กำเนิดสนมไร้ตำแหน่ง

“หากเจ้ายังไม่หยุดสั่นเช่นนี้ ข้าคงต้องเปลี่ยนวิธีปลอบประโลมเจ้าให้หนักหน่วงกว่าเดิม… มู่เหยียน” น้ำเสียงทุ้มต่ำดั่งเสียงคำรามของพยัคฆ์ร้ายในยามค่ำคืนดังชิดใบหู หลี่มู่เหยียนสะดุ้งสุดตัว สัมผัสจากปลายนิ้วหยาบกร้านของจักรพรรดิอี้หลงที่ลากไล้ตามแนวกระดูกสันหลังผ่านเนื้อผ้าบางเบา ทำให้คนร่างเล็กสั่นสะท้านอย่างห้ามไม่อยู่ ความร้อนจากฝ่ามือของบุรุษผู้กุมชะตาชีวิตคนทั้งแผ่นดินแผ่ซ่านเข้ามาราวกับจะแผดเผาอาภรณ์ให้มลายหายไปในพริบตา “ฝ่าบาท… หม่อมฉันเป็นเพียงนางกำนัลชั้นต่ำ ไม่สมควรจะได้รับ… อื้อ!” ยังไม่ทันสิ้นคำประโยคที่พยายามจะรักษาความสำรวม ริมฝีปากบางก็ถูกปิดทับด้วยจุมพิตหนักหน่วงรุนแรง จักรพรรดิอี้หลงไม่ได้เพียงแค่จูบ แต่เขากำลัง ‘จองจำ’ นางด้วยรสสัมผัสที่ป่าเถื่อนและกระหายหิว กลิ่นหอมจางๆ ของเครื่องหอมจากอาภรณ์มังกรตีรวนกับกลิ่นกายที่ตื่นตระหนกของนางจนมึนหัวไปหมด มือแกร่งกระชากอาภรณ์ชั้นนอกออกอย่างไม่ไยดี เผยให้เห็นลาดไหล่ขาวผ่องที่สั่นไหวใต้แสงเทียนวูบไหว สายตาคมกริบดุจเหยี่ยวของโอรสสวรรค์จ้องมองนางไม่วางตา มันไม่ใช่สายตาของชายหนุ่มที่มองสตรีด้วยความรักใคร่ แต่มันคือสายตาของนักล่าที่พบเหยื่ออันโอชะที่ซ่อนเร้นความพยศเอาไว้ใต้ท่าทีสงบเสงี่ยม “เจ้าคิดหรือว่า ‘ตำแหน่ง’ มีค่ามากกว่าความโปรดปรานในห้องหอ?” อี้หลงเค้นเสียงหัวเราะในลำคอ ก่อนจะช้อนตัวนางขึ้นวางลงบนตั่งไม้แกะสลักลวดลายวิจิตรบรรจง “ในวังหลวงแห่งนี้ สตรีทุกคนล้วนกระหายอำนาจจนตัวสั่น แต่เจ้า… มู่เหยียน สายตาของเจ้ากลับเต็มไปด้วยความแค้นที่ซ่อนอยู่ใต้ชั้นของความกลัว น่าสนใจนัก” มู่เหยียนสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามรวบรวมสติที่กระจัดกระจายให้กลับคืนมา นางรู้ดีว่าหากอ่อนแอเพียงนิดเดียว นางจะกลายเป็นเพียงเศษซากที่ถูกเขาทอดทิ้งเมื่อความใคร่จบสิ้น แต่หากนางขัดขืน... ความตายคือสิ่งที่รออยู่เบื้องหน้า “หม่อมฉันไม่ได้แค้น” นางเอ่ยเสียงสั่นพร่าขณะที่ฝ่ามือของเขาเริ่มสำรวจไปตามยอดอก “หม่อมฉันเพียงแค่... ไม่เข้าใจว่าเหตุใดฝ่าบาทถึงเลือก ‘หมาก’ ที่ไร้ค่าเช่นหม่อมฉันมาเล่นในคืนนี้” “เพราะหมากที่ไร้ค่า มักจะทำในสิ่งที่คนอื่นไม่กล้าทำอย่างไรเล่า” อี้หลงก้มลงขบเม้มที่ซอกคอขาวระหง จนเกิดรอยจ้ำสีกุหลาบชัดเจน มู่เหยียนกัดริมฝีปากแน่นจนได้กลิ่นคาวเลือด ความเจ็บปวดจากการถูกรุกล้ำทางกายผสานกับความอัปยศที่ต้องกลายเป็นของเล่นให้กับชายผู้ทำลายครอบครัวของนาง... ทุกสัมผัสที่เขามอบให้ คือน้ำมันราดลงบนกองเพลิงแห่งความอาฆาตที่สุมอยู่ในอก เขากดร่างนางลงกับพื้นเตียงอย่างไม่ปรานี บดเบียดร่างแกร่งเข้ากับความนุ่มนิ่มของนางอย่างไร้ช่องว่าง ความวาบหวามเริ่มเข้าแทรกซึมผ่านสัมผัสที่ซับซ้อน รสจูบที่เปลี่ยนจากความป่าเถื่อนกลายเป็นความเร่าร้อนที่ทำให้นางแทบจะขาดใจ สัมผัสจากปลายนิ้วของจักรพรรดิผู้ทรงอำนาจกำลังกรีดกรายไปตามจุดอ่อนไหว ราวกับเขารู้ว่าต้องกดตรงไหนให้นางพ่ายแพ้ราบคาบ ห้องบรรทมที่เคยเงียบสงัดพลันเต็มไปด้วยเสียงลมหายใจหอบกระชั้น เสียงอาภรณ์ผ้าไหมเสียดสีกันฟังดูบาดลึกไปถึงวิญญาณ ในคืนนี้ ไม่มีสนมเอก ไม่มีฮองเฮา มีเพียงจักรพรรดิผู้เหี้ยมโหดกับนางกำนัลที่ไร้ที่มาซึ่งกำลังถูกบงการให้ลุ่มหลงในกามารมณ์ที่เขามอบให้... หรืออาจจะเป็นนางที่กำลังบงการให้เขาหลงใหลในตัวนางจนโงหัวไม่ขึ้นกันแน่? เมื่อบทเพลงรักที่เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมและหยาดเหงื่อจบลง อี้หลงทิ้งกายลงข้างร่างบางที่หอบหายใจไม่เป็นจังหวะ แสงเทียนเริ่มมอดดับไปครึ่งหนึ่งเหลือเพียงความสลัวราง เขายกนิ้วขึ้นไล้พวงแก้มที่อาบไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความคับแค้น ก่อนจะขยับยิ้มที่มุมปากอย่างผู้ชนะ “นับจากวินาทีนี้ไป เจ้าคือคนของข้า มู่เหยียน... และเจ้าจะเป็น ‘สนมไร้ตำแหน่ง’ ที่ข้าจะหวงแหนยิ่งกว่าสมบัติใดในแผ่นดิน” มู่เหยียนเบือนหน้าหนี แต่ก่อนที่นางจะได้กล่าวสิ่งใด เสียงเคาะประตูห้องบรรทมก็ดังขึ้นอย่างเร่งรีบและไร้มารยาท ขันทีคนสนิทของจักรพรรดิกระซิบรายงานด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนกที่เล็ดลอดเข้ามาถึงภายใน “ฝ่าบาท... พ่ะย่ะค่ะ! ฮองเฮาเสด็จมาถึงหน้าประตูตำหนักแล้ว พร้อมกับเหล่าสนมที่ได้รับแจ้งข่าวว่าท่านทรงพา ‘นางกำนัลต่ำต้อย’ เข้ามาปรนนิบัติ... บัดนี้หน้าตำหนักกำลังจะลุกเป็นไฟแล้วพ่ะย่ะค่ะ!” อี้หลงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันมามองมู่เหยียนที่ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตระหนกในแผนร้ายที่วางไว้ เขากระซิบประโยคสุดท้ายข้างหูของนางด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก “ดูเหมือน ‘บททดสอบแรก’ ของเจ้าจะเริ่มเร็วกว่าที่คิดนะ มู่เหยียน... เจ้าจะรอดจากอุ้งมือของฮองเฮา หรือจะกลายเป็นศพแรกที่ข้าต้องโยนทิ้งไปในคืนนี้กัน?” ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านเส้นทางสายกุหลาบหนามไปกับมิคายามวิกาลนะคะ