ทางเลือกที่บีบคั้น

"ฝ่าบาท... พระองค์จะทรงเลือกสิ่งใด ระหว่างบัลลังก์ที่หล่อหลอมด้วยเลือดเนื้อของบรรพบุรุษ หรือสตรีที่เป็นเพียงเครื่องบันเทิงใจในค่ำคืนนี้?" เสียงทุ้มต่ำของ 'มู่เทียน' พี่ชายผู้เย็นชาของข้าดังแทรกเข้ามาในโถงบรรทม กลิ่นคาวเลือดจางๆ จากชุดเกราะของเหล่าทหารองครักษ์ที่ยืนรายล้อมบดบังแสงเทียนจนวูบไหว จักรพรรดิอี้หลงยืนนิ่งประดุจรูปสลักหิน ทว่ามือที่กำกระบี่ข้างกายกลับสั่นระริกด้วยแรงโทสะที่ถูกกดทับไว้ใต้ความเงียบงัน ข้า—หลี่มู่เหยียน นั่งอยู่บนแท่นบรรทมที่ปูด้วยผ้าไหมสีชาด มองภาพเบื้องหน้าด้วยสายตาเรียบเฉย ทว่าในใจกลับเต้นรัวดั่งกลองรบ ข้ามิได้กลัวความตาย หากแต่กลัวเพียงว่า 'พันธนาการ' ที่ข้าเพียรสร้างมาตลอด 39 ค่ำคืนนี้จะมลายหายไปเพียงเพราะเศษกระดาษแผ่นเดียวที่พี่ชายข้าถือไว้ "เจ้ากล้าดีอย่างไร... ถึงขั้นนำพระราชโองการปลอมมาข่มขู่ถึงห้องบรรทมของข้า" อี้หลงแค่นหัวเราะ น้ำเสียงของเขาทรงอำนาจและเยือกเย็นจนคนฟังรู้สึกถึงความตายที่คืบคลานเข้ามา มู่เทียนแสยะยิ้ม โยนกระดาษแผ่นนั้นลงบนพื้นเบื้องหน้าพระบาท "ฝ่าบาททรงทราบดีว่ามันจริงหรือเท็จ ขุนนางในสภาต่างรอคอยการตัดสินใจนี้ หากมู่เหยียนยังอยู่ ตำแหน่งของพระองค์ก็สั่นคลอน... และหากพระองค์ทรงเลือกนาง ข้าก็จะทำให้บัลลังก์นี้กลายเป็นเพียงเศษซาก" อี้หลงค่อยๆ หันมามองข้า สายตาคู่นั้นมิใช่ความสงสาร แต่เป็นความหิวกระหายที่เปลี่ยนไปเป็น 'ความเร่าร้อน' เขาเดินตรงมาที่ข้า ช้อนร่างข้าขึ้นด้วยวงแขนที่แข็งแกร่งดั่งคีมเหล็ก ก่อนจะจ้องลึกเข้ามาในดวงตาข้า "เหยียนเอ๋อร์... เจ้าได้ยินแล้วใช่ไหม? พวกมันต้องการให้ข้าสละเจ้า" เขากระซิบที่ข้างหู กลิ่นหอมจางๆ จากตัวเขาผสมกับไอคุกรุ่นของความรุนแรงทำเอาข้าหายใจติดขัด เขาโน้มตัวลงจูบที่ซอกคออย่างรุนแรงจนผิวเนื้อรู้สึกแสบร้อน แต่แววตาของเขายังคงจ้องมองมู่เทียนอย่างท้าทาย "ถ้าเช่นนั้น... ฝ่าบาทก็ทรงแสดงให้พวกเขาเห็นสิเพคะ ว่าข้ามีค่ามากกว่าบัลลังก์นี้อย่างไร" ข้าเอ่ยท้าทายด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า มือเรียวสวยลูบไล้แผงอกผ่านอาภรณ์เนื้อดีของเขา บีบคั้นอารมณ์ให้พุ่งพล่านท่ามกลางสายตาของทหารนับสิบ อี้หลงกระชากอาภรณ์ของข้าออกจนขาดวิ่น เผยให้เห็นผิวพรรณเนียนละเอียดภายใต้แสงจันทร์ที่ลอดผ่านหน้าต่าง เขาไม่สนสายตาใคร เขาผลักข้าลงบนเตียงกว้างก่อนจะทาบทับลงมาด้วยพละกำลังทั้งหมด แรงบีบคั้นจากฝ่ามือของเขาที่บดขยี้เนินอกข้ามันช่างหนักหน่วงและวาบหวาม ข้าแอ่นกายรับสัมผัสจากเขาด้วยความกระหายที่ถูกปลุกเร้าจนสุดกู่ สัมผัสของเขาในค่ำคืนนี้ต่างจากทุกครา มันเต็มไปด้วยความดิบเถื่อน ราวกับจะประกาศศักดาว่าสตรีผู้นี้เป็น 'สมบัติชิ้นเดียว' ที่เขาจะไม่มีวันยกให้ใคร ปลายลิ้นร้อนจัดที่โลมเลียไปตามยอดอกข้าสลับกับการกัดเม้มเบาๆ จนข้าต้องร้องครางออกมาอย่างไม่อาจอั้น เสียงครางกระเส่าของข้าดังก้องไปทั่วโถง ท่ามกลางบรรยากาศที่ตึงเครียดจนแทบขาดใจ "ดูเอาไว้ให้ดี!" อี้หลงคำรามก้อง เขาสอดประสานความเร่าร้อนเข้ามาในกายข้าอย่างหนักหน่วงและรวดเดียวจบ จนข้าต้องจิกเล็บลงบนแผ่นหลังของเขา ความเสียวซ่านพุ่งพล่านดุจกระแสธารที่ไหลทะลัก ข้าสัมผัสได้ถึงหยาดเหงื่อของเขาที่หยดลงบนผิวข้า รสจูบที่ดุเดือดราวกับจะกลืนกินลมหายใจทำให้โลกทั้งใบของข้าดับวูบลง เหลือเพียงจังหวะรักที่เร่งเร้าและหนักหน่วงประดุจพายุที่ถาโถมเข้าใส่ตัวข้าครั้งแล้วครั้งเล่า มู่เทียนยืนนิ่งงัน ทหารองครักษ์ต่างก้มหน้าด้วยความละอายและตื่นตะลึงในความบ้าคลั่งของจักรพรรดิที่กล้าทำเรื่องอัปยศท่ามกลางสถานการณ์ที่คอขาดบาดตายเช่นนี้ เมื่อความสุขสมถึงขีดสุด อี้หลงถอนกายออกเพียงเล็กน้อยก่อนจะกระซิบที่ริมฝีปากข้าด้วยลมหายใจหอบถี่ "ข้าจะเก็บเจ้าไว้... ในที่ที่ไม่มีใครแตะต้องได้อีกตลอดกาล" ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะผละออก เสียงปรบมือเย็นเยียบก็ดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง... เป็นเสียงที่ไม่ควรจะมีใครอยู่ในนี้ได้นอกจากเรา "ช่างเป็นภาพที่น่าดูชมจริงๆ พะยะค่ะ ฝ่าบาท" ร่างเงาในชุดคลุมสีดำสนิทก้าวออกมาจากหลังม่านฉากใบใหญ่—มันคืออัครมหาเสนาบดีผู้ล่วงลับที่ทุกคนต่างคิดว่าตายไปแล้ว! ในมือของเขาถือตราประทับที่แท้จริงของแผ่นดิน และขยับยิ้มอย่างเลือดเย็น "พระราชโองการของท่านพี่ของสนมเอกมู่เป็นเพียงตัวล่อ... แต่สิ่งที่ข้าถืออยู่นี้ คืออำนาจที่จะปลดท่านออกจากตำแหน่ง 'จักรพรรดิ' ในวินาทีนี้ต่างหากเล่า" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องบรรทมอีกครั้ง อี้หลงชะงักค้าง ข้าสัมผัสได้ถึงไอสังหารที่แผ่ออกมาจากตัวเขารุนแรงกว่าที่เคยพบเจอมาก่อน ศึกนี้ไม่ได้มีเพียงแค่รักหรือบัลลังก์ แต่มันคือกรงขังที่ถูกออกแบบมาเพื่อเราสองคนตั้งแต่ต้น... ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามดื่มด่ำไปกับเล่ห์เหลี่ยมและรสสิเน่หาในตอนนี้นะคะ