คำลวงของสายเลือด

“เจ้ากล้าดียังไงถึงคิดว่าข้าจะปล่อยให้สายเลือดมลทินนั่นไหลเวียนอยู่ในราชวงศ์ได้ มู่เหยียน... เจ้ามิใช่เพียงแค่หมากตัวหนึ่ง แต่เจ้าคือรอยร้าวที่ข้าจำเป็นต้องกำจัดทิ้ง” เสียงทุ้มต่ำของอี้หลงพร่าสั่นด้วยความโกรธเกรี้ยว มือหนาบีบเข้าที่คางมนของข้าจนรู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดที่ซึมลึกไปถึงกระดูก ข้าเงยหน้าขึ้นสบตาจักรพรรดิผู้เหี้ยมโหด—ดวงตาคู่นั้นที่เคยเร่าร้อนด้วยตัณหา บัดนี้กลับเย็นเยียบดั่งน้ำแข็งที่ถูกแช่ในโลหิต ข้าแค่นหัวเราะ ทั้งที่น้ำตาคลอหน่วย “สายเลือดมลทิน? ท่านหมายถึงตระกูลหลี่ที่จงรักภักดีต่อท่านจนตัวตายงั้นหรือ? หรือหมายถึงความจริงที่ว่า บิดาของข้าถูกฆ่าตายด้วยคมดาบขององครักษ์ที่ท่านส่งไป!” อี้หลงชะงัก ลมหายใจร้อนผ่าวของเขาเป่ารดใบหน้าข้า ก่อนที่เขาจะกระชากร่างข้าลงไปบนเตียงมังกรที่ปูด้วยผ้าแพรไหมเนื้อดี แรงปะทะทำให้ข้าจุกจนพูดไม่ออก สัมผัสจากร่างกายกำยำที่ทาบทับลงมานั้นหนักอึ้งดั่งขุนเขา แต่มันกลับเต็มไปด้วยไอสังหารที่ทำให้อากาศรอบกายข้าเบาบางลง “บิดาของเจ้ามิได้ตายเพราะข้าสั่งเพียงอย่างเดียว...” เขากระซิบชิดใบหู เสียงของเขาแปรเปลี่ยนเป็นความกังวานที่เยือกเย็น “แต่เขาตายเพราะเขารู้ความลับที่มืดดำที่สุดของสกุลมู่เหยียน ความลับที่ทำให้เจ้ากลายเป็นสตรีที่ไร้ค่าในสายตาผู้ให้กำเนิดตั้งแต่ลืมตาดูโลก” นิ้วมือยาวของอี้หลงไล้ผ่านลำคอระหงของข้า ก่อนจะหยุดลงที่ปมผ้าคาดเอวที่ตรึงชุดชั้นในตัวบางเอาไว้ เขากระชากมันออกด้วยความรุนแรงที่แฝงไปด้วยความปรารถนาที่บิดเบี้ยว ร่างกายของข้าถูกปลดเปลื้องจนไม่เหลือสิ่งใดปกปิดท่ามกลางแสงจันทร์ที่สาดส่องผ่านม่านโปร่ง ผิวพรรณของข้าดูนวลตาภายใต้สายตาที่กระหายหิวของบุรุษเบื้องบน “เจ้าอยากรู้ความจริงนักใช่หรือไม่?” อี้หลงขบเม้มที่ซอกคอข้าจนเกิดรอยแดงจัด ลมหายใจของเขาหอบถี่ขณะที่มือหนาเริ่มลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้าของสตรี “งั้นจงรับเอาความจริงนี้ไปพร้อมกับร่างกายนางบำเรอของเจ้าเสีย!” สัมผัสของเขาแทรกซึมเข้ามาอย่างดุดัน ไร้ความปรานี ทว่ากลับเต็มไปด้วยจังหวะที่เร่าร้อนจนข้าแทบขาดใจ ความเจ็บปวดที่ได้รับในช่วงแรกผสานเข้ากับความวาบหวามที่ถูกปลุกเร้าขึ้นมาอย่างฉับพลัน ข้าแอ่นกายรับสัมผัสจากเขาด้วยความสับสน ทั้งเกลียดชัง ทั้งโหยหา ร่างกายของเราเสียดสีกันจนเกิดเสียงเนื้อกระทบเนื้อท่ามกลางความเงียบของตำหนักที่ดูราวกับกรงขัง “อ๊ะ... อี้หลง...” ข้าครางระงม ยามที่เขากระแทกกระทั้นเข้ามาลึกสุดหยั่ง ราวกับต้องการตอกย้ำให้ข้าจดจำว่าข้าเป็นของใคร “ขานชื่อข้า... มู่เหยียน! เรียกชื่อบุรุษที่กำลังจะเปิดเผยความลับที่เจ้าตามหามาตลอดชีวิต!” เขาเร่งจังหวะหนักหน่วง มือหนึ่งจับข้อมือทั้งสองของข้าตรึงไว้เหนือหัว อีกมือบีบเค้นทรวงอกที่ไหวระริกตามแรงอารมณ์ของเขา ความสุขสมที่ถาโถมเข้ามาดั่งคลื่นยักษ์ทำให้สมองข้าขาวโพลน ข้าจิกเล็บลงบนแผ่นหลังกว้างของเขา เสียงหอบหายใจของเราสอดประสานกันจนแยกไม่ออก ในห้วงเวลาที่สติพร่าเลือนที่สุด อี้หลงก็กระซิบความจริงที่ทำให้หัวใจข้าแตกสลาย “ตระกูลหลี่มิใช่บิดามารดาที่แท้จริงของเจ้า... เจ้าคือผลผลิตจากการสมสู่ในมุ้งของจักรพรรดิองค์ก่อนกับนางรำต่ำต้อย... เจ้าคือ 'หงส์กาลกิณี' ที่คำทำนายกล่าวว่าจะล่มสลายบัลลังก์นี้ด้วยการร่วมนอนกับสายเลือดเดียวกัน!” คำพูดนั้นดั่งสายฟ้าฟาด ข้าชะงักกึก ความสุขสมที่ควรจะเป็นยอดสูงสุดกลับมอดดับลงเหลือเพียงความว่างเปล่าที่หนาวเหน็บ ข้าจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอี้หลง เห็นเพียงความสมเพชที่แฝงอยู่เบื้องหลังม่านตาสีรัตติกาลนั้น ทว่าก่อนที่ข้าจะทันได้เอื้อนเอ่ยคำถามใดออกไป อี้หลงก็กระตุกยิ้มที่มุมปากอย่างร้ายกาจ เขาโน้มตัวลงมาประทับจูบที่ดูดดื่มและรุนแรงราวกับต้องการสูบวิญญาณของข้าไปเสียให้สิ้น ก่อนจะกระซิบประโยคสุดท้ายที่ทำให้เลือดในกายข้าเย็นเฉียบ “และคืนนี้... เจ้าก็ได้ทำหน้าที่ตามคำทำนายนั้นเสร็จสิ้นแล้ว มู่เหยียน... เพราะข้ากับเจ้า... เราต่างก็มีหยดเลือดจากร่างของจักรพรรดิผู้ล่วงลับไหลเวียนอยู่ไม่ต่างกัน” เสียงประตูตำหนักถูกผลักเปิดออกกะทันหัน พร้อมกับร่างของขันทีชราที่ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก ขันทีผู้นั้นทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้าเตียงมังกรที่ยังคงเต็มไปด้วยกลิ่นคาวรักที่เข้มข้น “ฝ่าบาท... พบหลักฐานในห้องลับใต้ดินแล้วพ่ะย่ะค่ะ... สิ่งที่ท่านหญิงหลี่มู่เหยียนถวิลหามาตลอด... มันไม่ได้อยู่ในตระกูลหลี่ แต่มันอยู่ในมือของ 'พระพันปีหลวง' ที่กำลังจะมาถึงตำหนักในอีกหนึ่งเค่อ!” ข้ามองไปที่ประตูตำหนักที่เปิดออกกว้าง สตรีผู้มีอำนาจล้นฟ้าในชุดสีทองอร่ามกำลังก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าเรียบเฉย ทว่าในมือของนางกลับถือกล่องไม้แกะสลักสีดำสนิท... สิ่งที่เป็นกุญแจสำคัญสู่ชะตากรรมที่ข้าไม่เคยคาดคิด ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางมาจนถึงตอนที่สี่สิบนะคะ!