ความลับในอ่างมรกต

"เจ้าคิดว่าข้าจะปล่อยให้เบี้ยหมากตัวน้อยอย่างเจ้าตายไปง่ายๆ เพียงเพราะยาพิษในจอกสุรานั่นหรือ หลี่มู่เหยียน... เจ้าประเมินความเมตตาของข้าต่ำเกินไป หรือประเมินความฉลาดของตัวเองสูงเกินไปกันแน่?" น้ำเสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของพยัคฆ์ยามค่ำคืนดังก้องอยู่ในห้องอาบน้ำส่วนพระองค์ กลิ่นกำยานมวลไม้หอมลอยอบอวลตัดกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ ที่ยังติดอยู่ที่มุมปากของหลี่มู่เหยียน หญิงสาวไม่ได้ตอบโต้ นางเพียงแต่แช่กายอยู่ในอ่างมรกตขนาดใหญ่ที่สลักเสลาจากหยกเนื้อดีเพียงชิ้นเดียว น้ำอุ่นจัดส่งควันกรุ่นหอมกลิ่นดอกเหมยปกคลุมไปทั่วร่างที่เปลือยเปล่าของนาง จักรพรรดิอี้หลงก้าวผ่านม่านโปร่งแสงเข้ามา ฝีเท้าของพระองค์เงียบเชียบดุจมัจจุราช สายตาคมกริบดั่งใบมีดโกนกวาดมองแผ่นหลังนวลเนียนที่สั่นไหวเล็กน้อยจากการควบคุมลมหายใจ "ฝ่าบาท..." มู่เหยียนเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบดุจผิวน้ำนิ่ง แต่ซ่อนความร้าวรานไว้ลึกสุดหัวใจ นางค่อยๆ หันกลับมา เผยให้เห็นทรวดทรงองค์เอวที่ถูกน้ำมรกตขับให้โดดเด่นดุจหยกสลัก "หากหม่อมฉันเป็นเพียงเบี้ยหมาก เหตุใดพระองค์ต้องเสด็จมาถึงที่นี่ด้วยพระองค์เองในยามวิกาลเช่นนี้เพคะ" อี้หลงแค่นหัวเราะในลำคอ พระองค์วางดาบประจำพระองค์ลงบนโต๊ะข้างอ่าง ก่อนจะก้าวลงมาในน้ำ หยดน้ำกระเซ็นเปียกชุ่มอาภรณ์มังกรสีเข้มที่เปลี่ยนเป็นสีดำสนิทเมื่อสัมผัสความชื้น พระองค์เข้ามาประชิดตัวนาง ร่างสูงใหญ่กดดันจนมู่เหยียนแทบหมดทางหนี มือหนาคว้าคางมนของนางเชิดขึ้น บังคับให้สบตากับดวงเนตรมืดดำที่แฝงด้วยไฟราคะอันน่าสะพรึงกลัว "ข้าแค่ต้องการพิสูจน์ว่า ร่างกายที่งดงามและหัวใจที่เย็นชาของเจ้า... จะแตกสลายคามือข้าได้ง่ายดายเพียงใด" อี้หลงไม่รอคำตอบ พระองค์กระชากตัวนางเข้าหา มือข้างหนึ่งโอบรัดเอวคอดกิ่วจนมู่เหยียนนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด สัมผัสร้อนผ่าวจากฝ่ามือของจักรพรรดิปะทะกับผิวเนียนละเอียดที่เย็นเฉียบด้วยความตระหนก มู่เหยียนรู้ดีว่านี่ไม่ใช่เพียงเรื่องของกามารมณ์ แต่นี่คือสมรภูมิรบที่เดิมพันด้วยชีวิต มู่เหยียนโน้มตัวเข้าหา ใช้ริมฝีปากที่เพิ่งผ่านการอาบยาพิษมาหมาดๆ บดขยี้ลงบนเรียวปากของชายผู้มีอำนาจล้นฟ้า นางตอบโต้กลับด้วยความดุดันไม่แพ้กัน มือเรียวสวยลูบไล้ไปตามแผงอกกำยำ ซุกซ่อนมีดสั้นที่ซ่อนไว้ใต้ผิวน้ำหมายจะปักลงบนจุดตาย แต่นิ้วแกร่งของอี้หลงกลับคว้าข้อมือนางไว้ได้ทันท่วงที "คิดจะฆ่าข้าในอ่างอาบน้ำหรือ... ช่างเป็นแผนที่โง่เขลานัก" อี้หลงกระซิบข้างใบหู เสียงลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวเนื้อจนมู่เหยียนขนลุกซู่ พระองค์กดร่างนางลงกับขอบอ่างหยกจนแผ่นหลังสัมผัสกับความเย็นเยียบของเนื้อหิน ตัดสลับกับความร้อนรุ่มของร่างกายพระองค์ที่บดเบียดเข้ามา สัมผัสที่ดูเหมือนความรักกลับกลายเป็นการจองจำ อี้หลงมอบจุมพิตที่รุนแรงราวกับการลงทัณฑ์ มู่เหยียนรู้สึกถึงกลิ่นหอมของสุราที่เจืออยู่ในลมหายใจของพระองค์ มันช่างมึนเมาและน่าหลงใหลจนนางแทบเสียการควบคุม ความแค้นที่สั่งสมมาจากการถูกครอบครัวทอดทิ้งดูเหมือนจะถูกปลุกเร้าขึ้นมาในทุกครั้งที่นิ้วหยาบกร้านของพระองค์สัมผัสลงบนจุดที่อ่อนไหวที่สุด "หากพระองค์ต้องการนางบำเรอ ก็เอาไป... แต่หากพระองค์ต้องการใจของหม่อมฉัน ข้าบอกได้เพียงว่าพระองค์ต้องชดใช้ด้วยบัลลังก์นี้!" มู่เหยียนกล่าวท้าทายทั้งที่ร่างกายสั่นสะท้าน อี้หลงหยุดชะงัก สายตาที่เคยเต็มไปด้วยความใคร่แปรเปลี่ยนเป็นความกริ้วโกรธจัด พระองค์รวบมือทั้งสองข้างของนางไว้เหนือศีรษะด้วยมือเดียว ก่อนจะใช้มืออีกข้างเชยคางนางขึ้น "เจ้าต้องการบัลลังก์หรือ? ได้... ข้าจะให้เจ้าเห็นว่าการครอบครองสิ่งที่เจ้าอยากได้นั้น มันทรมานเพียงใด!" แรงกระแทกกระทั้นท่ามกลางสายน้ำมรกตเต็มไปด้วยความเกลียดชังและหลงใหลในคราวเดียวกัน มู่เหยียนกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดที่แปรเปลี่ยนเป็นความหวามไหวที่นางไม่เคยรู้จักมาก่อน ทุกจังหวะที่ขยับเคลื่อนไหวคือการช่วงชิงอำนาจบนเตียงหงส์ที่นางไม่เคยคิดว่าจะได้ก้าวขึ้นมานั่ง ท่ามกลางห้วงอารมณ์ที่พุ่งทะยานถึงขีดสุด อี้หลงกลับหยุดนิ่งสนิท พระองค์ก้มลงกระซิบประโยคหนึ่งที่ทำให้หัวใจของมู่เหยียนกระตุกวูบ "ข้าไม่ได้มาที่นี่เพียงเพื่อต้องการร่างกายเจ้า... แต่ข้ามาเพื่อเตือนว่า บิดาของเจ้าที่ถูกเนรเทศไปชายแดน... บัดนี้ได้สิ้นลมลงแล้วด้วยคำสั่งลับจากมือข้าเอง" มู่เหยียนเบิกตากว้าง ความอุ่นร้อนในร่างกายเย็นเฉียบลงในทันที นางพยายามจะผลักพระองค์ออก แต่แรงกดดันจากร่างกายที่ซ้อนทับกันอยู่กลับแน่นหนายิ่งกว่าโซ่ตรวนใดๆ อี้หลงยิ้มเย็นเยียบขณะที่ดวงตาสีดำดุจท้องฟ้าไร้ดาวนั้นจ้องมองนัยน์ตาของนางที่กำลังสั่นระริกด้วยความเคียดแค้นที่ทวีคูณ "เจ้ายังไม่รู้ตัวสินะ... ว่าตั้งแต่ก้าวแรกที่เจ้าเข้ามาในวังหลังแห่งนี้ เจ้าไม่ได้มาในฐานะสนม แต่เจ้ามาในฐานะ 'เหยื่อ' ที่ข้าเลือกมาเพื่อรอเวลาขย้ำให้ตายด้วยน้ำมือของตัวเอง" เสียงฝีเท้าหนักๆ ของขันทีคนสนิทดังขึ้นที่หน้าประตูห้องอาบน้ำพร้อมกับเสียงตะโกนแจ้งข่าวที่ทำให้บรรยากาศในห้องหยุดนิ่ง "ฝ่าบาท! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ... จดหมายลับจากกบฏในแดนใต้ถูกส่งมาถึงมือไทเฮา และเนื้อหาในนั้นระบุชื่อของสนมหลี่มู่เหยียนว่าคือผู้ชักใยอยู่เบื้องหลัง!" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านเส้นทางสายกุหลาบหนามไปกับมิคายามวิกาลนะคะ