ่าบาท... หม่อมฉันนำสุราดอกท้อที่โปรดปรานมาให้ ทรงจิบสักจอกเถิดเพคะ" เสียงหวานหยดของสนมเอกเหม่ยหลินดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันภายในตำหนักบรรทม กลิ่นหอมฟุ้งของสุราหมักชั้นเลิศอบอวลอยู่ในอากาศ ทว่าสำหรับหลี่มู่เหยียนที่ยืนหลบอยู่หลังฉากกั้นไม้แกะสลัก กลิ่นนี้กลับแฝงไปด้วยไอสังหารที่เย็นเยียบจนน่าขนลุก จักรพรรดิอี้หลงวางตำราในมือลง ดวงตาคมกริบดุจพญาอินทรีจับจ้องร่างระหงของหญิงสาวตรงหน้า เขาไม่ได้ตอบรับทันที แต่กลับยื่นมือหนาไปเชยคางนางขึ้น แสงเทียนวูบไหวสะท้อนนัยน์ตาที่เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมของบุรุษผู้กุมชะตาแผ่นดิน "เจ้าช่างรู้ใจข้าเสมอ... เหม่ยหลิน แต่ใยวันนี้มือของเจ้าถึงได้สั่นเทานักเล่า?" เหม่ยหลินชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะฝืนยิ้มที่เคลือบยาพิษ "คงเป็นเพราะความตื่นเต้นที่ได้ปรนนิบัติฝ่าบาทกระมังเพคะ" มู่เหยียนที่แอบมองอยู่กัดริมฝีปากแน่น นางสัมผัสได้ถึงความผิดปกติที่ปลายจมูก กลิ่นของสุรานั้นมี ‘ผงมธุรสไร้ลักษณ์’ ผสมอยู่... มันเป็นพิษที่จะทำลายเส้นประสาทอย่างช้าๆ ทว่ารุนแรงจนถึงแก่ความตายภายในสามราตรี นางไม่อาจปล่อยให้เขาตายง่ายดายเช่นนี้ เพราะเกมอำนาจที่นางวางไว้ ยังต้องอาศัยมือของจักรพรรดิผู้นี้ในการขุดรากถอนโคนตระกูลที่ทอดทิ้งนาง ในจังหวะที่อี้หลงกำลังจะยกจอกสุราขึ้นจรดริมฝีปาก มู่เหยียนตัดสินใจก้าวออกมาจากเงามืด "ฝ่าบาท! อย่าเพิ่งดื่มเพคะ!" เสียงของนางก้องกังวาน ทำให้อี้หลงชะงักทันที เขาหันขวับมามองนางด้วยแววตาวาวโรจน์ ในขณะที่เหม่ยหลินหน้าถอดสี ราวกับเห็นภูตผี "มู่เหยียน? เจ้ากล้าดียังไงถึงเข้ามาในตำหนักบรรทมโดยไม่ได้รับอนุญาต!" อี้หลงเค้นเสียงต่ำ มู่เหยียนไม่สนสายตาเกรี้ยวกราด นางคุกเข่าลงเบื้องหน้าจักรพรรดิแล้วปัดจอกสุราในมือเขาจนคว่ำลงกับพื้น พรมราคาแพงถูกย้อมไปด้วยน้ำสีใสที่เริ่มส่งกลิ่นฉุนกึกออกมาเมื่อสัมผัสกับอากาศ "สนมเอกเหม่ยหลินเพิ่งเข้าพบข้าเมื่อครู่... นางเล่าว่าสุรานี้คือยาบำรุงกำลังชั้นเลิศที่หาได้ยากยิ่ง แต่เมื่อครู่ข้าได้กลิ่นดอกเหมยในจอก ซึ่งเป็นกลิ่นที่ทำปฏิกิริยากับพิษร้ายได้ชัดเจนที่สุด" มู่เหยียนเงยหน้าขึ้น สบตากับจักรพรรดิด้วยแววตาที่เยือกเย็นและเด็ดเดี่ยว "หม่อมฉันมิอาจทนเห็นฝ่าบาทต้องเสวยพิษโดยไม่รู้ตัว" เหม่ยหลินกรีดร้องเสียงหลง "เจ้ามันแพศยา! เจ้าใส่ร้ายข้า!" "ใส่ร้ายหรือ?" มู่เหยียนลุกขึ้นยืนช้าๆ เดินเข้าไปหาเหม่ยหลินที่สั่นเทา ก่อนจะกระซิบที่ข้างหู "ลองบอกให้ฝ่าบาทลองดื่มดูอีกสักจอกไหมเล่า... หรือจะให้หม่อมฉันเรียกมหาดเล็กที่ดูแลตำหนักมาพิสูจน์กับสุนัขที่เจ้าเพิ่งโยนเศษอาหารให้เมื่อครู่นี้ดี?" บรรยากาศในห้องเย็นยะเยือกขึ้นทันตา อี้หลงลุกขึ้นจากแท่นบรรทม ร่างกายกำยำบดบังแสงไฟจนเกิดเป็นเงาทะมึนทาบทับสองสตรี เขาเดินตรงมายังเหม่ยหลิน มือหนาบีบคางนางแน่นจนแทบแหลก "เจ้าช่างกล้านัก... เหม่ยหลิน" อี้หลงยิ้ม ทว่ามันเป็นยิ้มที่น่ากลัวที่สุดเท่าที่มู่เหยียนเคยเห็น "อยากให้ข้าตายงั้นหรือ? ได้... ข้าจะให้เจ้าได้สมปรารถนาในแบบที่เจ้าคาดไม่ถึง" เขาสั่งการให้ทหารลากตัวสนมเอกออกไป มู่เหยียนยืนมองเหตุการณ์ด้วยหัวใจที่เต้นรัว นางรู้ดีว่านี่คือการเริ่มต้นของการชิงบัลลังก์ที่แท้จริง เมื่อเหลือเพียงคนสองคนในตำหนัก อี้หลงก็หันมาหาคนตัวเล็กที่ยืนตัวสั่นอยู่ไม่ไกล เขาคว้าเอวบางของมู่เหยียนเข้ามากอดไว้แน่นจนนางแทบขาดใจ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับใบหน้าของนาง "เจ้าช่วยชีวิตข้า... หรือว่าเจ้าต้องการข้าเป็นของเล่นที่ทรมานกว่าเดิมกันแน่, มู่เหยียน?" เขาถามพลางใช้นิ้วเรียวไล้ไปตามลำคอระหงของนางอย่างหยอกเย้า มู่เหยียนเงยหน้าขึ้น สายตาของทั้งคู่ประสานกันอย่างดุเดือด แฝงไปด้วยความปรารถนาที่ยากจะอธิบาย นางตัดสินใจก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว แต่อี้หลงกลับกระชากร่างนางเข้าหาตัวอีกครั้งจนอกทั้งสองเบียดชิดกัน "ฝ่าบาททรงต้องการสิ่งใดจากหม่อมฉันกันแน่..." มู่เหยียนกระซิบเสียงสั่น "ข้าต้องการเจ้า... ทั้งตัวและหัวใจ" อี้หลงกดจูบลงที่ซอกคอของนางอย่างเร่าร้อน มือหนาเริ่มปลดเปลื้องอาภรณ์ของนางออกทีละน้อย ทว่าในจังหวะที่เขากำลังหลงระเริงไปกับสัมผัสที่เย้ายวนนั้น มู่เหยียนกลับสัมผัสได้ถึงความเย็นเฉียบของปลายเหล็กแหลมที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อของจักรพรรดิ เขากำลังกอดนาง... ในขณะที่มืออีกข้างเตรียมอาวุธไว้สังหารนางทันทีหากนางขยับเขยื้อนผิดจังหวะ! มู่เหยียนตัวแข็งทื่อ นี่ไม่ใช่การแสดงความรัก แต่มันคือการพิสูจน์ว่านางคือมิตรหรือศัตรู... และตอนนี้ อี้หลงกำลังจ่อมีดมาที่ชีพจรของนางโดยที่นางไม่อาจหลบหลีกได้แม้แต่นิดเดียว ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านเส้นทางสายกุหลาบหนามไปกับมิคายามวิกาลนะคะ